36. Op zoek naar een nieuwe baas voor DJ (05-05-2005)

Met pijn in het hart verlaten we eind maart West-AustraliŽ. Als er net zo veel mensen woonden als in het oosten zouden we er rustig gaan zitten wachten op een koper voor DJ. Maar er wonen nu eenmaal weinig mensen in WA en daarom is het er waarschijnlijk zo aantrekkelijk.
Dus stomen we op naar de Nullarbor. Waar aan het begin een bord staat dat Adelaide dik 1800 kilometer verwijderd is. Dat we de Nullarbor drie keer zouden oversteken hadden we voordat we aan de reis begonnen, niet kunnen denken. En toch plakken we niet, zoals zo velen, een sticker met 'I crossed The Nullarbor' op de wagen. Omdat we geen stickerplakkers zijn en omdat we het helemaal niet zo bijzonder vinden. Niets anders dan de lange stille weg tussen Port Augusta, Alice Springs en Darwin middendoor. En niets anders dan de lange stukken tussen Kununurra, Broome, Karratha, Carnarvon en Geraldton langs de westkust. Gewoon een kwestie van de tank vol, leegrijden, weer volgooien en weer leegrijden.

Omdat we ons meer dan goed aan het schema houden, gunnen we ons een extra nachtje in Point Lowly, bij Whyalla waar we Chris en Ross Kassebaum bezoeken. En ook in Point Lowly geldt: het is bijna nooit meer zo mooi als het was. Er staan een aantal caravans aan het ooit zo stille haventje. De eigenaren willen geen tv-programma missen en daarom draaien de generatoren 's avonds van zeven tot elf.

Verder gaan we. Naar Allendale North. Voor een etentje bij Joan en Colin Miller, (zie reisverslag 19) samen met Peter en Vera Jeffs. Colin kan er niet over uit dat we DJ nu al willen verkopen. 'Over drie jaar stoppen Susan en Mark (dochter en schoonzoon) met werken en die hadden hem zo van je gekocht. Het is precies wat ze willen maar je bent te vroeg'. Hij zal het wel vijf keer zeggen tijdens ons driedaags verblijf.

De laatste tussenstop voordat we het rallyterrein in Horsham gaan opzoeken is in Blackwood bij Peter en Margaret. Daar zijn grote beslissingen genomen en grote dingen verricht. Margaret heeft haar baan opgezegd, Peter heeft tegen zijn baas gezegd dat hij een half jaar verlof wil of anders opstapt en hun nieuwe 'go everywhere' OKA motorhome is bijna klaar. In mei willen ze ermee de wijde wereld van de Kimberleys in Noord-West AustraliŽ in. Naar kreken en kloven, woestijnen en rivierbeddingen. Zo klein als de OKA van buiten lijkt, zo ruim oogt hij van binnen. Vooral als het hele dak is opgeklapt en je bijna kunt staan aan het hoofdeind van het bed. De grote ramen rondom versterken het idee van ruimte nog eens. Het hele voertuig is gebouwd met twee dingen voor ogen: het moet sterk zijn en toch zo weinig mogelijk wegen. De staalkabel die standaard bij de lier werd geleverd ligt doelloos in de schuur want Peter vond een kunststof kabel die sterker is dan de stalen en maar een fractie weegt. Prijsverschil 350 euro. Peter bedacht ook een systeem om de lier zowel voor- als achterop de wagen te kunnen monteren. Want ja, als je al eens in een rivierbedding of een zandduin verzakt, staat er niet altijd een boom of ligt er een rots aan de overkant.
Na een paar dagen moeten we door. We nemen weer eens afscheid maar zeggen er maar niet meer bij dat het nu echt de laatste keer is. Dat hebben we al te vaak gedaan.


