27. Acht weken in het land van The Lord of the Rings (23-04-2004)

Ongeveer acht weken hadden we uitgetrokken voor Nieuw Zeeland. Niet met DJ van het ene mooie plekje naar het andere maar in een huurauto van motel naar motel. En we redden het in de geplande acht weken. Vanwege die huurauto en de motels want met DJ hadden we het nooit gered. Wat een land, wat een uitzichten, vergezichten, doorkijkjes, stranden, bergen, watervallen, bossen, vulkanen. Op de manier waarop wij AustraliŽ 'doen' hadden we in Nieuw Zeeland minstens een jaar nodig gehad. Ontelbare keren zeiden we nu nog tegen elkaar: 'kijk, een mooi plekje om DJ een paar dagen te parkeren'. Vooral in de eerste weken misten we DJ enorm. Vanwege het feit dat je in DJ alles bij je hebt, kan stoppen voor de koffie waar je maar wilt en, veel belangrijker nog, weet dat je 's nachts in een lekker bed duikt. Want dat viel nog wel eens tegen, zo'n motelbed. Ook daarom zijn we blij dat we weer 'thuis' zijn. In AustraliŽ en in DJ.

Maar Nieuw Zeeland was een onvergetelijke ervaring. Van de eerste tot de 56e dag. Een aaneenschakeling van hoogtepunten.
De reis begon enigszins chaotisch. Omdat we er in het vliegtuig tussen Melbourne en Auckland achter kwamen dat onze rijbewijzen nog in DJ lagen. Heel even was er paniek. Maar toen herinnerden we ons de ergens onder DJ verstopte deursleutel voor noodgevallen. Dus belden we Peter Feenstra in Toongabbie waar DJ was geparkeerd. Hij vond de sleutel en de rijbewijzen, scande de laatste in, hing ze aan een mail en dat was dat, in een paar woorden. De autoverhuurder vond een kopie wel best en de politie hebben we niet gesproken. Met een paar uur vertraging konden we dan toch op pad.
Via de kauri bossen op het Noordeiland tot de al dik besneeuwde alpen op het Zuideiland. En alles daartussenin. Zoals Cape Reinga en het Ninety Mile Beach in het uiterste noorden. Heel speciaal was de excursie naar White Island, een nog zeer levend vulkaaneilandje. Waar een veiligheidshelm en een gasmasker verplichte uitrustingsstukken zijn. De krater borrelt, sist, stoomt en stinkt naar de opstijgende zwaveldampen.


Waihi Falls © Ageeth de Niet
Tauranga Bridge © Willem de Niet
Rotorua Marae © Ageeth de Niet
Rotorua Hotpool © Ageeth de Niet
MesopotamiŽ © Willem de Niet


En natuurlijk waren er ook de verplichte nummers. Zoals de warme bronnen, pruttelende modderpoelen en geisers in Rotorua. En Mount Ruapehu, waar we de eerste, overjarige, sneeuw zagen. Anderhalve maand later op het Zuideiland hoefden we net geen sneeuwkettingen te huren.

Het is grappig dat Ageeth en ik verschillend denken over welk eiland het mooist is. Zij is een plantenmens, ik ook wel, maar het mag van mij ook wel de schaarse begroeiing op steile berghellingen boven de boomgrens zijn. Zij verzamelt graag schelpen tijdens een strandwandeling, ik vergezichten terwijl ik naar een bergtop struin. Dit is wel een heel kort-door-de-bocht verklaring, maar het geeft wel aan waarom ik het eerst terug zou gaan naar zuid, zij naar noord. Maar dat neemt niet weg dat we allebei op beide eilanden volop hebben genoten van al het moois. Zo veel varens, ferntrees ofwel varenbomen, palmen, oerbossen, watervallen en paddestoelen. Te veel om op te noemen en te beschrijven. Vandaar dat deze aflevering van de website is opgesierd met meer foto's dan normaal om in elk geval nog enigszins een beeld te kunnen geven.

Nog een paar hoogtepunten op het Noordeiland. De grillige zandsteenformaties die net als in AustraliŽ pinnacles heten maar heel anders zijn. De zeeleeuwenkolonie bij Ngawi waar je de dieren bijna kunt aaien maar het wel uit je hoofd laat omdat als je echt dicht in de buurt komt, ze wel duidelijk maken dat het geen knuffeldieren zijn.

We noemden de kauri bossen al. Bossen vol woudreuzen van heel goed hardhout. Bijzonder is dat tot de dag van vandaag en de komende jaren, stammen worden gedolven uit vroegere moerassen. Die stammen zijn duizenden jaren geleden door natuurgeweld ontworteld en bedekt met een laag modder. Daardoor zijn ze zodanig geconserveerd dat ze nu, na een zware opgravings- en transportklus, nog worden verwerkt. En je dus klokken, meubels, schalen en wat dies meer zij kunt kopen die gegarandeerd duizenden jaren oud zijn.


