32. Slingerend langs nog meer wildflowers (15-11-2004)

Papegaaien, slangen, langnekschildpadden, zoetwaterkreeftjes en heel veel, heel mooie vogels die we (nog) niet allemaal kunnen benoemen. Fruitbomen in bloei en een citroenboom die ook in het voorjaar nog vrucht draagt. Lekker voor in de thee, in de cola en over de vis. Uitzicht over heuvels met dennenbossen. Rondom ons bossen met eeuwenoude karri's, eucalyptussen en andere woudreuzen. Een zacht rokende oliedrum waarin we ons afval verbranden en een meertje dat ons voorziet van kristalhelder water.
Zo ongeveer, nee precies, is het in Grimwade. Waar we neerstreken voor een nacht, maar er twee weken bleven. Onderbroken door een weekendje winkelen, want hier in Grimwade is niets te koop. Grimwade staat nog wel op de kaart maar bestaat niet meer. Ooit woonden er mensen in de huizen waarvan hier en daar de funderingen nog zichtbaar zijn. Houthakkers en hun families. Daarna de mensen van 'staatsbosbeheer' die het dorp overnamen toen de houthakkers genoeg hadden gehakt. En sinds 1985 is het een plek waar alleen nog recreanten komen. In de weekends hebben we buren op flinke afstand, doordeweeks hebben we het hele dorp vrijwel voor ons alleen.
En waar ligt Grimwade dan wel? Ergens halverwege Perth en Albany, 18 kilometer ten westen van de Western Highway. Voor wie een heel gedetailleerde kaart heeft en het echt wil weten, de afslag ligt halverwege Donnybrook en Bridgetown.

Maar nu ter zake, waar hingen we de afgelopen (bijna anderhalve) maand uit. Aanvankelijk hingen we niet zo veel uit. Het was een kwestie van rijden, overnachten, verder rijden, alles in het kader van 'vind de wildflowers zo lang ze er zijn'. Want die wachten natuurlijk niet. Van Dongara, waar we de vorige aflevering afsloten, zakken we af richting Northam. We stoppen een nacht in New Norcia, het enorme rooms-katholieke bolwerk met kerk, klooster, jongens en meisjesscholen, bakkerij, smederij en wat dies meer zij. Tot medio jaren zestig woonden en leerden hier in hoofdzaak (half)aboriginal kinderen. Deels wezen, deels kinderen uit gemengde huwelijken die door de regering bij hun ouders waren weggehaald om ze in internaten een betere opvoeding te geven. Dat systeem leverde weinig meer op dan een 'lost generation', waarover nu nog altijd veel te doen is omdat er nog herenigingen plaats hebben van kinderen en hun broers, zussen en ouders die ze door het systeem tientallen jaren uit het oog verloren waren.

We gaan, voordat we verder het binnenland intrekken, even terug naar de kust. Naar Wim en Tinie Deugd in South Yunderup. Daar klaverjassen we weer, net als tijdens onze eerste ontmoeting (zie ontmoeting 12) in AustraliŽ en net als toen we een kwart eeuw geleden in Lelystad woonden.


New Norcia © Willem de Niet
New Norcia © Willem de Niet
Hippo's Yawn, Hyden © Willem de Niet
The Hump, Hyden © Willem de Niet
Walpole © Ageeth de Niet
Wave Rock, Hyden © Ageeth de Niet


Binnendoor, via plaatsjes en vlekjes als Wandering, Dudinin en Kondinin naar Hyden, bekend vanwege de rotsformaties Wave Rock en Hippo's Yawn, (gapend nijlpaard). We gaan er een paar keer op de koffie bij Lonja Hales, een ex-Nederlandse van wie we het adres kregen van Australische vrienden. Ze komt oorspronkelijk uit Haarlem, emigreerde met haar ouders en trouwde een Australische boer die op latere leeftijd ranger werd. Daardoor woonde ze een aantal jaren in de meest afgelegen nationale parken voordat ze in Hyden neerstreken omdat hun dochter daar de camping beheert. Lonja beveelt ons de camping niet aan maar geeft ons een tip voor een heel mooi 'wild' plekje even buiten de plaats. Het ligt bij The Hump, een andere rotsformatie waar we een 'versteende' hippo ontdekken. Zeker een jong van die van Hippo's Yawn.

