33. Van her naar der, maar zeker niet ver (05-01-2005)

Deze aflevering van de website moet voor de trouwe lezers een feest van herkenning zijn. We waren in de afgelopen anderhalve maand (weer) in Grimwade, Lake Stockton, de Collie River bij Bunbury, de Harvey River bij Myalup, South Yunderup, Albany, allemaal plekken die we al eerder bezochten en beschreven. Mooie plekken, rustige plekken, plekken aan het water waar het in deze warme tijden net even koeler is dan meer 'inland'.

Laten we beginnen de afloop te melden van ons marron-avontuur in Grimwade. Dat is een kwestie van 'eind goed, al goed' geworden. Mijn stroperij-in-onschuld loopt af met twee officiŽle waarschuwingen, een voor het vangen van marrons in gesloten tijd en een voor het vangen van ondermaatse marrons. Er had er ook nog een bij kunnen zitten voor het vangen van marrons zonder vergunning maar twee vinden ze bij het Fisheries Department kennelijk wel genoeg. Nadat ik hun boodschap op de mobiele telefoon heb afgeluisterd bel ik ze nog even. Ik heb historie geschreven, zo krijg ik te horen. Want als ik AustraliŽr was geweest, dan had er wat gezwaaid. Twee weken later snap ik waar ze het over hebben. In de Bunbury Herald staat een berichtje over een man die illegaal in bezit was van 54 marrons. Hij moest zich dus wel voor de rechter verantwoorden en kreeg een boete van 5000 dollar, zeg maar bijna 3000 euro, opgelegd.

Na onze terugkeer uit de binnenlanden van Grimwade strijken we neer in Bunbury. DJ moet een grote beurt hebben, we moeten boodschappen doen, de website moet worden ge-update met de rubriek Fauna en we gaan een dagje naar het strand, want de temperatuur begint af en toe flink op te lopen. De grote attractie van het strand bij Bunbury zijn de dolfijnen die er bijna dagelijks even langs komen zwemmen. Net zo dichtbij als die in Monkey Mia en zonder de grote groepen toeristen op een rijtje aan de vloedlijn. Toen we twee jaar geleden in Bunbury waren hadden ze kennelijk een vrije dag maar dit keer zijn er twee die zich uitgebreid laten bewonderen en bijna aaien.


Harvey River © Willem de Niet
Harvey River © Ageeth de Niet
Lake Stockton © Willem de Niet
Bos bij Lake Stockton © Willem de Niet
Balingup © Willem de Niet
Grimwade © Ageeth de Niet


Het updaten van de website doen we bij Cyril en Sharon Veleff in Australind, vlakbij Bunbury. Na een reis van drie jaar rond AustraliŽ verkochten ze twee jaar geleden hun motorhome maar bleven wel lid van de Australische kampeerautoclub. Over een jaar of wat hopen ze weer op pad te gaan. Voor die tijd bouwen ze een tweede huisje in hun achtertuin en verhuren dat, samen met hun huidige huis, voor de duur van de reis. Dat kan allemaal in dit land waar je een tweede huisje kunt bouwen in de achtertuin en huurders een maand opzegtermijn en minder rechten dan in Nederland hebben. Ageeth (inmiddels ervaringsdeskundige op het gebied van oogcorrecties) en Cyril praten honderduit over het laten laseren van ogen want een week na ons bezoek gaat Cyril onder de laserstraal. Na afloop bellen we en Cyril is net zo enthousiast als Ageeth over het resultaat.

Na Bunbury scharrelen we wat rond langs en op de stranden van Myalup, Binningup en Buffalo Beach. Daarna zoeken we verkoeling en rust aan de Harvey River en aan Lake Stockton. Dan gaan we weer, jawel, naar Grimwade. Voor een enkel nachtje om zodoende mooi op tijd te zijn voor het weekend van de South West Wanderers, de regionale afdeling van de Campervan and Motorhome Club of Australia die begin december in Balingup het 'kerstweekend' houdt. De bijeenkomst is op het plaatselijke sportpark waarop zaterdag ook nog eens wordt gevoetbald. Geen Australisch voetbal maar het goede oude soccer. Als ik wat met een bal loop te goochelen, sommige dingen verleer je nooit, komt de coach van een van de jeugdteams naar me toe. Of ik een 'local' ben, want dan moet ik me direct melden bij de club. En als hij hoort dat we op doorreis zijn vraagt hij me voor de duur van de wedstrijd op de bank te komen zitten om hem te assisteren want als 'aangewezen vrijwilliger' kent hij nog niet alle regels. En dus ben ik anderhalf uur lang assistent-coach van het jeugdteam van Balingup Vooruit.
'We' verliezen kansloos van de jeugd van Manjimup.

