25. Terug in Allendale North, Point Lowly en Perlubie Beach (29-12-2003)

December was, net als november, een maand van oude bekenden en bekende plekjes. Het begon allemaal op de valreep van november toen we Joan en Colin Miller in Allendale North verrasten tijdens hun 40-jarig bruiloftsfeest. Bij Joan en Colin stonden we eerder dit jaar bijna zes weken in de enkele hectares grote 'achtertuin' rond de operatie van Ageeth in Gawler. Toen al zei Joan dat ze het leuk zou vinden als we terugkwamen voor hun grote feest. In eerste instantie vonden we het wat ver uit de koers maar uiteindelijk besloten we van Brisbane nog maar een keer terug te gaan naar Adelaide en omgeving. In de mails naar Joan en Colin hielden we echter stug vol dat Allendale North (60 kilometer ten noorden van Adelaide) niet op de route lag, althans niet voor de jaarwisseling. En dus te laat voor hun feest.
Maar zoals we in de vorige aflevering al meldden, op 26 november waren we bij Peter en Margaret Wright in Adelaide-Zuid. En de 28e zetten we koers naar Allendale North. Nou loopt er van Adelaide naar Allendale North ťťn enkele asfaltweg. Via Gawler (waar heel Allendale North naar een van de grote supermarkten gaat) en dwars door het aan Allendale North grenzende Kapunda waar we in april diverse keren met DJ zijn geweest. En in Allendale North kent inmiddels iedereen ons en DJ. Dus moesten we een list bedenken en Allendale North vanuit het noorden binnenkomen. Dat betekende, gezien het bepaald niet fijnmazige net aan geasfalteerde wegen, een omweg van zo'n vijftig kilometer. De dag voor het feest slopen we in het donker Allendale North binnen en 'verstopten' ons op het terrein van Peter en Vera Jeffs, bijna-buren van Joan en Colin maar ver genoeg van hen en de weg om de gok te wagen. Joan noch Colin, noch een van de buren besloot zaterdag een bezoekje aan Peter en Vera te brengen zodat we 's avonds toen het feest in volle gang was onze verrassende entree konden maken in het Wheatsheaf Hotel. Het was alsof Joan veertig jaar jonger was en in haar geboorteplaats Liverpool de Beatles zag binnenkomen op haar verjaardagsfeestje, zo gilde ze het uit nadat ze heel even, met opengesperde ogen en mond, met stomheid geslagen was.

Het werd vervolgens een bar gezellige avond en een hele gezellige week waarin Colin en ondergetekende de carport afmaakten waar we in april aan waren begonnen en Ageeth haar kleine vijftig gebreide vierkanten bij Vera deponeerde. Die vierkanten, 25 bij 25 centimeter groot, zijn bedoeld om er omslagdoeken van te maken die vervolgens via de organisatie Wraps with Love (wikkels met liefde) worden verscheept naar bij voorbeeld oorlogs- overstromings- en aardbevingsgebieden of naar gebieden die getroffen worden door extreme kou. In AustraliŽ hebben de inmiddels ongeveer 25.000 vrijwillig(st)ers een kleine twee miljoen vierkanten gebreid en aan elkaar genaaid.
In april vroeg Vera aan Ageeth of ze er iets in zag om onderweg af en toe een vierkant te breien, met bovengenoemd resultaat. De wol doet Ageeth onderweg op als we bij een CMCA lid op bezoek zijn. Het is verbazend hoe veel mensen enorme hoeveelheden restanten en hele bollen wol in huis hebben waar ze niets meer mee doen.
Dit keer was Ageeth precies op tijd bij Vera om een ochtendje te helpen met het inpakken van omslagdoeken voor verzending.


Joan en Colin Miller © Ageeth de Niet
Peter en Vera Jeffs © Ageeth de Niet
Willem en Ageeth de Niet © Joan Miller
Colwils-carport © Ageeth de Niet
Wraps with love © Willem de Niet


De volgende bekenden die we bezochten waren Max en Ammy Bettison van Undertaking Completed die een huis hebben gekocht in Port Clinton op het Yorke Peninsula. (Zie Ontmoeting 11.) Bij hen nuttigden we half december twee kerstdiners. Voor het eerste tekende Ammy die het leuk vond ons haar traditionele kerstdiner voor te schotelen. Dus aten we een garnalen- tonijncocktail, kalkoen met cranberrysaus, sunsalad, koude gekookte aardappel-anders en een dessert van een soort 'ijs op boerenjongens'. De dag erna besloten we te laten zien hoe wij het gedaan zouden hebben als we niet ons traditionele wild konijn hadden kunnen vinden. We aten kippensoep, varkenshaas, gekookte aardappelen, doperwtjes, sla met tomaten en kaas en een 'triple choc' ijsje (chocolade-ijs met stukjes chocola er door en chocoladesaus er over) toe.
Na een dag of wat vertrokken Max en Ammy naar hun kinderen in Adelaide en zetten wij koers naar Port Augusta.

