26. Van Talia Caves naar het ziekenhuis in Traralgon (31-01-2004)

En zo zit ook de eerste maand van 2004 er al weer op. Een maand waarin we (voor de laatste keer?) afscheid namen van een heel aantal goede vrienden. Omdat we hoogst waarschijnlijk bezig zijn aan onze laatste maanden en kilometers in AustraliŽ. De advertentie voor de verkoop van DJ is verstuurd en zal in april in het clubblad van de CMCA, de Australische kampeerautoclub verschijnen. We vinden het allebei een heel gek idee dat iemand anders er ooit met onze DJ vandoor gaat. Het spookt toch wel erg regelmatig door onze gedachten.
Maar de komende maanden in Nieuw Zeeland kunnen we het even vergeten. Omdat we denken daar heel veel indrukwekkende indrukken op te doen. Omdat iedereen ons vertelt dat het zo zal zijn. Maandag 2 februari landen we in Auckland, twee maanden later vliegen we vanuit Christchurch terug. Gedurende die periode staat DJ bij Peter en Dianne Feenstra in Toongabbie.

Zo begon ik dit verhaal. Inmiddels is alles anders. Want op vrijdag 30 januari werd in het Latrobe Regional Hospital een grote galsteen ontdekt in de galblaas van Ageeth en op zondag 1 februari ging ze bij chirurg Gordon Arthur onder het mes. En dus moesten we onze reis naar Nieuw Zeeland een week of twee uitstellen. Maar de 'abonnees' op onze website hebben daarover al een uitgebreide mail ontvangen en aan het eind van dit verhaal staan nog wat meer details voor wie niet op de 'update-verzendlijst' staat.


Talia Caves © Willem de Niet
Schapenvervoer © Willem de Niet
Mt Dutton © Willem de Niet
Historic marker © Willem de Niet
Zoutmeer © Willem de Niet
Talia Caves © Willem de Niet


Maar nu eerst terug naar de jaarwisseling. Want daar waren we in de vorige aflevering gebleven. We brachten de jaarwisseling door bij Talia Caves aan de westkust van het Eyre Peninsula. Eerst dachten we oudejaarsavond door te brengen in het nabijgelegen Venus Bay, omdat daar kort na zonsondergang vuurwerk zou worden afgestoken. Maar Venus Bay was ons te druk. Het was een soort Australisch Salou of Benidorm, een oord waar de jeugd uit de wijde omtrek zich verzamelt om het oude jaar eens flink weg te spoelen en het nieuwe in te drinken. En dat proces was 's middags om drie uur al in volle gang, dus we konden ons voorstellen hoe het in de loop van de avond zou zijn. Dus besloten we Talia Caves op te zoeken. Waar de golven grotten hebben uitgespoeld in de steile rotskust. En waar we de hele oudejaarsavond niets anders hoorden dan het doffe gerommel van het te pletter slaan van de golven. En omdat het een aardedonkere, kristalheldere nacht was, vormden de sterren ons eigen urenlange vuurwerk. Anders dan een jaar eerder, toen we in West-AustraliŽ al om half elf onder de wol kropen, maakten we er dit keer een echte oudejaarsavond van. Met een hapje en een drankje. Om twaalf uur even naar buiten, waar we met niemand konden proosten want we hadden Talia Caves en wijde omtrek helemaal voor ons.

Na Talia Caves zakten we verder af in de richting van Port Lincoln. Met een tussenstop aan de rand van een zoutmeer dat winterse associaties opriep en een paar dagen aan Mount Dutton Bay. In Port Lincoln lieten we een nieuwe voorruit plaatsen omdat er behalve zes of zeven sterren, nu ook een flinke scheur in zat. Het systeem dat je, als je een ster oploopt, Carglass kan laten komen om hem gratis te laten repareren kennen ze hier niet. Het zou onbegonnen werk zijn, met alle rondvliegende stenen op de vele gravelwegen. Maar in de verzekering is het zo geregeld dat je ťťn keer per jaar een ruit kunt claimen zonder dat je no-claim terugloopt en waarvoor je de helft van het gebruikelijke eigen risico betaalt.

In Tumby Bay haakten we een paar dagen aan bij een rally van de regionale afdeling van de CMCA. We hielpen de Racing Club van Tumby Bay met het organiseren van de honderdste en laatste raceweekend. Paardenraceweekend, wel te verstaan. De club moet ophouden te bestaan omdat het ontbreekt aan vrijwilligers. Het is het verhaal van heel veel Australische dorpjes, de jeugd trekt er weg omdat er geen werk is. De schaalvergroting onder de boerenbedrijven is enorm, de oogstmachines worden steeds groter, mensen rijden naar de grote stad voor hun boodschappen, kinderen leren veel meer door dan vroeger en moeten als hoger opgeleiden hun heil in en om de grote steden zoeken en komen pas terug als ze zich een vakantiehuisje in hun geboortedorp kunnen veroorloven. Waar dan inmiddels geen bakker, geen slager, geen groenteboer en in het ergste geval geen school meer is.