's Avond gaan we met alle South West Wanderers naar het plaatselijke restaurant voor het openlucht-kerstdiner. En jawel, we vergeten de camera dus geen foto's van ons met kerstmuts. Want dat is het minste wat je hier doet, een kerstmannenmuts opzetten. Anderen hebben (knipperende) kerstverlichting in de oren, kerstslingers om en ga zo maar door. Desondanks is het allemaal erg gezellig en heel lekker.
Tijdens het weekend ontmoeten we Nick (Nico) en Cecilia Krispijn, ooit uit Hengelo (Ov), nu tientallen jaren uit Manjimup. Een paar dagen later strijken we een nachtje neer op hun bijna tien hectare grote hobbyfarm annex klein paradijsje.


Torbay Inlet © Ageeth de Niet
Torbay Inlet © Ageeth de Niet
Torbay Inlet © Ageeth de Niet
Nigel en Bev Dixon © Willem de Niet
Crested Pigeons © Willem de Niet
Brushtail Possum © Willem de Niet


In Balingup gaan we ook op bezoek bij Nigel en Bev Dixon. Ze verbouwen naast hele grote pruimen ook tulpen, lelies en zantedeschia's in prachtige kleuren. Hun adres hebben we van een grote tulpenkweker op TasmaniŽ die we bijna drie jaar geleden bezochten. We kennen Nigel en Bev dus niet, maar als we bellen zijn we direct van harte welkom. Omdat ze tulpen alleen voor de bloem kweken, valt daar aan het begin van de zomer natuurlijk niets van te zien. Maar de lelieknoppen staan op springen en de zantedeschia's worden bijna dagelijks geplukt. Elke zondagmiddag of maandagochtend heel erg vroeg stappen de Dixons in de auto en gaan ze de bloemen persoonlijk afleveren bij bloemisten in Perth. We leren dat zantedeschia's worden geplukt als de bloem helemaal open is, omdat die in de vaas niet verder groeit, in tegenstelling tot tulpen die in de knop worden geplukt. En ons wordt verzekerd dat zelfs hier in AustraliŽ de (arons)kelkvormige bloemen het in de vaas drie weken uithouden.
De Dixons zijn laatbloeiers in de bloemen. Eerder woonden ze in het hete en onherbergzame noordwesten van West-AustraliŽ en werkte Nigel als elektrisch installateur voor mijnbouwbedrijven terwijl Bev lerares was. Nigel over de ommezwaai: 'Toen ik 45 was wilde ik nog een keer iets anders. Niet meer onder zo hoge druk en zware concurrentie werken. Want dat is het in de mijnbouw. En we wisten dat als we het toen niet zouden doen, het er niet meer van zou komen. Dan word je te oud en blijf je hangen. Bev had gelukkig ooit een agrarische opleiding gevolgd, ik voelde me jong genoeg om nog het nodige te leren en zodoende hebben we de knoop doorgehakt en de sprong gewaagd. Nu werken we ook nog hard maar hebben we er aan het eind van de week veel meer voldoening van. Ik ben nu 57 maar heb absoluut nog geen zin om het rustiger aan te gaan doen.' Ze vinden het jammer dat geen van hun twee zonen iets ziet in een bestaan als bloemen- en fruitkweker maar respecteren die keuze. 'Je moet het met je hart doen en anders niet', is de simpele redenering.

Na nog een bezoek en een aantal potjes klaverjassen bij Wim en Tinie Deugd in South Yunderup besluiten we maar weer eens in Albany te gaan kijken om de warmte te ontvluchten. Op weg daarheen komen we, zoals gezegd, langs Nick en Cecilia Krispijn, staan we een paar nachten aan de Torbay Inlet en in Albany belanden we, voor de derde keer inmiddels, bij Austin en Wendy Wood. Dat het welkom weer hartelijk is, hoeven we eigenlijk niet te melden. We besluiten er de kerstdagen maar te blijven en hebben de hele 'privť-campground' voor ons alleen. Austin en Wendy hebben zo veel grond dat er in Nederland een uitbreidingsplannetje op gebouwd zou worden. Vandaar dat we ons geen indringers voelen tijdens deze bijzonder dagen. We staan volledig uit het zicht en hebben onze eigen water- en elektravoorziening naast de wagen. Ageeth doet de was, samen ontdoen we DJ van een laag rode stof omdat de weg naar Torbay Inlet niet geasfalteerd was. De avond voor kerst kijken we Carols by Candlelight op tv en vinden het jammer dat we overal net niet op de juiste tijd op de juiste plaats waren om het live mee te maken, zoals vorig jaar in Port Augusta waar het koor bij dik dertig graden droomde van een witte kerst.


