1. Dag Nederland, hallo AustraliŽ (08-11-2001)

Op donderdag 11 oktober was het dan eindelijk zo ver. Met de meiden naar Schiphol. Daar wachtten de vrienden Jan en Nel Busť ons op. Toen die vertrokken, begon het afscheid echt. Totdat we de douane waren gepasseerd viel het allemaal wel mee. Maar het zwaaien van achter de douane was het breekpunt. Daar stonden ze, twee prachtmeiden die ondanks alles lachten en zwaaiden. Toen ze eenmaal uit het zicht waren, was het lachen ons even vergaan. Ze waren nog zo dichtbij en toch zo ver weg. Er was eigenlijk nog zo veel te zeggen.....

Lufthansa bracht ons in een uur naar Frankfurt en Korean Air pikte ons daar op voor de lange vlucht naar Seoul. In een vliegtuig vol mensen met zwart haar die zich heel erg gedeisd hielden. Wat een verschil met een KLM vlucht naar Sint Maarten. Waar het precies van vrijdag 12 zaterdag 13 oktober werd, was ons zo een zorg. Ergens tussen Seoul en Sydney moet het zijn geweest.

Sydney om zeven uur zaterdagmorgen 13 oktober was warm. Australisch weer.
Ron Warden van Australian Motorhomes was er. In zijn luxe Holden pick-up, de bagage in de laadbak, ging het naar Newcastle. Rechtstreeks naar het door Ron geboekte motel? Niet dus, even langs de zaak. Even kijken wat er stond. Campervans, campers en motorhomes. Van heel klein tot heel groot. Van afgeleefd en uitgewoond tot splinternieuw.
Ook Ron's broer Bert was er. Bert van Leeuwarden, geboren in Rotterdam. Hij liet zijn achternaam ongemoeid, Ron Australiseerde de zijne. Vader en moeder Van Leeuwarden emigreerden in '53 naar AustraliŽ. Ron is de zakenman in de familie. Begonnen in tweedehands auto's schakelde hij een kleine tien jaar geleden over op kampeerauto's. Inmiddels is hij de grootste dealer in AustraliŽ en verkoopt hij samen met een dozijn medewerkers zo'n dertig 'vehicles' per maand.

De eerste week in AustraliŽ was er een van regelen, regelen en regelen. Het openen van een bankrekening was de simpelste van de klussen. Bij de Westpac Banking Corporation werden we als nieuwe vrienden en oude bekenden behandeld. En vervolgens begon de ellende. Onze speciale mobiele telefoon moest worden voorzien van een Aussie-simkaart van Telstra, de KPN hier Downunder. Dagenlang duurde het, want in heel Charlestown was geen kaart te koop. En toen er eindelijk een kaart beschikbaar was, bleek KPN de telefoon te hebben geblokkeerd. Het apparaat vroeg om een 8-cijferige 'special code' maar waar moest die vandaan komen? Dus begon het lange mailen met KPN. Heen en weer, heen en weer, zoals Drs. P. al zong. De vraag was steeds duidelijk: geef onze Motorola Timeport vrij! De antwoorden varieerden maar bestonden over het algemeen uit standaard voorgedrukte antwoorden. Met de suggestie om toch vooral allerhande 0800 en nummers met hekjes en sterretjes te draaien. Terwijl Ageeth een keer of tien had gemeld dat we toch echt aan de andere kant van de wereld zaten, met een telefoon zonder KPN simkaart.

Tussen de bedrijven door kochten we ook 'nog even' een motorhome. De tweedehandsmarkt voor grotere merkmotorhomes, dus geen omgebouwde autobussen, is heel krap. Ze blijven verder erg duur, wat goed is als je er weer een verkoopt en maakt het verschil tussen jong gebruikt en nieuw klein.
En zo kwam het dat we al na een paar dagen serieus werk gingen maken van onze Swagman Signature, 28 voet (8,50 meter) lang. Een tikje boven de begroting maar de al eerder genoemde restwaarde hielp ons over de streep. Het gaat er uiteindelijk om hoeveel je afschrijft. Kort en goed, op donderdagmiddag de 18e schudden we Ron Warden de hand als nieuwe eigenaars van de eerste Swagman in Nederlandse handen, de Dutch Jumbo.

Daar sta je dan, in een motorhome met lege keukenkastjes, een bed zonder beddengoed en ga zo maar door. Dus werd er flink ingekocht. Bestek, servies, pannen, dekbedden, hoeslakens. En plastic bakjes, heel veel bakjes en bakken. Want alles moet stormvast worden gestouwd en alle ruimte moet worden benut.
Toen we (bijna) alles hadden konden we op weg naar Queensland, de noordelijke nabuurstaat voor het laten registreren (op kenteken zetten) van de wagen. Bij dat registreren moet ook de 'stamp duty' worden betaald, een belasting op de aankoop van voertuigen. Die belasting is in Queensland 2 procent tegen 5 procent in New South Wales. Alleszins de moeite waard voor een ritje van 1700 kilometer vice versa. Voor de rit nog zonder nummerborden op de wagen moet een speciale vergunning worden aangevraagd. In ons geval hadden we twee weken de tijd om in Queensland te komen.
Op woensdag 24 oktober vertrokken we uit Newcastle. Het gewenningsproces aan het links rijden in een auto die nog een stukje langer (en 5 centimeter smaller) was dan die bij de rijschool verliep goed mede dankzij het opmerkelijke feit dat rechts naast het stuur de versnellingspook zit. Net als in Nederland dus. Natuurlijk gingen een enkele keer de ruitenwissers aan in plaats van de richtingaanwijzers.

De eerste overnachtingen werden gemaakt op een rest area langs Highway 1 en op een bedrijventerrein in Southport, net onder Brisbane, waar de fabriek van Swagman staat. Daar wilden we langs voor een paar kleine mankementen zoals een kapot halogeenlampje (er zitten er eenentwintig! in de diverse lichtpunten), een rammeltje bij een raam, een verkleurde messing deurgreep.
De ontvangst bij Swagman was Australisch allerhartelijkst, zo ongeveer als in Amerika, en tegelijk kil. Dat laatste door de airco in de ruimte waar we een tijdje moesten wachten op enig papierwerk. We werden verwelkomd als member of the Swagman club, kregen elk een horloge en een cap en een pak folders mee voor onderweg. Ik zei het wel te melden als we er een hadden verkocht. Nee, we waren niet de eerste Nederlanders met een Swagman, werd ons verteld. Hans en Agnes waren ons voorgegaan. Ze zouden het adres even halen. Tja, Hans en Agnes komen uit Europa, maar wel uit Zwitserland...

Net boven Brisbane ligt Bribie Island en daar stonden we voor het eerst een paar dagen op een camping. En kon er gewassen worden. Nee, niet in het wasgebouw, gewoon aan boord. In een van de buitenbergingen is namelijk een wasmachine ingebouwd.
Voor het eerst hadden we een weekend rust. Het klinkt gek maar de periode ervoor moesten we altijd wel wat.


Sandra en Mascha © Ageeth de Niet Willem met DJ © Ageeth de Niet Kom binnen © Willem de Niet Mascha en Sandra © Willem de Niet Lisa en Jaron © Willem de Niet Zomaar een mooi plekje © Willem de Niet