Daar beleefden we Carols by Candlelight in the Park, beginnend in de nog steeds brandende avondzon. Dat betekende dat iedereen de schaduw van de bomen die het park omzoomden opzocht. En dat het gros van het publiek de 'esky', een buitenmodel koelbox meezeulde. Het is en blijft een vreemde gewaarwording, zingen over een witte kerst onder een blauwe lucht waarin de zon langzaam rood ondergaat.

Volgende etappeplaats was Point Lowly waar we al twee keer eerder waren. De eerste keer, anderhalf jaar geleden, waren we er met Ross en Chris Kassebaum (zie Ontmoeting 15) en ontmoetten we er Eric en Frances Woods (zie Ontmoeting 19). De vorige keer in april van dit jaar toen we er Jerry en Marina Goijers voor het eerst in levende lijve zagen. Zie Ontmoeting 16.
Dit keer waren er geen bekenden, althans niet toen we er arriveerden. Dat veranderde toen op de tweede dag van ons verblijf de mij toen onbekende Gavin Schroeder bij ons stopte en vroeg of ik soms zin had om mee te gaan 'crabben'. Nou, dat had ik uiteraard wel en een half uur later waren we buitengaats met de zes krabbennetten. En nog eens anderhalf uur later kwam ik met een flink maal krabben terug bij Ageeth. Gavin, die zei het leuk te vinden buitenlanders te ontmoeten, vond dat ik de hele buit wel mocht hebben. Dat was 's avonds dus smullen. De dag ervoor hadden we al een lekker maaltje zelfgevangen vis verorberd.
En voordat we vertrokken ving ik zelf een maal krabben. Met een zelf opgedoken krabbennet en drie geleende van Gavin. Het zijn van die ontmoetingen en ervaringen die ons nog steeds verrassen ondanks het feit dat we inmiddels wel weten dat de gemiddelde AustraliŽr een goed en groot hart heeft.


Max en Ammy Bettison © Willem de Niet
Perlubie Beach © Willem de Niet
Perlubie Beach © Willem de Niet
Willem met 'snook' © Ageeth de Niet
Willem met stingray © Ageeth de Niet


In Whyalla brachten we vervolgens ons derde bezoek aan Ross en Chris Kassebaum. Dat betekende de inmiddels traditionele fish and chips buiten de deur op de aankomstdag en de volgende dag een barbecue. En na alle voorraden te hebben aangevuld om de kerstdagen door te komen gingen we op weg, via Streaky Bay naar Perlubie Beach.

Daar aan dat brede strand met het ondiepe warme water voor de deur konden we hetzelfde plekje innemen als een half jaar eerder, toen we vanaf de Nullarbor het Eyre Peninsula rondden. En daar brachten we zonnend, wandelend, zwemmend en vissend de kerstdagen door. Ageeth braadde ons traditionele kerstkonijn waarvan we twee dagen smulden.
Op de avond van eerste kerstdag hadden we visite. Aan het eind van de middag was er een camper neergestreken en dat vraagt altijd om een praatje. Het bleken Nederlanders, Marco Brouwers en zijn vriendin Yvonne van Ameijden, bezig aan een reis van een half jaar en iets meer dan halfweg in de tijd. De naam en zijn lengte zorgden ervoor dat ik vroeg: 'Toevallig dť Marco Brouwers?' Toen hij glimlachend vroeg wat ik bedoelde legde ik uit dat ik dacht dat hij ex-volleybalinternational was. En dat bleek zo te zijn. Ik had alleen geen idee dat hij al in 1990 was gestopt. Vervolgens praatten we over van alles behalve volleybal. Onder meer over hun en onze reis tot nu toe en de rest van hun route, via Victoria en TasmaniŽ naar Sydney voor de terugvlucht.

Over het vissen nog even dit: het wilde niet erg. Veel wind, kleine (blow)visjes, hoogwater midden in de nacht, afijn redenen en excuses genoeg om niks noemenswaardigs te vangen. Of het moet de stingray zijn die ik een half uur lang aan de lijn had maar die uiteindelijk toch de sterkste bleek. Maar dat betekende niet dat we geen vis aten. Want op een goede middag tegen zes uur kwamen drie kinderen vragen of we misschien een 'snook' wilden hebben. Ze waren er met de boot op uit geweest en hadden er zat. Een snook is hier een zoutwatervis, wat slanker dan de Nederlandse snoek. Deze was een kleine meter lang en leverde een aantal mooie filets op. Na de vis en de krabben in Point Lowly en deze snook is het wel duidelijk: de vis wordt in AustraliŽ niet duur betaald.
Na een dag of zes besloten we te verkassen. Op naar Venus Bay, Camel Beach en Walkers Rock. Voor nog meer stranden, duinen en wellicht meer bijtgrage vis. Wordt vervolg in 2004.