Aalscholver © Willem de Niet
Kikkertje © Ageeth de Niet
Bij de Fam. Deugd © Willem de Niet
Bij de Fam. Deugd © Willem de Niet
Koi Karpers © Willem de Niet
Kerstsfeer © Willem de Niet


Omdat Ageeth haar kerstcadeautje, een gouden halskettinkje, al wat eerder uitzocht en gelijk wilde omdoen, zijn er alleen voor mij verrassingen bij het ontbijt. Een heel verrassingspakket met een cd van Eric Clapton, een shirt met een rijtje borden van alle overstekende West-Australische dieren er op, een cap enÖ.. een doosje sigaren van Willem II. 's Ochtends bij de koffie steek ik er een op. Da's lang geleden. Ik kan me eigenlijk niet herinneren hoe lang. Heb ik tijdens de vakantie in Nederland nog gerookt? Ik weet het niet meer. Maar ik geniet.

Wendy en Austin komen op de koffie en verder houden we ons gemak met een boek in de stoel. We eten een marron-cocktail, varkenshaas met champignons en doperwtjes en drinken een kopje koffie toe met Moscovisch gebak.
Op maandag breken we weer op. Op weg naar de kust ten oosten van Albany. Of naar de Stirling Ranges, in noordelijke richting. En als het even kan, gaan we onderweg een broodje kroket eten. In The Lily, de replica van de Nederlandse korenmolen uit Puttershoek.
Het is bijna oud en nieuw. We zijn benieuwd waar we dit keer de jaarwisseling doorbrengen........

En omdat we geen kans zien de update op het net te zetten, melden we maar gelijk dat we de jaarwisseling beleven (als een non-event) ergens tussen Albany en Wellstead. Dat laatste is een roadhousedorpje (20 inwoners), zo'n kleine 100 kilometer oostelijk van Albany. Dat we de update niet 'naar boven' kunnen schieten komt omdat tussen kerst en de maandag na de jaarwisseling alle Telecentres gesloten blijken. Na een bezoek aan de Porongurups en het broodje kroket bij The Lily, besluiten we naar Gnowangerup te rijden. Flink dorp, bestuurscentrum voor de regio maar voor wat publieke diensten betreft potdicht. Dan naar Ongerup; daar is ook een Telecentre. Ook dicht. Verder naar Jerramungup. Knooppunt van grote doorgaande wegen naar Albany, Esperance en Perth. Maar ook hier: Telecentre dicht, geen internetcafť en zelfs de Tourist Information gesloten in deze hoogzomervakantietijd.
Bij de lokale uitdeuker vragen we of we in elk geval voor de mail een paar minuten de faxlijn mogen gebruiken. En ook deze man, type digibeet, vertrouwt er op dat we niet in Nederland inbellen en helpt ons uit de hoogste nood.


Banksia © Willem de Niet
Castle Rock © Willem de Niet
The Lily © Willem de Niet
Balancing Rock © Willem de Niet
Onbekende schoonheid © Willem de Niet

Dan verder langs de kust terug richting Albany. Er zijn wat plekken aan het strand waar je op andere tijden goed kunt vertoeven, maar daar verzamelt in deze week de regionale jeugd zich met grote voorraden drank om van 2004 2005 binnen te rollen. Dus kijken we iets verder en vinden een plek aan de rand van een bos waar we drie dagen niemand zien of spreken. We horen af en toe een auto langs komen, maar dat is dan ook alles.

Tussen tweede kerstdag en oudejaarsavond volgen we de berichtgeving over de tsunami via de radio, want waar wij overnachten staan in de verste verte geen straalzenders en we hebben geen satellietantenne. Daardoor dringt de volle omvang van de ramp pas op oudejaarsavond tot ons door. Dan pas zien we voor het eerst beelden. Huiveringwekkend, niet te bevatten, een mens wordt er stil en verdrietig van. Ineens missen we het Nederlandse nieuws. Horen over ruim duizend AustraliŽrs en 2500 Zweedse vakantiegangers van wie niet bekend is hoe het met ze is. Maar niets over Nederlanders.