10. Terug en weer gewend (06-09-2002)

We zijn terug en inmiddels weer gewend. Aan de warmte (elke dag 30-plus graden), aan de 'vertrouwde' Australische dollar na onze eerste kennismaking met de euro, aan de stille plekjes in the middle of nowhere, aan het bijna-dagelijks zwemmen in net-verfrissend-aangenaam-warm water en de gezellige gesprekken bij het kampvuur. Dat laatste gaat altijd volgens hetzelfde ritueel. Iemand steekt een vuurtje aan en van alle kanten komen in het donker mensen met hun stoeltje aan. Weinig mensen, een kleine kring, veel mensen, een grote kring. Geen gelal, geen gebral en na een uurtje of twee nokt iedereen weer af. Een kwartier later heerst er doodse stilte.

Maar eerst terug naar de terugreis. Of onze tweede heenreis, het is maar net van welke kant je het bekijkt. Garuda Indonesia bracht ons geheel op tijd naar Bali, via Jakarta. Het hotel op Bali zat in het ticket en toen we het vliegveld uitstapten stond er iemand te wachten met een bordje 'De Niet'. Op naar Bali Gardenia waar we een ruime suite, zeg maar een complete flat toegewezen kregen. We waren op, gingen om kwart voor acht naar bed en werden om elf uur de volgende ochtend wakker. Dag Amerikaans ontbijt, dus maar gebruncht. Daarna met de shuttlebus naar de stad, Kuta.
Na een wandeling langs vele tientallen winkeltjes en net zo veel mannetjes die ons een auto, motor of fiets wilden verhuren neergestreken in een strandtentje. Lekker rustig. Dachten we. Want een voor een kwamen ze langs. Sarong kopen? Horloge kopen? Ringen kopen? Massage? Manicure? Gek werd ik ervan. Je moest echt lomp langs ze heen kijken want 'no thank you, no thanks, no' had niet de gewenste uitwerking. De manicuredames wonnen het uiteindelijk van Ageeth. Handen en voeten gevijld en gelakt, nagelriemen opgerekt of teruggedrukt en wat dies meer zij voor 160.000 roepia (18 euro).

Wat opvalt op Bali is dat er zo vreselijk veel (horeca)personeel is. Ga je eten in een doodgewoon tentje komt er toch al gauw vijf man/vrouw aan te pas om te zorgen dat je goed zit, een menu krijgt, wat te drinken bestelt en krijgt en ga zo maar door. En als je twee slokken uit je glas water neemt, wordt het ijlings bijgevuld.
Na het eten met de taxi terug, want de shuttlebus kwam te laat omdat Ageeth in het hotel een afspraak voor een massage annex bodyscrub had.
Tevoren gevraagd wat een taxi ongeveer mocht kosten. 25.000 roepia dus. De chauffeur die we aanhielden dacht er anders over: '60.000 roepia', was zijn vraagprijs. 'Good for you, good for me', voegde hij er aan toe. Aju paraplu dus, niet good for us. Na nog twee keer, 50.000, good for you, good for me, 40.000 good for you, good for me, werden we het eens op, jawel, 25.000 roepia. Nog steeds 'good for you, good for me'. Onderweg besloten we er maar 30.000 van te maken want waar zit je voor nog geen 4 euro nog een half uur in een taxi? Maar we konden niet genereus doen, want bij het hotel aangekomen had onze chauffeur alleen maar twee briefjes van 10.000 terug van ons biljet van 50.000. Even gedacht om het bij de receptie te gaan wisselen en dan toch de vijf mille te geven maar het was tijd voor de masseuse.


Na de massage, waaraan Ageeth een schone huid, een gele was (van de resten van de scrub) en twee dagen zere benen overhield (dat onderdeel was dus minder lekker) in de lobby gewacht op het busje dat zo zou komen om ons weer naar het vliegveld te brengen. Het kwam op tijd, Garuda Indonesia vertrok weer op tijd (02:00 uur) zij het dat nog niet iedereen zat tijdens het taxiŽn. Al na tweeŽnhalf uur werd de landing op Darwin International Airport ingezet. Anderhalf uur eerder dan we dachten omdat we het tijdsverschil van anderhalf uur tussen Bali en Darwin even hadden vergeten.

Bij aankomst, op vrijdag 30 juli, haalde Andy Russell ons om zeven uur 's ochtends van het vliegveld. Andy heeft tijdens onze afwezigheid goed op de Dutch Jumbo gepast. En hem niet verkocht, al kreeg hij een keer een aanbod van 20.000 dollar om even de andere kant op te kijken toen onze sleutels bij hem op tafel lagen. Het bod was natuurlijk veel te laag. In Darwin hebben we, na de aankomstdag waarop DJ binnen en buiten moest worden schoongemaakt, een paar dagen uitgerust. Wat gezwommen, wat geluierd en vooral uitgeslapen. Het houdt maar niet op. Ik, die al jaren nooit langer slaap dan tot zeven uur 'ochtends (of zo veel eerder als de krant in de bus viel), blijf rustig liggen tot negen uur, half tien. Nou ja, het zal wel weer overgaan.
Tegen komend weekend vertrekken we naar Katherine en dan in westelijke richting. Naar WA, Western Australia. Het moet er weer heel bijzonder, heel speciaal, heel uitgestrekt, heel stil en heel erg mooi zijn. Iedereen zegt het, dus het moet waar zijn. We zijn dan in elk geval van de 'drukke' route Darwin, Kakadu, Ayers Rock, Alice Springs af.

En hoe hebben we het in Nederland gevonden, wil een aantal van jullie weten. Gezellig, hartstikke gezellig. Ook druk, want we hebben heel wat bezoekjes afgelegd. En nog niet iedereen gesproken die we hadden willen spreken. Volgende keer beter, zullen we maar zeggen. En natuurlijk hadden we het met de huisvesting bijzonder getroffen. De eerste dagen in het knusse appartement van Sandra's eigen Chris en daarna het sfeervolle huize Van der Veer en Dekker aan de Breedstraat, Zo heerlijk midden in de binnenstad en tenslotte de rust (geen carillon) de ruimte en het weidse uitzicht van 't Kaveltje van Theo en Janny Sandstra. Nogmaals hartstikke bedankt en als het nog eens zo uitkomt.... ?
Gek was het trouwens om zo plompverloren met de euro geconfronteerd te worden. Waardoor alles zo lekker goedkoop leek en zo duur (geworden) is. Voorlopig zijn we er weer af en volgend jaar zien we wel weer.