01. Via oude bekenden naar een heel nieuw avontuur (04-11-2010)

Het eerste verhaal vanuit AustraliŽ gaat over een vlotte reis, de terugkeer in ons favoriete deel van AustraliŽ en het ontmoeten van oude bekenden.
Maar daarvoor was er de nodige stress. Nou ja, stress, er kwam gewoon meer bij kijken voordat vriend Manfred ons in Hardenberg op de trein zette. In 2001 lieten we geen huis, tuin en auto achter. Dat vergt toch een andere voorbereiding. De verwarmingsman kwam langs om te vertellen hoe de warmwatervoorziening, gekoppeld aan de cv-ketel, toch uitgeschakeld kon worden. En in welke stand de verwarming het beste kon worden gezet zodat het huis vorstvrij en de gasrekening laag blijft. Alle kamerplanten konden gelukkig naar buurvrouw Zwantien, de potplanten in de vorstvrije werkplaats in de garage. In de garage ook de auto met losgekoppelde accu. De winterbanden hoefden er dit jaar net niet onder, dat scheelt weer een keer wielen wisselen.
De laatste rekeningen die nog niet op 'automatisch' stonden, kregen ook die status zodat de kans groot is dat als we terugkomen de deurwaarder het huis niet verzegeld heeft op grond van wanbetaling.
De tuin was dit jaar al vroeg winterklaar. Op de eiken na dan, hun blad hing er nog aan. Een gelukje (voor vriendin/vriend Zwantien en Werner die zich over de voortuin hebben ontfermd) is dat er dit jaar twee eiken zijn weggehaald en dus de hoeveelheid eikels en eikenblad is gehalveerd.
Afijn, toen we op 16 oktober de deur achter ons dichttrokken dachten we alles onder controle te hebben. De tijd zal leren of dat ook zo is.

Op Schiphol begon die reis wat chaotisch. Een overijverige stagiaire had vroegtijdig de eerste stand-by passagiers maar alvast ingedeeld en daarbij onze stoelen ook maar vergeven. Komt natuurlijk ook omdat we de trein eerder te vroeg vonden en de trein die we namen binnen de marge, maar wel dicht tegen de deadline aan lag. Maar uiteindelijk kwam het allemaal goed en over de stoelen viel niets te klagen. Geen krijsende baby's binnen gehoorsafstand, geen kinderen die de rugleuning voor zich als trapmuur gebruiken, een gezellige Duitse medereiziger naast ons.
De reis verliep verder vlot. Geen klachten waarover dan ook. Wat dat betreft heeft Emirates haar reputatie weer hooggehouden. Op tijd vliegen, goede verzorging aan boord en, als eerder, prima eten. De tussenstop in Dubai was niet te lang, de vlucht van Perth naar Dubai wel maar we konden nog een flinke tuk doen. Over Dubai gesproken, we hebben onze ogen uitgekeken in het nieuwe deel van het vliegveld, nog in aanbouw toen we in 2007 tijdens de thuisreis de emiraten stad-staat aandeden.
Opvallend ook de drukte midden in de nacht. Daar waar het op andere vliegvelden nog wel eens een paar uur rustig wordt, gaan arrivals en departures in Dubai 24 uur per dag door. En kun je in de 'tax-free winkelstraten' ook om half drie 's nachts nog over de hoofden lopen.


Dubai © Willem de Niet
Dubai © Willem de Niet
Balingup © Ageeth de Niet
Grimwade © Ageeth de Niet
Harvey River © Tinie Deugd
Balingup © Tinie Deugd


We bereikten AustraliŽ 's middags om half zes en hadden dus goed zicht op het zonovergoten inmiddels zo vertrouwde landschap. Douane, immigratie en quarantaine verliepen ook vlot. De laatste instantie kwam er aan te pas omdat we op onze inreiskaart een paar keer 'ja' hadden ingevuld vanwege drop, medicijnen en twee Edammer kaasjes. Die moesten even uit de koffer maar het stempel 'Product of Holland' was voldoende.
Toen naar de uitgang. Voor een reprise van 1993 toen Wim en Tinie Deugd ons ook verwelkomden. (Zie ook Ontmoeting 12) Zij zijn in feite de aanstichters van al onze AustraliŽreizen. Want tijdens een bezoek aan hen in Perth, 17 jaar geleden alweer, maakten we gezamenlijke uitstapjes naar Albany, Esperance en Rottnest Island. Daarna roken Ageeth en ik even aan de Blue Mountains en Hunter Valley bij Sydney en brachten we een bliksembezoek aan Cairns, Kuranda en het Great Barrier Reef. En het was na die reis van zeven weken dat we tegen elkaar zeiden: 'We moeten eigenlijk ooit nog eens terug. Voor een wat langere tijd.' Wat een understatement, zo weten we nu. Als deze reis volgens planning eind maart 2011 eindigt is die 'wat langere tijd' zes jaar geworden.

