38. Drie maanden bouwvakvakantie(1) (03-12-2005)

Op 19 november zijn we, na een afwezigheid van ruim drie maanden, weer terug in AustraliŽ. Als het volgens plan gaat voor de kortste periode (tot april/mei 2006), maar met het langst geldige visum ooit (tot augustus 2007) op zak. Over dat visum in een ander verhaaltje later meer.

Eerst maar terug naar onze omzwervingen in Nederland en overzeese gebiedsdelen. De terugvlucht vanuit Brisbane was hoofdzakelijk lang. Samen met de binnenlandse vlucht van Brisbane naar Sydney en de diverse overstaptijden waren we bijna 36 uur onderweg.
In Nederland maken we een eerste flinke tuk in Alkmaar bij dochter Sandra en haar vriend Chris, voordat we naar ons eerste oppasadres vertrekken, het huis van Peter en Annette Hovestad in Groet. Peter is een oud-collega van mij en bood ons dit voorjaar twee weken hun huis vlak achter de duinen aan. We vermaken ons er prima maar hebben de pech dat we, terwijl iedereen ons had gemeld hoe prachtig het weer in juni was, net twee herfstachtig zomerweken meemaken. Lange wandelingen en fietstochten zitten er dus niet in, mooiweerfietsers als we zijn, wel kunnen er mooi wat klusjes rond het huis worden gedaan. Muurtje afbikken, hardhouten terras hogedrukreinigen net als lichtdoorlatende golfplaten, een dipje uit de bestrating van het achterpad halen en en passant de dakgoot herfstklaar maken. Want de echte herfst moest natuurlijk nog komen. Verder kunnen we er natuurlijk tuinieren. Dat is een van de dingen die we tijdens onze omzwervingen in AustraliŽ missen.

Na Groet is Andijk onze tweede oppasbestemming. Daar, in het huis van Ageethīs ex-collegaīs Hans en Marijke Polderman wachten de katten Milo en Naxo ons op. Het weer is er een ietsepietsje beter al overheersen de dagen van onzekerheid. Maar daardoor hoeven we de pomp niet in stelling te brengen om de vijver aan te vullen. Elk nadeel heb ze voordeel, nietwaar. Ik vind er nog wel een ander klusje, het schilderen van een kozijn waarvan ik denk dat het daarna nog jaren mee kan. Als Hans en Marijke terug komen blijkt het op de lijst van te vervangen onderdelen te staan. Nou ja, het komt de winter in elk geval door.



Andijk © Willem de Niet

Ageeth in Andijk
Linnaeushof © anonimus

Linnaeushof


Daarna, en voor ons vertrek naar Sint Maarten, nog een tijdje bij Sandra en Chris in Alkmaar, onder meer voor het inlossen van een belofte, het schilderen van de buitenboel. Gelukkig is het nu weer regelmatig voor een aantal dagen zomers zodat het aangenaam toeven is op de ladder en het dak. Vanuit Alkmaar halen we bij Mascha in Lelystad ook de kleinkinderen Lisa en Jaron op voor een dagje Linnaeushof. Alle vier vermaken we ons prima in de enorme speeltuin in de Bollenstreek.



Op het dak in Alkmaar © Ageeth de Niet

Op het dak in Alkmaar
Kunstwerken © Ageeth de Niet

Kunstwerken


Tussen de bedrijven door houden we ons bezig met de vraag hoe het verder moet als aan onze omzwervingen door AustraliŽ ooit echt een eind komt. We hebben inmiddels besloten daarna niet naar Amerika te gaan, zoals ooit ons plan was. Er zijn diverse redenen waarom we Amerika (per motorhome in elk geval) laten schieten. Ik noem ze in willekeurige volgorde. Het zal in Amerika nooit zo worden als in AustraliŽ waar vrijheid blijheid nog steeds bestaat in de ultieme betekenis van het woord. Waar we nu eens in de vier tot zes weken een keer een nachtje op de camping doorbrengen, zal dat in Amerika noodgedwongen veel vaker moeten. En als je het eenmaal ontwend bent om īs avonds of īs ochtends de tv, radio, het gesnurk, de kinderen of de vroege vertrekgeluiden van de buren te horen, went dat niet snel meer. Dan zijn er visumvoorwaarden voor een langer dan standaard toeristisch verblijf. We horen en lezen er tijdens ons verblijf in Nederland het nodige over en worden er niet vrolijk van. Verder kun je, tenzij je in flink tempo hele lange noord-zuid bewegingen maakt, niet zo simpel met het weer mee reizen als in AustraliŽ. En last, but zeker not least we zijn er weer aan toe om een eigen huis en tuin, een eigen plek onder de zon wellicht, te hebben. Toen we in oktober 2001 vertrokken was de planning anderhalf jaar AustraliŽ, anderhalf jaar Amerika-Canada en dan weer een huis(je). Als we komend voorjaar AustraliŽ gedag zeggen, zijn we vierenhalf jaar, anderhalf jaar langer dan gepland, onderweg geweest.

Maar de grote vraag is waar dat huis dan zou moeten staan. Noord-Holland, zuid-oost Drente, de Duitse grensstreek, Portugal, Spanje, BelgiŽ, de Achterhoek, Limburg, het is allemaal de revue gepasseerd. En wat zei Ageeth toen we ons eerste wandelingetje in AustraliŽ maakten? ,,Laten we nog maar eens in Donnybrook (een heel leuk plaatsje ten zuiden van Perth) gaan kijken.'' Ooit hebben we overwogen daar een stuk grond te kopen en DJ er te parkeren in de tijd dat we (grotendeels zelf) een huis zouden bouwen. Maar goed, die beslissing is dus nog niet genomen. En wie weet hoe het uitpakt.

Intussen maakt Ageeth een lijst van dingen die ze wil gaan doen/leren als we weer een geregeld leven gaan leiden. Bloemschikken, buikdansen en mozaÔeken maken zijn enkele van de nieuwe uitdagingen. Het wordt nog een drukke tijd. Samen met Mascha en Sandra volgt ze in Alkmaar een snelle workshop die resulteert in een fraaie met mozaÔek omkranste spiegel. Voor in de wc van het nieuwe huisÖ

Ik maak nog geen plannen voor nieuwe handvaardigheden. Ben desondanks niet bang dat ik me ga vervelen want als het aan mij ligt kopen we een huis(je) waar nog wel wat aan te verspijkeren is. Geen opknapkrot natuurlijk maar een technisch goed huis met wat achterstallig onderhoud of uitbreidingsmogelijkheden. Tuinkamer, garage, carport, blokhut, dat soort zaken.
We gaan er tijdens het verblijf in Nederland een paar dagen op uit om huizen en streken te bekijken. Bezoeken onderweg onze vroegere buren Ingrid en Willem in Losser (hele mooie streek) en twee vriendinnen van wijlen mijn moeder in Emmen. Die omgeving trekt ons ook wel vanwege de bossen. Na zo veel jaar in polders, in Lelystad en Enkhuizen, willen we wel eens iets anders. Ook net over de grens in Duitsland nemen we een kijkje. Mooiere huizen voor minder geld. We vinden er ons witte droomhuisje, zetten voor de grap het verbouwingsplan op papier maar zien een tijdje later dat het weer verkocht is. We moeten nog even geduld hebben voordat we knopen kunnen doorhakken.