31. Tussen de mijnen en de wildflowers (02-10-2004)

Deze 31e aflevering van onze reisverhalen is geschreven op het Seven Mile Beach, net ten noorden van Dongara, tussen Geraldton en Perth. En mensen die denken: 'die namen heb ik allemaal al eens eerder gelezen', hebben gelijk. Want we zijn op herhaling. Bijna twee jaar geleden stonden we hier ook. Toen kwamen we uit het noorden, nu uit het oosten. We zijn teruggekomen om twee redenen. In de eerste plaats wilden we de wildflowers in volle glorie zien en in de tweede plaats gaan we graag nog eens terug naar het zuidwesten van West-AustraliŽ. Volgens ons, en anderen vallen ons daar regelmatig in bij, een van de mooiste delen van AustraliŽ. Maar goed, uit de driehoek Perth, Albany, Augusta komt de volgende aflevering. Nu eerst terug naar waar deze begon. In Adelaide, op 25 augustus.

Na de kortste reis hierheen tot nu toe, zonder een flinke tussenstop, kwamen we met een gigantische jetlag en zonder koffers in Adelaide aan. Ergens tijdens de tussenlanding op Charles de Gaulle in Parijs was iets fout gegaan. Wellicht had het te maken met het bomalarm waardoor we het vertrekgebouw een tijdje niet in mochten. De vlucht van Parijs naar Singapore was heel opmerkelijk, er waren voor elke passagier drie, zo niet vier stoelen, zo weinig tickets waren er verkocht. Maar waarschijnlijk omdat we 's ochtends waren vertrokken, konden we zelfs helemaal lang uitgestrekt geen flinke tuk maken en bleef het gewoon een lange slopende etappe.

Bij het overstappen in Perth merkten we dat de bagage er niet was. Bij de Qantas 'lost baggage' balie wisten ze dat al, ze gaven ons $200 (zo ongeveer 115 euro) voor de eerste onkosten en beloofden de bagage thuis te bezorgen zo gauw die er was. We grapten nog: geen gesjouw met bagage en geld toe. Toen het thuisbezorgen een dag langer duurde dan was beloofd, kwamen we fotografisch in de problemen omdat we foto's wilden maken tijdens ons afscheidsdiner met Peter en Margaret Wright. De oplader voor de nieuwe camera zat in de koffer, net als de grotere geheugenkaart. Maar ook nu was Qantas bereid in te springen en de rekening van de fotowinkel van zo'n $140 (ongeveer 80 euro) werd zonder mankeren betaald.


Vliegveld Singapore © Willem de Niet
De kust van West AustraliŽ © Willem de Niet
De 'Oka' van de Fam. Wright © Willem de Niet
Overstekend wild op de Nullarbor © Willem de Niet
Walvissen © Willem de Niet
Eucla © Willem de Niet


Toen na een paar dagen de koffers er waren en wij redelijk hersteld van de jetlag, namen we voor de zoveelste keer afscheid van Peter en Margaret Wright (zie ontmoeting 17), die op DJ hadden gepast. We beleefden er nog net het historische moment mee toen Peter de opbouw op het chassis van de Oka zette. De Oka is een hoog op de wielen vierwielaangedreven voertuig voor vrijwel elk terrein. Peter en Margaret hopen er over een maand of zeven hun tochten over stranden, door rivierbeddingen, kreken en woestijnen mee te gaan voortzetten. Tijdens een vorig bezoek had ik Peter geholpen de opbouw van hun vorige motorhome in zodanig kleine stukken te zagen en knippen dat ze met het grofvuil mee konden.