De eerste dagen brachten we dus door bij Wim en Tinie, vrienden uit onze Lelystadse periode waar Wim en ik in hetzelfde honkbalteam speelden; later werden het onze kaartmaatjes. Toen zij in 1982 emigreerden hebben we even overwogen dezelfde stap te wagen.
En het kon bijna niet anders, we kwamen weer in een ander huis terecht. Vier keer bezochten we ze nu, vier keer in een ander huis. In 1993 was het Ballajura, een noordelijke voorstad van Perth, in 2002 South Yunderup, 75 kilometer ten zuiden van Perth, in 2004 in het naastgelegen Mandurah en dit keer in hetzelfde Mandurah, een paar honderd meter van hun vorige huis. En tussendoor was er nog minstens ťťn ander adres. Steeds weer een nieuw huis, in het begin groter, nu steeds wat kleiner. Elke keer splinternieuw en elke keer meer onderhoudsvrij. Zodat ze als ze dat willen, de deur kunnen sluiten, in de auto stappen en er met de caravan opuit gaan om de winter te ontlopen.
Met Wim en Tinie bezochten we een aantal van de plekken waar we met Dutch Jumbo stonden, dierbare plekken die mooie herinneringen opriepen. Harvey River, Grimwade, Lake Stockton.
Tussendoor ontmoetten we ook Ruedi en Susi Schoensleben, tot AustraliŽrs genaturaliseerde Zwitsers die 100.000 kilometer in een Oka aflegden in AustraliŽ en zich nu voorbeiden op een jaar Afrika, gevolgd door Noord- en Zuid-Amerika. We krijgen tips en een lijst van plaatsen en plekken die we vooral moeten bezoeken.(Zie hun website)


Mandurah © Ageeth de Niet
Joondalup © Willem de Niet
Fremantle © Willem de Niet
Fremantle © Willem de Niet
Fremantle © Willem de Niet
West Swan © Ageeth de Niet


Een kleine week na aankomst in AustraliŽ werden we opgehaald door Dirk en Mijnie Heistek. We ontmoetten hen ooit bij Wim en Tinie en bezochten ze tijdens de vorige reis twee keer, ja, uiteraard, in twee verschillende huizen. Dit keer was het ook weer een nieuwe bestemming, Carramar in het noorden van Perth. Dirk en Mijnie, door Australische werkgevers omgedoopt tot Derek en Ann, hebben een aantal bewogen jaren achter de rug. Tussen 2005, toen we ze voor het laatst ontmoetten in hun nieuwe prachtige villa met groot zwembad, en nu gingen ze een jaar 'ter verkenning' naar Europa, remigreerden ze vervolgens naar Uitgeest om een jaar later te re-remigreren.
Dus nadat ze ons in Wilsum bezochten konden we nu weer bij hen in AustraliŽ op bezoek. Het betekende uitstapjes en kaartavonden voordat we voor een paar dagen naar Dongara/Port Denison gingen voor een bezoek aan Sigi Petersen een Duits-Australische op leeftijd die ons dit jaar ook in Wilsum bezocht. (Zie ook Ontmoeting 9)


West Swan © Willem de Niet
West Swan © Ageeth de Niet
Dongara © Ageeth de Niet
Dongara © Willem de Niet
Dongara © Willem de Niet
Dongara © Willem de Niet


Bij haar op de farm leek de tijd te hebben stilgestaan sinds de eerste ontmoeting in 2002. Ze spint nog steeds wol waarvan ze vervolgens sokken breit, harkt elke dag een paar honderd vierkante meter bladeren van de enorm gumtrees rond haar huis op en zorgt voor zelfgebakken Kuchen bij de Kaffee. Het zal ons hogelijk verbazen als ze geen honderd wordt.
We voelen ons een paar dagen Hans en Grietje. Sigi kookt en bakt als in haar beste jaren als chef-kok in een restaurant. Taarten, koeken, quiches, het kan (en we krijgen het) niet op. Maar het is allemaal even lekker, inclusief het zelfgebakken brood. Bruin maar niet te donker, stevig maar niet te hard. Gewoon een lekkere boterham.
Gelukkig zijn er bij Sigi ook altijd wel kleine klusjes. Een van die klussen is het verjagen van de galah's, grijs met rode vogels die de kaketoes qua lawaai naar de kroon steken. Tegen de avond besluiten ze met honderden in de eerder genoemde gumtrees neer te strijken, wat betekent dat ze urenlang gillend en krijsend ruzie maken over wie op welke tak mag zitten. Dus pak ik het licht kaliber geweer en schiet een rondje in de lucht. Dat helpt, want ze vertrekken naar bomen in de buurt. Een ander klusje is zeewier halen op het dichtstbijzijnde strand. Sigi gebruikt dat om de borders mee af te dekken. Dagelijks is ze met vele sproeiers en slangen in de weer om haar tuin nog enigszins groen te houden. Dit deel van AustraliŽ kent al vier jaar droogte. In mei viel er nog een keer 15 millimeter, daarna geen drup meer. En dat terwijl grote delen van Zuid-AustraliŽ en Queensland zo ongeveer en sommige gebieden letterlijk onder water staan.
We besluiten ons bezoek aan Dongara met een barbecue bij Max en Rowena Watson. (Zie Ontmoeting 8) En na nog een nacht bij Dirk en Mijnie volgde op 4 november de vlucht naar Adelaide. Daar waar Peter Wright en de OKA wachten en het echte avontuur begint.