37. Weken tussen hoop en vrees (26-06-2005)

Iedereen kent wel dat gevoel dat aan het begin van een vakantie de tijd niet lijkt op te kunnen terwijl de laatste week voorbij is voordat je er erg in hebt. Dat gevoel hebben wij ook, maar dan gerekend in maanden en weken. Begin mei dachten we 'we hebben nog een paar maanden'. Maar voordat we het weten is het eind juni en hebben we nog maar een paar weken. En nog steeds is DJ niet verkocht. Oh ja, we hebben vaak genoeg gehoord dat het toch zo'n mooie wagen is. En dat de kijkers wel heel graag kopers zouden zijn. Maar er nog niet aan toe waren of wachten op het winnen van de lotto. Anderen konden niet genoeg krijgen van de bank of wilden er juist niet voor lenen en hadden niet genoeg spaargeld. Maar intussen vliegen de weken voorbij en worden we een beetje (nou ja beetje) onrustig. Gaan bedenken wat we moeten als DJ echt niet op tijd wordt verkocht. In het ergste geval moeten we na onze vakantie in Nederland en een bezoek aan vrienden Wim en Marga op Sint Maarten nog een keer terug. Dat is natuurlijk niet echt een straf, maar toch. We hadden het anders bedacht. Eerst naar Nederland, dan voor wat langer naar Sint Maarten en volgend voorjaar naar Amerika. Het kan allemaal nog, maar dan moet er wel snel iets gebeuren.

Al die onzekerheid heeft er ook voor gezorgd dat het zo lang duurde voordat dit verslag wordt geschreven. Terwijl het de hoogste tijd werd. Maar steeds dacht ik 'Als die of die nou eens terug belt en zegt dat de koop gesloten kan worden, maak ik een mooi afgerond verhaal'. Nog niet dus. Maar we willen ook niet de indruk wekken dat we in de woestijn zijn verdwaald, van de aardbodem verdwenen of ondergedoken zijn. Dus hier het verhaal over onze belevenissen tussen Mildura en Hervey Bay.

Tussen zuidwest New South Wales en zuidoost Queensland zien we nog een aantal hele mooie plekjes. Zoals aan het Gum Bend Lake bij Condobolin, in het Terra Munga Reserve bij Dubbo en langs de Lachlan River. De foto's spreken voor zich zodat ik niet voor de zoveelste keer ga uitleggen hoe mooi het is om door niets anders dan papegaaien, raven en kookaburra's te worden gewekt en de zon tussen de bomen of over het meer of de rivier te zien opkomen dan wel ondergaan.


Zonsopgang Gum Bend Lake © Willem de Niet
Lachlan River © Willem de Niet
Moederdag © Willem de Niet
Terra Munga Reserve, slijpsporen © Willem de Niet
Casino © Willem de Niet
Mann River © Willem de Niet


Omdat Cowra voor de derde keer bijna op onze route ligt gaan we weer op bezoek bij Bev Lamrock. Die heeft het niet echt naar haar zin want de krasse tante (72 inmiddels) heeft wat last van haar heup en is daarom nog niet vertrokken naar het warmere noorden. Maar gelukkig krijgt ze een paar weken nadat we bij haar waren het groene licht en kan ze op pad.
Als Bev's dochter Nanette hoort dat we in de buurt zijn, nodigt ze ons uit. Ze woont net buiten Inverell in een heel knus oud huisje met een open haard. Die doet 's avonds goede dienst want de nachten beginnen knap koud te worden. Maar er is hout genoeg en deze hobby-houthakker leeft zich lekker uit met bijl en kettingzaag.

Tussen de bezoeken aan Bev en Nanette ontmoeten we Martin Koper, Jacqueline Nieuwenhuis en Sandra Verlaat. Zij vormen de Nederlandse staf van de Australische vestiging van Enza Zaden. Enza staat voor Enkhuizer Zaadhandel en indertijd had ik zo af en toe met het bedrijf te maken als er iets viel te melden over nieuwbouw, jubilea, nieuwe vindingen of de overname van buitenlandse bedrijven. Oud-buurman Marco Binnendijk die bij Enza werkt zette ons op het spoor van de Australische vestiging en zodoende namen we er even een kijkje. En omdat ze het bij de krant ook wel leuk vonden heb ik er een verhaaltje over geschreven. Net als vroeger. We hebben het op de website maar in de rubriek Ontmoetingen ondergebracht.