MesopotamiŽ © Ageeth de Niet
White Island © Willem de Niet
White Island © Willem de Niet
Furseal © Willem de Niet
Auckland © Willem de Niet


Indrukwekkend zijn verder alle uitingen van maorikunst en -cultuur. Vooral het Noordeiland is bezaaid met marae's, een soort gemeenschapshuizen, voorzien van prachtig houtsnijwerk. In elk klein dorpje kom je er minstens een tegen, tiptop onderhouden. Alsof de schilder de klus gisteren klaarde.

Zoals gezegd, de twee eilanden hebben heel verschillende gezichten. Het Noordeiland is meer golvend, het Zuideiland is grotendeels puur bergachtig. Op het noordelijke kun je, vanaf juni, maar op een paar plekken skiŽn, op het zuidelijke op tientallen. Je ziet het verschil al als je via de Queen Charlotte Sound de haven van Picton nadert. Alsof je in de Noorse fjorden vaart. En eenmaal goed op weg naar het zuiden zijn de bergen overal. Besneeuwde toppen in de verte met daarboven de typerende lange witte wolken waarnaar de maori's Nieuw Zeeland noemden.

In Kaikoura gingen we de zee op en zagen walvissen en dolfijnen. En in Milford Sound voeren we de fjord uit langs de vele watervallen. In Dunedin waren we te kort om alle echt mooie gebouwen uit de vorige en voor-vorige eeuw te bekijken.
We beleefden in Nieuw Zeeland de Oscar uitreiking mee. En kunnen meedelen dat het hele land apetrots is op de hele filmcrew. En blij met het feit dat er nog meer toeristen een kijkje komen nemen in het land van The Lord of the Rings. De drie films werden opgenomen op vele locaties verspreid over de beide eilanden en er is inmiddels een levendige handel in een boek met daarin alle locaties en excursies naar verschillende van de plekken waar delen van de film zijn opgenomen. Wij zagen de derde en onze eerste Lord of the Rings film op een van de laatste dagen van ons verblijf en kunnen ons voorstellen dat een bezoek aan een 'kale' filmset lichtelijk teleurstellend is. Het is duidelijk dat veel opnames zijn gemaakt in het licht van de opkomende dan wel ondergaande zon. Terwijl de excursies rond negen uur vertrekken en duren tot een uur of vier. En verder zie je natuurlijk niets van de speciale effecten. Maar het blijven indrukwekkende en spectaculaire landschappen waarvan je sommige met een niet-vierwielaangedreven auto en zonder gids niet vindt. En dus zal de gekte nog wel een poosje doorgaan. Goed voor de horeca en de camper- en autoverhuurders.


Lake Matheson © Ageeth de Niet
Dunedin © Ageeth de Niet
Milford Sound © Ageeth de Niet
Arthurs Pass © Willem de Niet
Op weg terug © Willem de Niet


Waar Nieuw Zeeland verder van is vergeven is raften (op een vlot de rivier afzakken, inclusief stroomversnellingen en watervallen) jetboaten (volgens ons zinloos gemotoriseerd rondscheuren op het water), bungyjumpen (waarvoor ik van Ageeth absoluut geen toestemming kreeg) en wandelaars. Of je nu een paar uur, een paar dagen of een paar weken wilt wandelen, overal op de beide eilanden kan het. De tracks zijn opvallend goed gemarkeerd, elke VVV of informatiecentrum van de National Parks beschikt over uitgebreide en accurate beschrijvingen, gedetailleerde meerdaagse weerberichten en actuele informatie over de toestand van de wandelpaden en -tracks. Onderschatting van de zwaarte van tracks en overschatting van de eigen klim- en klautercapaciteiten is er desondanks de oorzaak van dat regelmatig reddingsoperaties moeten worden uitgevoerd.

Wat valt er verder nog te zeggen? Oh ja, nog even dit. Wie met een tijdslimiet en zonder goed doortimmerd plan naar Nieuw Zeeland gaat, loopt het risico nog niet de helft te doen van wat grofweg werd gedacht. Omdat er zo onvoorstelbaar veel te doen en te zien is.
Wat dat laatste betreft: ga niet op stap zonder een digitale camera. Met daarin heel veel geheugen. Want je blijft fotograferen. Denk ook over de tussenopslag voordat de beslissing wordt genomen welke foto's wel en welke niet afgedrukt worden. Wie een laptop kan meenemen, heeft opslagruimte genoeg en wie helemaal zeker wil zijn van een goede back-up laat de foto's in een van de vele internetcafťs op cd branden. Maar dan staan ook de foto's er op die later alsnog in de prullenbak verdwijnen. Dus die laptop is zo'n gek idee nog niet.

We hebben de indruk dat dit het meest incomplete reisverslag op de website tot nu toe is. Omdat er nog zo veel te vertellen valt. Veel meer dan in deze kleine 1500 woorden. Maar wie zei ooit dat een foto meer zegt dan duizend woorden? Er 'hangen' achttien foto's aan dit verhaal. Zodat het eigenlijk een aflevering is van 20.000 woorden. En dat is de grootste tot nu toe. En voor wie het niet genoeg is: ga erheen! Naar dat andere Down Under.