Vanaf Adelaide reden we eerst een stukje naar het zuiden, naar Goolwa aan de monding van de Murray River, voor een bezoek aan Frank en Linda Refchange (zie ontmoeting 25). We vielen er onaangekondigd met onze neus in de boter want Frank en Linda gaven een afscheidsfeestje, inclusief uiteraard een barbecue, omdat ze een aantal maanden met Reffie, hun motorhome, op pad gaan. Daarna een tussenstop even ten noorden van Adelaide, bij Joan en Colin Miller (zie reisverhaal 19) in Allendale North. Daar ontmoetten we uiteraard ook Vera en Peter Jeffs tijdens een door Joan razendsnel georganiseerd etentje. Het was weer puur genieten in hun gezellige cottage. Toen de laatste stop voor de grote oversteek over de Nullarbor. Op naar Port Clinton aan de noordoostkust van het Yorke Peninsula, naar Max en Amie Bettison, (zie ontmoeting 11 ) bijna twee jaar geleden voor het eerst tegen het lijf gereden in Perth en sindsdien ook echt goede vrienden geworden.

Maar daarna moesten we het weer helemaal alleen met z'n tweetjes opknappen. Via de Nullarbor, waar de walvissen bij de Head of the Bight een prachtige show opvoerden en we net na Eucla de zwaarste regenbui en storm beleefden in de drie jaar dat we nu in AustraliŽ zijn. Het was een hele onrustige nacht. De regen bleef stromen en DJ stond te schudden in de zware rukwinden. Toen ik midden in die nacht zag dat we echt rondom in het water stonden, verzoende ik me al met het idee dat we een dag zouden moeten wachten voordat we verder konden. Maar in de vroege ochtend stopte de regen terwijl de wind flink bleef blazen en konden we toch volgens ons schema, zo rond half elf, vertrekken.


Douglas Mine © Willem de Niet
Lake Goongarrie © Willem de Niet
Lake Goongarrie © Willem de Niet
Malcolm Dam © Ageeth de Niet
Mount Magnet © Willem de Niet
Lake Brown © Willem de Niet


Aan de andere kant van de Nullarbor, tussen Norseman en Kalgoorlie, spotten we de eerste wildflowers. Prachtig, fantastisch, onvoorstelbaar hoe in zo'n droog landschap zo veel moois kan bloeien. Je raakt niet uitgekeken en -gefotografeerd. Wat is digitale fotografie dan toch een uitvinding. Ga maar na, we kwamen met een nieuwe camera hier aan en binnen een maand maakten we zo'n 750 foto's. Die we lang niet allemaal hebben opgeslagen en dus ook niet zullen afdrukken, maar je zult maar met de goede ouwe trouwe film-spiegelreflex in de rondte schieten. Ruim twintig rolletjes van 36, ga maar na wat dat kost.

In Kalgoorlie moest ik weer even een blik werpen in de Superpit, de enorme 'open pit' goudmijn. Inmiddels is de 'kuil' 360 meter diep. En dag en nacht grommen de met 220 ton geladen dumpers er heen en weer. Op naar de 500 meter, de uiteindelijke diepte. Omdat onze post nog niet in Kalgoorlie was gearriveerd, maakten we een uitstapje naar het noorden. Naar de bijna verlaten vroegere mijnstad Leonora. Daar ontmoeten we Wilma van der Zwan die samen met haar hondje lange trips maakt in haar motorhome, zoals ze dat eerder deed met haar, inmiddels overleden, man Chris. Ondanks haar gevorderde leeftijd, ze is inmiddels 72, besloot ze niet achter de geraniums te gaan zitten.
Voor wie wat meer over Wilma wil weten; zie ontmoeting 27.

Tussen Leonora en Kalgoorlie, beleefden we een fata morgana. We stonden voor de nacht op een heuvel met uitzicht op Lake Goongarrie, een van de vele meest droge zoutmeren. Uitzonderlijk genoeg was hier op een paar honderd meter uit de oever water te zien. Prachtig blauw water waarin eilanden zich spiegelden. We besloten over het droge deel naar de waterlijn te lopen. Een waterlijn die steeds verder opschoof. Totdat we zo het eiland op liepen dat niet in het water, maar midden in een luchtspiegeling lag. Het was een heel onwerkelijke ervaring, een waardoor we ons nu goed kunnen voorstellen hoe mensen die in de woestijn denken water te zien, er gek van worden als dat water er niet blijkt te zijn, daar niet en de eerste honderden kilometers ook niet. Gelukkig waren wij op loopafstand van DJ.


