30. De derde vakantie in Nederland (14-09-2004)

Het is 5 september, het is vaderdag en ik heb een beanie gekregen. Of ik een zonnesteek heb? Nee hoor, het is allemaal waar. Ook dat van vaderdag en die beanie. Hier in AustraliŽ vieren ze vaderdag nu eenmaal in de eerste week van de lente en iedereen die hier langer dan een jaar is moet een beanie hebben. Nou vragen jullie je nog steeds af wat een beanie is. Een beanie is een gebreide muts. Heel, heel veel AustraliŽrs hebben er een. Voor de winter of, zoals veel jongelui, voor het hele jaar door. Nou, ik kan uit ervaring zeggen dat wie het hele jaar door een beanie draagt nooit een zonnesteek maar wel de bijverschijnselen krijgt. Maar goed, ik zei vorige week dat ik ook wel een beanie wilde, Ageeth had even tijd en een paar geschikte knotten wol en breide in no time een beanie. En later nog een, een oranje-blanje-bleu beanie. De kleuren van de Nederlandse vlag uit de tijd van de Batavia. De beanies zijn al goed van pas gekomen. Want brr, wat kunnen de ochtenden koud zijn onder de wolkenloze voorjaarshemels.
Maar genoeg over de beanie, over tot de orde van de afgelopen maanden. Want het is al weer even geleden dat we via de website wat van ons lieten horen.


Willem met beanie © Ageeth de Niet

Het Australische voorjaar kan vooral in de ochtenduren knap fris zijn. Dan komt een beanie goed van pas

Dat komt door de vakantie. De vakantie in Nederland wel te verstaan. Van eind juni tot eind augustus. Een lange vakantie dus. Een vakantie ook die is omgevlogen. De weken in Alkmaar en Enkhuizen, ze vlogen nog sneller om dan de weken hier. En heus, dat wil wat zeggen. Wat hebben we gedaan in al die weken 'thuis'? Thuis is voor ons trouwens een vreemd begrip. Thuis zou Nederland moeten zijn maar thuis is voor ons net zo goed AustraliŽ. Hoe kan het anders, na bijna drie jaar en bijna 70.000 kilometer. Zeventig miljoen meter. En het verveelt nog voor geen meter.
Maar nu terug naar Nederland, waar we op 21 juni aankwamen. Verwelkomd door storm en regen. Bijna net zo koud als in Adelaide, waar vandaan we vertrokken. Maar daar was het dan ook winter, in Nederland werd het verondersteld zomer te zijn. Het duurde even voordat we het weer hadden waar we voor gekomen waren. En toen sloeg het een poosje door. Maar ja, je kunt het nog steeds niet op bestelling krijgen.

Over onze onderkomens hadden we deze keer (net als de vorige keren trouwens) niets te klagen. Eerst bij Sandra en Chris in Alkmaar aan het Noordhollands Kanaal. We hadden het huis een tijd voor ons alleen toen Sandra en Chris op de motor met vakantie waren naar Oostenrijk en verder hadden we het gezellig met z'n vieren.
Binnen en buiten konden we ons hart ophalen aan klussen en tuinieren. De eerste dag na aankomst stond ik 's ochtends om vijf uur al de heg te knippen, maar dat kwam door de jetlag en het daardoor danig verstoorde dag en nacht ritme.
Vanuit Alkmaar liet Ageeth bij Vision Clinics in Amsterdam haar ogen voor de tweede keer laseren. De eerste keer was drie jaar geleden maar het resultaat was niet honderd procent meer. Gelukkig hanteert Vision Clinics de garantieregeling ruimhartig. Maar ja, adeldom verplicht, getuige de hoogste waarderingen van de Consumentenbond voor de verschillende vestigingen van het concern. Wie meer wil weten over het hoe en wat klikt hier:Vision Clinics Omdat de eigenlijke behandeling voorafgegaan werd door uitgebreide oogmetingen en gevolgd door drie nacontroles betekende het vijf keer een retourtje IJsbaanpad. Maar gelukkig waren er ook meer ontspannen uitstapjes.