Nullarbor Zonsondergang © Willem de Niet
Nullarbor Maansopgang © Willem de Niet
Spiegelbeeld © Willem de Niet
Flessenboom © Willem de Niet
DJ op Airstrip © Willem de Niet
De Wright's met OKA © anonymus


Op 10 april rijden we Horsham binnen. De plaats is vergeven van de motorhomers. Die zoeken en vinden allemaal een plaatsje voor de laatste nacht voordat het rallyterrein open gaat. Maandagochtend zet iedereen zich in beweging. We sluiten aan bij Max en Amie Bettison en worden wonderbaarlijk snel op onze plaats gezet. De eerste dag komen er tussen tien en vijf uur 850 van de in totaal duizend wagens binnen. Van Volkswagen Combi's tot bijna twintig meter lange combinaties van omgebouwde touringcars met aanhanger van een meter of zes. Naast ons staat zo'n combinatie. Hij komt me bekend voor. Twee jaar geleden tijdens onze eerste rally in Casino maakte ik er een foto van die werd geplaatst in het blad van de Nederlandse Kampeerauto Club. Ik laat het blad zien aan de eigenaren Bruce en Dawn en ondanks het feit dat ze er niets van kunnen lezen moeten er kopieŽn worden gemaakt voor familie en vrienden. Ze lijken het een hele eer te vinden in een Nederlands blad te staan. We ontmoeten uiteraard veel oude bekenden en maken nieuwe kennissen. Regelmatig worden we door passanten in het Nederlands aangesproken. En soms in het Engels door geboren Nederlanders die de taal niet of nauwelijks meer spreken omdat ze als heel klein kind al in AustraliŽ terecht kwamen.

De rally is weer tip top georganiseerd. Van 's ochtends vroeg tot niet al te laat in de avond zijn er activiteiten binnen en buiten. De hele dag rijden busjes langs een vaste route over het terrein om wie niet te ver wil lopen, bij een van de haltes op te pikken en af te zetten. Wie een lege gasfles heeft zet hem buiten neer en vindt hem een paar uur later gevuld weer terug. 's Ochtends worden volle wc-cassettes en hun eigenaren opgepikt, naar het dumppoint gebracht en weer 'thuis' afgeleverd. Elke avond is er entertainment variŽrend van melige sketches tot fantastische country en western. En Hank Koopman is er weer. Niet helemaal onze stijl maar als hij over de klok van Arnemuiden zingt, zingen we samen met de andere Hollanders uit volle borst mee. Elke ochtend is er een gezamenlijke 'morning tea' koffie of thee met een koekje terwijl intussen de laatste huishoudelijke mededelingen worden gedaan. Daarna gaat ieder zijns weegs. Naar de vele handwerkcursussen, seminars over veiligheid voor vrouwen, zonne-energie, kampeerautoverzekeringen en legio andere onderwerpen.
Sportief hoogtepunt van elke rally is de 'disc bowls' competitie. Een soort jeu de boules waarbij de ballen zijn vervangen door een soort houten mini-ufo's.

Tijdens de open dag, wanneer publiek tegen een kleine betaling voor het goede doel welkom is, krijgen we diverse geÔnteresseerden voor DJ op bezoek. Enkelen gaan weg met ons kaartje en we hopen dat een van hen in de weken na de rally contact opneemt voor een vervolgafspraak of de simpele mededeling: 'we nemen 'm'. Zo schijnt het vaker te gaan dan dat op de rally zelf direct zaken worden gedaan. Het zijn natuurlijk ook geen impulsaankopen.


Horsham Rally Clipper © Willem de Niet
Horsham Rally Landseer © Willem de Niet
Horsham Rally Landseer © Willem de Niet
Horsham Rally Disc Bowls © Willem de Niet
Horsham Rally Disc Bowls Max Bettison © Willem de Niet
Willem leest krant © anonymus


Na de rally blijven we een paar dagen in de buurt van Horsham en nemen een kijkje bij Mount Arapiles, een indrukwekkende verzameling rotsen die vrijwel loodrecht uit het landschap oprijzen. Het is een eldorado voor rotsklimmers en abseilers. In totaal zijn er zo'n tweeduizend verticale routes. Wij houden het bij mooie wandelingen onder minder extreme hoeken.