Bermen in WA © Ageeth de Niet
Wildflowervelden © Ageeth de Niet
Bonnie Rock © Ageeth de Niet
Ook over onverharde paden © Willem de Niet
Wreath flower © Willem de Niet
Everlastings © Willem de Niet


Na terugkeer in Kalgoorlie gingen we op weg naar de Wildflower Way die begint bij Merredin. Het is een soort ANWB route maar dan een van duizend kilometer lang met suggesties om af en toe een omweg te maken van vier- of vijfhonderd kilometer omdat daar ook nog wat te moois te zien is. Ook wij maken halverwege een omweg als de mevrouw bij de VVV in Perenjori zegt dat we toch vooral de wreath flowers moeten gaan zien in de buurt van White Wells Station. Op 62 kilometer exact van Perenjori. Daar staan ze en nergens anders in de buurt.
Nu wilden we de wreath flowers, planten die bloemenkransen vormen, wel graag zien en dus gaan we. Een stukje asfalt en dan zestig kilometer gravel. Niet ons en DJ's favoriete wegdek. Maar het is het waard. Vele tientallen wreath flowers vormen de beloning. Op een oppervlakte van een paar honderd meter en inderdaad op precies 62 kilometer van Perenjori. Omdat we geen zin hebben in de lange gravelweg terug, gaan we door naar het oosten, naar de Great Northern Highway en rijden we via Mount Magnet (een ongezellige verzameling heuvels, afkomstig uit de verschillende mijnen) naar Mullewa, waarheen we op weg waren. Perenjori - Mullewa rechtstreeks is 138 kilometer. Via de wreath flowers en Mount Magnet 550!

Wat maakt het uit. Want anders dan de eerste keer toen we aan deze kant van het land waren hebben we nu echt alle tijd. We weten dat we het, vanwege het weer (in het noorden wordt het de komende maanden veel te heet en veel te nat), een aantal maanden hier in de west-zuidwesthoek moeten uithouden. En omdat het hier goed uit te houden is, zal dat geen probleem zijn. Daarbij komt nog eens dat West-AustraliŽ een eldorado is voor mensen zoals wij, wildkampeerders dus. Er is zo enorm veel ruimte, er zijn zo veel mooie plekken in de middle of nowhere dat je 's avonds gewoon ergens van de weg afdraait en je installeert. Tot de volgende dag hoor en zie je dan niets en niemand, op een vroege vogel of een ertstrein in de verte na.
Een ander voordeel is natuurlijk dat we hier al eens waren, zodat we bepaalde plekjes bijna blindelings kunnen vinden. Zoals bij Lake Douglas bij Kalgoorlie naast de verlaten mijn met de surrealistische kleuren, hier aan het Seven Mile Beach en op het erf bij Siglinde Petersen, hier heel vlakbij.(Zie ontmoeting 9.)
Ook dat werd een hartelijk en gezellig weerzien. We werden volgestopt tijdens een gezellig etentje en met verse groenten en scharreleieren toen we weer weggingen. Over een paar maanden zien we haar weer, als we op weg gaan naar het noorden. Wederzijds verheugen we ons er nu al op, al hopen we dat de vele vogels rond haar homestead en de twee hanen dan wat langer uitslapen. Maar een mens kan nu eenmaal niet alles hebben.

Inmiddels zijn ook wij benieuwd wie op 9 oktober de verkiezingen zullen winnen, de liberalen van de huidige premier John Howard of Labour onder aanvoering van Mark Latham. De campagnes zijn in volle gang, de rivalen sparen elkaar bepaald niet en beiden strooien met miljoenenbudgetten voor als ze de verkiezing eenmaal hebben gewonnen. Het gaat er hier wat het elkaar bestoken op Amerikaanse wijze aan toe. De commercials op tv liegen er niet om. Kortom, heel anders dan we in Nederland gewend zijn.