15. Help het is zomer (30-12-2002)

Ze hadden het ons al voorspeld, de AustraliŽrs die we vertelden dat we rond december/januari in de buurt van Perth zouden zijn. 'It can be pretty hot that time of the year'. Tja, dat wisten we ook wel maar we hadden geen alternatief. 'Up North' in Darwin en wijde omstreken is het hot en humid, heet en vochtig. Inland, richting Kalgoorlie is het very hot and dry en dus hielden we ons vast aan het feit dat het bezuiden Perth aan de kust allicht wat koeler is vanwege de seabreeze. Maar als de seabreeze het aflegt tegen de wind die vanuit het binnenland komt, is er geen ontsnappen aan. Vandaar dat we in onze kerstmail meldden dat we 'zuchtten' onder temperaturen tussen 35 en 40 graden. We kregen er nogal wat reacties op van mensen die graag met ons wilden ruilen. Ze wisten niet waar ze het over hadden. Een kerstkonijn (sommige tradities laat je niet los) moet je braden met de houtkachel of de open haard aan. Niet met de airco. Maar genoeg geklaagd, inmiddels hebben we Perth een paar honderd kilometer achter ons en wordt het inderdaad koeler. Zo koel dat we blij zijn dat we de zuidkust nog niet hebben bereikt. Daar is het net even twintig graden en regent het (nog) regelmatig. Als we het juiste tempo aanhouden hoeven we niet bang te zijn een kou op te lopen of het af te leggen vanwege uitdrogingsverschijnselen. We waren bijna tien jaar geleden al eens in Albany en Esperance in februari en toen was het er heel goed uit te houden.

Wat waren de hoogte- en dieptepunten van de afgelopen maand? Het hoogtepunt was ongetwijfeld ons bezoek aan Wim en Tinie Deugd in South-Yunderup, net (een kleine 100 kilometer) onder Perth. Na bijna tien jaar zagen we ze weer en het was alsof er niets was veranderd. Meer hierover in de rubriek En Verder onder Ontmoetingen
Een andere ontmoeting leidde het dieptepunt van de maand in. Dat was de ontmoeting met de 'Undertaking Completed', de motorhome van Ammy en Max Bettison. Het kostte ons een luifel en dat was het ergste niet, het kostte een 'paar dagen' voordat er een nieuwe gemonteerd was.
Maar zo lang ons leed beperkt blijft tot het in een prachtig bos wachten op de komst van een mooie nieuwe luifel, mogen we niet mopperen. En dat doen we dan ook maar niet.

In Fremantle hebben we ons een weekje prima vermaakt. We maakten er de officiŽle opening van het Maritiem Museum mee en de enorme protestdemonstratie tegen de vestiging van een vakantieresort langs de kust voor het Ningalooreef. Verder zijn er in Fremantle weekendmarkten, straatartiesten en heel veel terrasjes.
Na een week op een mooi plekje vlak achter het strand liet een vriendelijke ranger (een soort veldwachter) ons weten dat we zo dichtbij een caravanpark eigenlijk niet mochten wildkamperen en besloten we de heuvels aan de oostkant van Perth maar eens te gaan bekijken in afwachting van de komst van een nieuwe luifel. Het was er prachtig rondom de verschillende stuwmeren, aangelegd om Perth van voldoende drinkwater te voorzien. De bossen stonden er vol met blackboys oftewel grasstrees. We bezochten het Mundaring-, Serpentine- en Cannington stuwmeer en overal hadden we de kampeerplekken helemaal voor ons alleen.

Vanuit Mundaring brachten we een bliksembezoek aan Northam en zagen er de in AustraliŽ beroemde witte zwanen. Buiten de verschillende dierentuinen is het een van de zeer weinige plaatsen waar de in Europa zo gewone witte zwanen te zien zijn. Er is een heel fok- en beschermingsprogramma met omheinde nestelplaatsen nodig om de populatie op peil te houden. Voor ons deed het natuurlijk wat overdreven aan. Zwarte zwanen, die zijn pas bijzonder. Vinden wij.

Onderweg naar Northam vond ik nog een vleugellamme papegaai. Het dier klampte zich direct (snavel vast verankerd in duim, au) aan zijn redder vast. Plan was om de volgende dag naar de dierenarts te gaan. De kartonnen doos voor de nacht was echter niet papegaaiensnavelproof en dus leeg toen we de volgende ochtend opstonden. We vrezen met grote vreze dat Gaaitje niet meer onder ons is. Maar da's de natuur, moeten we maar denken.


Vleugellamme papegaai © Ageeth de Niet
Een vleugellamme papegaai mankeert niets aan zijn snavel. Vandaar de werkhandschoen.


Tussendoor bezochten we het centrum van Perth een paar keer. Om de kerstsfeer te proeven. Nou, weinig sfeer, althans voor ons. Het wil maar niet wennen, zoals hierboven al uitgelegd. Nou valt het ook knap tegen wat je in de stad merkt van de kerstsfeer. Ze spreken er ook Engels maar het is bepaald geen Londen. Maar Perth is en blijft een prachtige stad met een klein, overzichtelijk centrum en een ideaal systeem van openbaar vervoer in die binnenstad. Maar liefst drie CAT (Central Area Transport) bussen rijden er hun route. Elke paar minuten, helemaal voor niets. Zo houd je de auto's uit de binnenstad. En vlakbij die binnenstad zorgen de parken aan de Swan Rivier binnen enkele minuten voor het 'helemaal-buiten-de-stad-gevoel'.
Natuurlijk gebeuren in Perth alle dingen die in andere grote steden waar ook ter wereld gebeuren. Toch overheerst het relaxte sfeertje van plezier makende en vakantie vierende mensen. De internetcafťs en backpackershostels puilen uit van jongeren die er met zijn allen het beste van maken.

Vanuit Perth zakten we weer af, langs de kust naar Rockingham waar we vijf nachten inclusief de kerstdagen aan het strand van Secret Harbour stonden. En tussen de kerstdagen en de jaarwisseling vonden we een hele stille plek aan de Harvey River even boven Bunbury.
En waar we de jaarwisseling dit jaar beleefden? Dat melden we de volgende keer. We hebben nog helemaal absoluut geen idee.


Demonstratie Ningaloo Reef © Willem de Niet Blackboy © Ageeth de Niet Zwarte zwaan © Willem de Niet Serpentine Falls © Willem de Niet The Swan Bells in Perth © Ageeth de Niet Harvey River © Willem de Niet