Van Hyden gaan we richting Ravensthorpe langs de enorme zoutmeren. Voor een foto wordt DJ even op het Holland Track neergezet. Het spoor gaat de oneindige woestijn in en is getuige het onderbordje meer geschikt voor kruiwagens dan voor tweewielaangedreven voertuigen als het onze. Onvoorstelbaar dat vroegere pioniers en mensen op zoek naar werk werkelijk met een kruiwagen met daarop al hun aardse bezittingen deze woestijn in trokken. Op zoek naar een vruchtbare plaats, goud, werk. En hopelijk hier en daar een beetje zoet water. Zout water is er midden in AustraliŽ genoeg.
Halverwege Ravensthorpe slaan we af. Rechts natuurlijk, want links ligt de eerder genoemde driehonderd kilometer 'niets'. Verder gaat het, via de dunste (doorgetrokken, want op de gestippelde ligt geen asfalt) lijntjes op de kaart. Via Katanning en Mount Barker naar Albany voor een paar dagen bij Wendy en Austin Wood. Wendy is voorzitter van de regionale afdeling van de Australische kampeerautoclub. Ik ga een avondje zalm vissen met Austin maar de enige zalm die het aas pakt is zodanig sterk dat hij er vandoor gaat met lood en haken. Wendy weet heel veel van bloemen en planten en verschaft Ageeth een aantal namen van struiken en bloemen die we wel hebben gefotografeerd, maar niet kunnen benoemen.

De volgende iets langere stop is, nadat we voor de tweede keer de weer indrukwekkende Valley of the Giants bij Walpole hebben bezocht, in Pemberton. Daar strijken we in eerste instantie weer neer bij de golfclub en verkassen later naar het plekje onder aan het pad naar het kleine huis op de prairie van Helen en Kerry Littlefair. (zie ontmoeting 13) Twee jaar geleden stak ik er de handen een dagje uit de mouwen tijdens de verbouwing van hun boerderij, nu kunnen we het resultaat bewonderen. Het is mooi geworden, al blijft het typisch Australisch waarbij functionaliteit voorop staat. Niet gelikt maar oerdegelijk


Albany © Willem de Niet
Albany © Willem de Niet
Valley of the Giants © Ageeth de Niet
Jingemia Cave © Ageeth de Niet
Holland Track © Willem de Niet
Bijen © Willem de Niet


Dan op naar Kirup. Daar in de buurt moet, aldus geŽmigreerde Rotterdammers met 'Rotjeknor' op de zijkant van hun motorhome die we in Walpole ontmoetten, een aardig plekje zijn om te overnachten. En dat plekje, jawel, is Grimwade. Waar we in plaats van een overnachting een complete tweeweekse tussenvakantie houden. Tussendoor gaan we even naar een de supermarkt aan de kust in Busselton. Als we op zondag terugkomen is ons eerste plekje bezet door een heel nest leden van een fourwheeldrive club. Maar een ander, nog mooier plekje dat een week eerder bezet was, is nu vrij.

Als we net staan en ik het omliggende terrein verken, schiet er een grote zwarte slang in een roestige buis. Ik zeg eerst niets tegen Ageeth, nergens voor nodig. Maar de volgende morgen, als ik een eindje om ga steekt er vlakbij de wagen een zwarte kop op uit het gras. Ik roep Ageeth, omdat die anders dan vanuit de wagen, nog geen slang heeft gezien. Ze komt kijken en huiveren. Pas na lang aandringen (het zwaaien met een stok, het gooien met stukken hout en steen) is de slang bereid te vertrekken. Maar een paar uur later, als Ageeth uit het keukenraam kijkt, ziet ze het beest, zo'n anderhalve meter lang, lekker in de zon liggen. Met een lange stok por ik hem of haar terug in de struiken.
Het gaat goed tot de volgende ochtend. Als ik achter de wagen om loop om iets uit een van de opbergvakken onderin te pakken trap ik bijna op ons huisserpent. Vlak naast de wagen. Gelukkig ben ik 's ochtends gelijk goed wakker en doe ik in een reflex een stapje terug. De slang verblikt of verbloost niet. Stampen, armgebaren, kst roepen, het helpt allemaal niets. De stok waarmee ik eerder succesvol porde, wordt aangevallen. Dan doe ik iets waarvan ik achteraf spijt heb. Ik pak een dikke stok en geef de slang een hijs op zijn kop. Hartstikke dood. Ik kijk nog eens goed. Wat zijn het mooie beesten. Maar deze, tigersnakes, zijn erg giftig en bij tijd en wijle erg agressief, hebben we geleerd en nu dus gezien. En als hij nou maar had gedaan wat elke slang volgens de boekjes doet: vluchtenÖ Dan had hij nu nog hagedissen, muizen en vogeltjes gevangen. Maar misschien was het wel veel meer en in elk geval veel langer zijn plekje dan het onze. Vandaar een beetje spijt.