Mildura is de volgende pleisterplaats. Echt een pleisterplaats want we blijven er ruim een week plakken. De reden is een defecte generator. In Mildura is weliswaar een dealer, maar er moet een onderdeel uit Melbourne komen en dat onderdeel mist in eerste instantie de truck van de vrachtrijder. Dat betekent dat het niet voor, maar na het weekend uit Melbourne vertrekt. En laat het nu net een lang weekend zijn vanwege een nationale feestdag.
Overigens hoeven we geen week lang rondjes te rijden of een week op een camping te gaan staan want, op een uitstapje van een paar dagen langs de Murray River na, kunnen we terecht op het terrein van kennissen Jim en Barbara Hart. Twee jaar geleden ontmoetten we hen via Frank en Linda Refchange uit Goolwa in Zuid-AustraliŽ toen die hier waren neergestreken; Jim is de broer van Linda en heeft samen met Barbara tientallen jaren op hele grote schapen farms gewerkt. Hij als manager, zij als kokkin. De grootste farm was 400.000 hectare groot.

Vanuit Mildura maken we ook weer eens een excursie. Naar het Mungo National Park. Ruim 120 kilometer is de rit erheen waarvan 85 onverhard. Gids John hanteert de veel gepropageerde methode om over slechte wegen te rijden: flink doorrijden. De arme bus heeft het zwaar te verduren. John besteedt naar eigen zeggen elke avond twee uur aan controle van loszittende onderdelen en het speuren naar scheuren in chassis en wielophanging. 'En ongeacht wat ik voel, elke paar maanden gaan er nieuwe schokbrekers onder.'
Lake Mungo is al decennia lang geen echt lake meer. Het is zo droog als de rest van de omgeving maar is voor historici en archeologen belangrijk omdat uit onderzoek is gebleken dat aboriginals er vele, vele eeuwen geleden woonden en vooral visten. Er zijn verweerde zandsteenvormen ongeveer zoals de Pinnacles in West-AustraliŽ, John wijst op verschillende grondlagen die terug voeren tot de laatste ijstijd en daar waar een donkere plek in het zand is waar te nemen was ooit een stook- en kookplaats van John's verre, verre voorvaderen.


Mount Arapiles © Willem de Niet
Ouyen DJ met vossen © Willem de Niet
Mungo National Park © Willem de Niet
Mungo National Park © Willem de Niet
Perry Sanddunes © Willem de Niet
DJ te koop © Willem de Niet


Als we op de terugweg nog een paar kangoeroes en een slang zien is voor de rest van het gezelschap de dag zeer geslaagd. Wij vonden het leuk maar meer ook niet. Er komt een tijd dat je denkt alles wel een keer gezien te hebben. Jammer maar helaas. Aan John heeft het niet gelegen; hij toont op de weg terug planten met zeer voedzame en geneeskrachtige eigenschappen, vertelt over de bizarre wetten en rituelen die tot op de dag van vandaag nog gelden onder de aboriginals en kan zich nog opwinden over de hoeveelheid 'bush' die ten prooi gevallen is aan boeren die zo nodig midden in de 'woestijn' schapen en koeien moeten houden. Hij wijst op kale vlaktes tussen de oorspronkelijke begroeiing. 'Daar is de saltbush, een struik die overal groeit en door schapen en koeien wordt gegeten als ze genoeg honger hebben, weggehaald. Daarna is er graan gezaaid, speciaal extra kort graan, bestemd voor veevoer. Als dat gemaaid is en het blijft droog, ontstaan gigantische zandverstuivingen en stofstormen. Die stofstormen slaan neer op het blad van de bomen om de velden heen, die daardoor verstikken. En als het al een keer regent, verdampt het water twee keer zo hard als wanneer er schaduw van saltbush is. Het eindresultaat is dat de boeren de strijd opgeven en een verwoest landschap achterlaten'.

Nadat de generator is gerepareerd laten we DJ voorzien van 'For Sale' stickers voordat we doorrijden naar het noord-oosten, daar waar AustraliŽ 'dichtbevolkt' is. Onderweg daarheen, tussen Mildura en Dubbo, is nog een heel stuk 'niets'. Zo veel 'niets' dat ik tussen Balnarald en Hay verzucht: 'Er is meer Nullarbor tussen Balnarald en Hay dan op de hele Nullarbor'.