Sandra en Chris © Willem de Niet
Jumbootje © Ageeth de Niet
Mascha en kids © Willem de Niet
Ageeth © Willem de Niet
Uitzicht Willigenburg © Willem de Niet
Blacky © Willem de Niet


Zoals het etentje met de dochters en Sandra's vriend Chris in Enkhuizen en aansluitend een EK voetbalwedstrijd kijken bij vrienden Jan en Nel in Bovenkarspel. Wij waren nog niet zo in EK-sferen omdat er in AustraliŽ nauwelijks aandacht aan wordt besteed maar het hele land leek wel weer Oranjegek. Toch wel leuk. Tijdens het etentje kregen we twee klokken voor in DJ. Een voor de Australische tijd en een voor de Nederlandse tijd. Omdat we soms niet meer weten hoe laat we met goed fatsoen wel kunnen bellen of niet, na het passeren van diverse tijdzones en de zomer- en wintertijd hier en in Nederland.

En er was het uitje met de kleinkinderen met trein, stoomtram, historische autobus en de boot terug van Medemblik naar Enkhuizen. En het tochtje met ons eigen Jumbootje door het Noordhollands Kanaal naar de binnenstad van Alkmaar. Daar tussendoor bezochten we familie, vrienden en oud-collega's in, in willekeurige en wellicht niet complete volgorde: Andijk, Amersfoort, Kudelstaart, Hem, Voorthuizen, Schoorl, Losser, Emmen, Lelystad, Emmeloord, Bovenkarspel, Hoogkarspel, Medemblik, Opperdoes en Amsterdam.

In de laatste plaats brachten we een bijzonder en naar we inmiddels weten laatste bezoek aan oom Bart, broer van wijlen mijn moeder. Kort nadat we hem in het VU ziekenhuis opzochten overleed deze bijzondere en ondanks zijn lange periode van hartklachten en zware operaties altijd zo opgewekte man. Tante Koos moet nu alleen verder maar van oom Bart hoorden we vanaf dat laatste ziekbed dat de kinderen Adrie en Han zo enorm goed voor ze zorgen. Zij is wat dat betreft dus in goede handen.


Enkhuizen, Willigenburg © Willem de Niet
Stoommachinemuseum © Ageeth de Niet
Uitzicht Breedstraat © Willem de Niet
Fam. Geessink © Willem de Niet
Mevr. van der Veen © Willem de Niet
Rob en Marijke Clifford © Willem de Niet


In Enkhuizen verbleven we de eerste weken in het penthouse van Heleen en Herman Bode waar poes Blacky ons gezelschap hield. Wat een fantastisch uitzicht over de oude stad. Een panorama van stadhuis, via Zuidertoren, Drommedaris en Franciscus Xaveriuskerk tot Westerkerk En de laatste weken voor ons vertrek naar AustraliŽ woonden we weer aan de Breedstraat in het huis van Thea en Paul Dekker. Met weer uitzicht op de Zuidertoren, nu vanaf een lager standpunt.

En terwijl we in het begin nog dachten de tijd aan onszelf te hebben omdat we wel negen weken in het land waren, kwamen we in de laatste week zowaar bijna tijd te kort. Zo gaat het nu elke keer. En voordat we het wisten bracht Sandra ons weer naar Schiphol. Voor de lange vlucht naar Adelaide. Dit keer via Parijs, Singapore en Perth. In Parijs beleefden we een (loos) bomalarm op Charles de Gaulle. En toen wij in Perth aankwamen, waren onze koffers nog in Parijs. Twee dagen later waren ze ook in Adelaide. En gelukkig hadden we nog een verschoning en een dikke trui in DJ. Want in Adelaide was het nog steeds winter. Na een paar dagen strijd tegen de jetlag gingen we weer. Op naar het westen, op weg naar de wildflowers.