Maar het duurt geen uur voordat Ageeth meldt: 'De slang is terug'. Ik zeg dat dat niet kan omdat 'de slang' echt hartstikke morsdood is. Dus is het een andere. Net zo zwart als de vorige maar deze ligt rustig onder een struik van de zon te genieten. En als je een stap in de richting doet, schiet hij er vandoor. En zo hoort het. Toch zijn we er niet gerust op. Elke keer als de zon achter de wolken vandaan komt, ligt hij er weer, vier meter van de wagen vandaan, aan de achterkant. En telkens weer jaag ik hem weg. Hoop hem te ontmoedigen. Wil niet nog een slang om zeep helpen. Het moet toch makkelijker zijn voor een anderhalve meter lange slang om een ander plekje in de zon te vinden dan voor een acht-en-een-halve meter lange Dutch Jumbo die ook nog eens een beetje horizontaal moet staan.
Maar het ontmoedigingsbeleid werkt niet en na drie dagen besluiten we toch maar te verkassen. Naar ons eerste, minstens zo mooie plekje. Met de citroenboom.


Wildflowerveld © Willem de Niet
Grimwade Dam © Willem de Niet
Langnekschildpad © Willem de Niet
Tigersnake © Willem de Niet
Tigersnake © Willem de Niet
Grimwade © Willem de Niet


In de tussentijd verorberen we regelmatig een maaltje marrons. Dat zijn zoetwaterkreeftjes die gekookt net zo rood worden als, jawel, een kreeft. En lekkerÖ Ik vang ze in een grote vijver annex swimming-hole dat door 'staatsbosbeheer' vrijwel is leeggepompt omdat er te veel scherpe rommel op de bodem ligt. Het vissen is een heel verhaal, met een staartje. Daarover meer in de rubriek 'En Verder' onder 'Vissen' op nr 6. Yabbies die geen yabbies waren).

Intussen zijn we twee verkiezingen, die hier en in Amerika, verder en is er dus niets veranderd. De liberale John Howard stak met kop en schouders boven rivaal Mark Latham uit en in Amerika kon John Kerry het niet winnen van George W. Bush. Het is gegaan zoals een analist een aantal maanden geleden al zei: 'In onzekere tijden hangen mensen het meest aan gevestigde orde. Zijn ze bang dat de nieuwe man de beloftes niet kan waarmaken. En dus blijft de kiezer zitten waar hij zit en verroert zich niet.'

Tot slot nog even dit. Een selectie van de nieuwe oogst aan wildflowers staat inmiddels in 'En verder' onder 'Flora' op de site. Vooral de orchideeŽn vinden we zelf heel erg mooi. Ageeth heeft er een bult werk aan gehad. Oude foto's op de bestaande pagina's vervangen, de volgorde van de pagina's gewijzigd. Er komt nog steeds meer bij kijken dan ik nog steeds denk. Als ik zeg: 'Dan gooi je die oude foto toch weg en plak je die nieuwe er in', krijg ik weer een les: 'Klets niet, de thumbnail, de grote foto, het onderschrift, de galery, alles moet anders.' Wat is een stukkie tikken dan toch lekker makkelijk. Tot de volgende keer.