6. Tussenstop Adelaide (10-04-2002)

Het is woensdag 10 april en we hebben net, om zes uur precies, de zon in de zee zien zakken. In de Southern Ocean en dan weer in het bijzonder in de Spencer Gulf. Aan de westkant van het Yorke Peninsula in South Australia. We staan aan de Wallaroo Bay in Wallaroo. Bijna op het strand, net buiten het centrum van het dorp.

We zijn aan het bijkomen van het grote geregel na de aanrijding. Wat is AustraliŽ dan groot. De bouwer van ons rijdend huis zit in Brisbane. Er zijn elders in het land geen dealers. En het repareren is anders dan het uitdeuken van een auto. Niet iedereen kan, of wil, het doen. Zoals de technische man bij een Winnebago dealer in Adelaide. Terwijl een van de verkopers een dag eerder zei dat ze het daar dik in orde konden maken maar dat de technische man er de volgende ochtend nog even naar zou kijken zei de techneut dat ze er absoluut niet aan begonnen. Verkeerde merk zeker. Dus dropen we weer af. Uiteindelijk hielp iemand bij Cummins Adelaide (van de zware dieselmotoren en sinds bijna een jaar eigenaar van Swagman) ons aan een geschikt schadebedrijf.
Het duurde dus al met al even voordat we wisten waar de expert van de verzekering de schade kon komen opnemen. Gelukkig was die schade zoals eerder al gemeld zodanig dat we na een noodreparatie konden blijven rijden, maar opschieten was er niet bij want als we Adelaide eenmaal achter ons hebben, komt er een hele tijd (bijna) niets, tot Alice Springs.

Dus kwam deze week de expert de zaak bekijken, kunnen de onderdelen worden besteld en zijn we maandag weer in Adelaide terug voor eerst een grote beurt voor de Isuzu motor die inmiddels ruim 15.000 kilometer gelopen heeft, dan vier dagen de 'uitdeuker' en vrijdags een grote beurt van Swagman zelf, voor de opbouw en inrichting. Dus pas na volgende week zetten we echt koers richting het hart van het land. Volgende week gaan we met een huurauto nog een ander stuk van de heuvelachtige omgeving van Adelaide en een stuk van de Murray River verkennen.

Maar we vervelen ons niet. Nog geen moment. De dagen vliegen voorbij. Nu zijn ze ook gemiddeld iets korter dan 'vroeger thuis', want meestal is het tien uur voordat we rustig hebben ontbeten. Vaak heb ik er dan al een flinke wandeling opzitten want wat dat betreft haal ik hier mijn hart op en ik ben nog steeds een ochtendmens.
Ook samen tippelen we aardig wat af over meestal aardig golvend terrein. Want AustraliŽ mag dan wel het imago van eindeloze vergezichten over eindeloze vlaktes hebben, we hebben dagen en dagen gereden dat het wel Oostenrijk of ItaliŽ leek. Zulke smalle slingerende steile wegen met hele korte bochten. In de Victorian Alps, op TasmaniŽ (wat een prachtig eiland) en nu weer in de Adelaide Hills.

Hebben we dan nooit eens een mindere dag? Welzeker wel. Er zijn momenten dat we letterlijk en figuurlijk de ruimte missen. Niet buiten maar binnen. Het is en blijft een klein huisje. Zonder een zolder of een kelder. Zonder een werkkamer of een schuur. Zonder buren, familie, vrienden en bekenden ook. Dus zitten we bijna letterlijk op elkaars lip. Maar na zo'n mindere dag (die nooit een hele dag duurt) komen er weer een heleboel mooie dagen. Zodat de schaal nog steeds ruimschoots naar de goede kant doorslaat. En we het nog steeds niet kunnen laten om te zeggen: kijk daar, wat mooi, kijk hier, wat een mooi plekje hebben we nu weer gevonden. Net als nu, met het laatste avondrood aan de horizon en de eerste heldere ster net daarboven. En morgen? Dan zien we wel weer. Rijden we wel of rijden we niet, dat is nu nog de vraag. En waarheen is een vraag die we ons maar niet meer stellen, want daar is nog nooit iets van terechtgekomen. Dat we maandag bij de Isuzu dealer in Adelaide moeten zijn staat vast, net als de afspraak een dag later bij de uitdeuker. Daarna staat, tussen Adelaide en Darwin ook (bijna) niets vast. Alleen dat we op 8 juli in Darwin moeten zijn voor het vliegtuig naar Sydney, Seoel, Frankfurt en Amsterdam. Daar zullen we dan maar voor zorgen.

Nog even een paar 'highlights' uit de afgelopen periode. TasmaniŽ was ťťn groot highlight. Dan de dagen rond Pasen. In het Grampians National Park met elke avond tientallen kangoeroes om ons heen, op weg naar hun eet- en drinkgebied. En 's ochtends in de opkomende zon kwamen ze met zijn allen terug. De grote die over het hek van het aangrenzende weiland 'vlogen', de kleintjes die zich tussen de draden door wurmden. En de familie emoe die op bezoek kwam toen we heel rustig een boek zaten te lezen.
En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Over de possums en de papegaaien, over kloven en rotskusten. Kreken en watervallen. Hele verre vergezichten. En het zoveelste verlaten eindeloze strand, dat nooit gaat vervelen.


Adelaide fontein © Willem de Niet McKenzie Falls © Willem de Niet Kangoeroe © Willem de Niet Model Kookaburra's © Ageeth de Niet Dadelpalm © Willem de Niet Twaalf Apostelen © Willem de Niet