Cummings Lookout © Willem de Niet
Bloeiende cactussen © Ageeth de Niet
Mt Gambier Blue Lake © Ageeth de Niet
Pelican Point © Willem de Niet
Boompjes bij Peter Feenstra © Ageeth de Niet
Mt Gambier Sinkhole © Willem de Niet


Als we na het weekend vertrekken uit Tumby Bay hebben we (nu definitief?) afscheid genomen van Max en Amie Bettison, (zie ontmoeting 11) en Ross en Chris Kassebaum, (zie ontmoeting 15) twee van die stellen die we echt goede vrienden mogen noemen. En toch is het laatste 'vaarwel' toch elke keer weer 'seeya', see you laterÖ
Voordat we het Eyre Peninsula verlaten vang ik nog een flink maal 'shitty's' in Point Lowly. Ondanks de naam smullen we van de goed doorbakken visjes ter grootte van een haring. Dan gaan we afscheid nemen in Allendale North waar Ageeth haar laatste gebreide vierkanten bij Vera inlevert. Samen met Vera en Peter en Joan en Colin genieten we van alweer een afscheidsbarbecue (zie het vorige reisverslag, voor wie het niet meer weer weet). Als we de volgende dag vertrekken zegt Colin: 'see you next time, where ever, when ever. In Australia, in Europe or in the States'. Daar houden we ons maar aan vast.

Het volgende afscheid is dat van Peter en Margaret Wright in Blackwood, (zie ontmoeting 17)in de Adelaide Hills. Dat we daar weer een tussenstop maken komt omdat Adelaide op de route lag en omdat de kapster van Margaret zeven weken eerder precies begreep wat Ageeth bedoelde met 'kort maar niet te'. En dan wil je wel terug, in dit land waar je volgens Ageeth als vrouw qua kapper aan de heidenen overgeleverd bent. Gek, daar heb ik als man nou nooit last van.
Verder gaat het, naar Mount Gambier, in het uiterste zuidoosten van Zuid-AustraliŽ. Daar in de buurt schiet me ineens de naam van Neelie Kuiper te binnen. We bellen haar en ontmoeten die gezellige vrouw en haar buren. Zie voor meer over deze zoveelste bijzondere ervaring ontmoeting 22.

Eenmaal in Victoria leggen we twee bezoeken af in Colac. Aan Nick en Magdaleen van Poelgeeest, (zie ontmoeting 3) ruim-tachtigers maar still going very strong en aan Jan en Tinie Castricum, (zie ontmoeting 23) de oom en tante van de vriend van onze dochter Sandra.
Dan moeten we beginnen op te schieten, denken we, vanwege vlucht QF 33 van Melbourne naar Auckland op maandag 2 februari, 's ochtends om half tien. Maar intussen heeft Ageeth pijn gekregen. Hoog in de rug, tussen de schouderbladen. Spierpijn denkt ze eerst. Vanwege het zitten in andere dan de stoelen in DJ. Dus er wordt 's avonds voor het slapen gaan gesmeerd met een middel dat de rug wel lekker warm maakt, maar de pijn niet echt vermindert. Ook het 'hotpack' en het massagekussen van Tinie Castricum voelen wel lekker aan, maar doen niet wat ze zouden moeten doen. Even lijkt het beter te gaan. Op woensdag 28 januari is Ageeth zo fit als een hoentje.
Totdat ze op donderdag wakker wordt. Een brandende pijn, misselijk, duizelig, ze ligt de hele ochtend als een ziek vogeltje op de bank. Dus op naar een dokter in Traralgon. Die verwijst direct naar het ziekenhuis, daar onderzoeken ze onmiddellijk echt alles en wordt uiteindelijk gedacht aan iets met de galblaas. Vrijdagochtend volgt een vervolgonderzoek dat resulteert in de diagnose: ontstoken galblaas, grote galsteen, opereren. Binnen drie maanden, zo staat in de brief die we mee krijgen voor de chirurg waar we voor maandag een afspraak mee moeten maken, want vrijdag is zijn operatiedag. Maar dan roeren we aan dat we een besluit moeten nemen of we ons vertrek op maandag naar Nieuw Zeeland voor onbepaalde tijd uitstellen voor een afspraak met de chirurg of dat we het risico nemen en Ageeth wellicht in Nieuw Zeeland onder het mes moet, als de pijn terug komt. Want we hebben geen idee of de chirurg binnen een week, of over een maand tijd en een operatiekamer ter beschikking heeft.

Maar dan gaat op echt Australische manier iedereen zijn uiterste best doen. De secretaresse van de chirurg belt haar baas in de operatiekamer. Hij is bereid Ageeth tussen twee operaties door even te onderzoeken en biedt dan aan om op zondag te opereren. Dus bellen we de vlucht af, mailen het autoverhuurbedrijf in Auckland dat we over een paar weken komen en 'vieren' we Ageeth's opname met een, jullie raden het al, door Peter en Dianne op voorhand georganiseerde barbecue op zaterdagavond. Tijdens die barbecue belt het ziekenhuis: of Ageeth zich zondagochtend om tien uur maar wil melden. Dus voor die tijd schiet ze dit verhaal nog even het web op.