We gaan en passant ook weer even kijken in Casino, waar de Australische kampeerautoclub (Campervan and Motorhome Club of Australia) gestaag bezig is een dorp te bouwen. CMCA Casino Village, heet het enorme complex op het vroegere vliegveld van Casino.
Er zijn inmiddels 160 van de toekomstige 600 staanplaatsen gerealiseerd, het eerste van een paar honderd huizen is bewoond en zeer binnenkort wordt de bushcamping area in gebruik genomen. De huizen zijn bedoeld voor leden van de CMCA die een basis willen terwijl ze grote delen van het jaar in hun kampeerauto wonen.
Als we in Casino zijn is het net Beefweek. Een feestweek in het teken van de (vlees)koeien. Die worden geshowd en vervolgens op de veemarkt verkocht en, in de vorm van burgers en runder-braadworst, geconsumeerd tijdens het traditionele beefweek breakfast. In de vroege ochtenduren sissen en stomen tientallen barbecues en doet iedereen zich te goed aan het gratis ontbijt.


Nanette Lamrock © Willem de Niet
Casino Beefweek © Willem de Niet
Casino Beefweek © Willem de Niet
Casino © Willem de Niet
Casino Village © Willem de Niet
Casino Village © Willem de Niet


Na een dag of wat gaan we verder. Op naar het voor ons minst aantrekkelijke stuk van AustraliŽ. Brisbane, geflankeerd door de Gold Coast en de Sunshine Coast. Dat we er toch heen gaan komt omdat het er wat warmer blijft en omdat er heel veel mensen wonen. En de kans dus groter is dat er iemand is die DJ niet alleen mooi vindt, maar hem ook kan en wil betalen. We beproeven ons geluk op een van de grote parkeerterreinen van de jaarlijkse Campingshow. Het levert een aantal (serieus ogende) kijkers, maar geen kopers, op. We overnachten op een van de parkeerterreinen/speelweiden van de show in Victoria Park en worden op een van de ochtenden vergast op het spektakel van heteluchtballonnen die het luchtruim kiezen.
Als de show is afgelopen bijven we wat aan de Gold Coast hangen. Weer zijn er regelmatig mensen die van alles willen weten maar uiteindelijk niets meer van zich laten horen.

Tussen de bedrijven door gaan we (een paar keer) op bezoek bij Fred en Dawn Birken in Scarborough, even ten noorden van Brisbane en bij Karin en Maarten Schrameijer in Shailer Park, aan de zuidkant. Karen en Maarten hebben naast hun reguliere banen een bedrijfje opgezet dat voor mensen die voortdurend of voor lange tijd op reis zijn de post opvangt en doorstuurt, Post Haste Australia. Als we er de eerste keer zijn zien we Maarten als autocoureur een persoonlijk record vestigen tijdens een zogeheten heuvelklim.

Onderweg naar Fred en Dawn in Scarborough worden we in het aangrenzende Redcliffe aangesproken door Ted. De oud-landgenoot ziet Dutch Jumbo staan en wil van alles van ons weten omdat hij op een goede dag ook het wijde land in wil trekken. Hij vraagt of we klaverjassers zijn en meldt dat een eindje verder naar het noorden, aan de Sunshine Coast wekelijks wordt geklaverjast. Twee weken later melden we ons op vrijdagavond in Kawana waar de Sunshine Coast Dutch Klaverjasclub al zo'n vijftien jaar wekelijks een kaartje legt. We doen goed ons best en gaan naar huis met een doos chocolade omdat ik een van de rondes win.


Gibraltar Range National Park © Willem de Niet
Australisch huis © Willem de Niet
Ballonnen in Brisbane © Willem de Niet
Maarten Schrameyer © Willem de Niet
Hotel Belair Gold Coast © Willem de Niet
Pacific Fair Gold Coast © Willem de Niet


Inmiddels informeren we naar wat we moeten doen om de inboedel van DJ te verschepen naar Amerika. Want al met al is het een hele inventaris die het de moeite waard maakt om te verschepen. Anders wordt het daar weer een heel gezoek naar een complete keukeninventaris, een paar lekkere buitenstoelen, een handig klaptafeltje en ga zo maar door. En we willen ook al onze kleren niet eerst meeslepen naar Nederland en dan weer naar Amerika. Hetzelfde geldt voor de wandelschoenen, onze flippers en de Lonely Planet om nog maar eens wat te noemen.
Het betekent een hoop papierwerk want de Amerikaanse douane wil wel graag heel precies weten wat er het land binnenkomt. We hebben gelukkig goede contacten in Amerika via Benno en Klazina Dobbe van Holland America Bulb Farm en Benno's secretaresse Christy. Ik ontmoette Benno tijdens mijn Amerika reis voor de krant en we hebben sindsdien contact gehouden.

Maar we kunnen natuurlijk niks inpakken en versturen als DJ niet is verkocht. Want stel dat we hier nog een keer terugkomen. Wat zouden we graag van die onzekerheid verlost worden.

Via Noosa Heads National Park rijden we door naar Tom en Theresa Swann in Urraween, een wijk van Hervey Bay waar deze aflevering van de website de lucht in gaat. Nog een kleine drie weken, dan gaan wij de lucht inÖ We kunnen ons nog niet voorstellen dat we daarna wellicht nooit meer terugkomen in ons tweede vaderland.