39. Drie maanden bouwvakvakantie(2) (04-12-2005)

Na Groet, Andijk en Alkmaar wacht het huis op de berg in Sint Maarten. En onze goede vrienden Wim (oud-collega van mij bij de krant) en Marga Hart, de honden Casey en Jules en kat Smokey.
Het verblijf op Sint Maarten is elke keer weer een feest. Dank zij het weer, de Caribische sferen, de aardige mensen (oeps, de volgorde is natuurlijk volkomen willekeurig), de strandjes en de terrasjes. Dat alles weegt ruimschoots op tegen de groeiende onveiligheid, de jaarlijkse dreiging van orkanen, de duizenden passagiers van cruiseschepen die de prijzen hoog houden en de vrijwel constante verkeerschaos. Want echt, op Sint Maarten kun je op bijna elk moment van de dag wel in de file staan. Omdat er minstens zo veel (huur)autoīs als mensen zijn. Het is vijf jaar geleden sinds we voor het laatst op Sint Maarten waren. En in die tijd is het er niet beter op geworden. Dagelijks meldt The Daily Herald gewapende overvallen op supermarkten, casino's, toeristen en handelsreizigers in juwelen. Tijdens ons verblijf wordt op klaarlichte dag het kantoor van de Herald overvallen. Omdat daar 's middags de losse (straat)verkoop wordt afgerekend door de tientallen dames die in de vroeger ochtenduren kranten verkopen aan de deelnemers aan het langzaam rijdende en stilstaande verkeer.
Wim en Marga werken allebei bij The Daily Herald. Wim is, sinds hij dit jaar meedeelt in de erfenis van Vadertje Drees, wat minder uren gaan werken en doet nu alleen nog de (weekend)bijlagen en 'special editons', zoals de bijlagen voor Sint Maartendag, Antillendag, carnaval, de Heineken Regatta en het jaaroverzicht. Marga, die vorig schooljaar afscheid nam van de studenten van het Milton Peters College heeft haar job als 'proofreader', eindredacteur aangehouden.

Net als tijdens eerdere bezoeken is het goed toeven in het huis op de berg met uitzicht op het honkbalveld, de berg aan de overkant en īs avonds de duizenden lichtjes in het dal. Maar nu niet denken dat we er niets anders doen dan lekker eten en drinken, zwemmen, zonnen en heel veel klaverjassen. Nee, aan de Gladiola Drive in Mary's Fancy Estate is werk aan de winkel. Afgesproken werk en vrijwilligerswerk.
Ik heb Wim en Marga, die tijdens ons verblijf vier weken vakantie vieren in Nederland, beloofd in die tijd een schuurtje te bouwen. Zodat Wim's fiets eindelijk uit de woonkamer kan verdwijnen en de wasmachine, die nu bijna open en bloot buiten onder een afdakje staat, bij een volgende hurricane niet weer tussen de struiken vandaan hoeft te worden geplukt.


Schuur in aanbouw © Ageeth de Niet
Schuur in aanbouw © Ageeth de Niet
Schuur klaar © Willem de Niet
Schuur klaar © Willem de Niet
Beitsplaats op de porche © Ageeth de Niet
Beitsplaats achter het huis © Willem de Niet


En dus ga ik aan het werk. Eerst een vlakke plek maken op de helling. Met pikhouweel, want heel veel stenen, greep en schop. Daarna de betonvloer storten, samen met mijn Haitiaanse maatje-voor-een-ochtend Joseph. Wat een beul van een kerel. Een en al donkerbruine glimmende spierbundels. Hij mengt per keer een onvoorstelbare hoeveelheid zand, gravel en cement waarna we het in emmers naar de bouwplaats aan de andere kant van het huis sjouwen. Joseph heeft er lol in. ,,We go fast man, real fast'', zegt hij elke keer weer, terwijl hij toch per uur wordt betaald.
Daarna kan ik het weer alleen af. Metsel een muurtje aan de kant van de schuur waar bij hevige regen modder en stenen van de berg komen en ga verder aan de gang met balken en planken en uiteindelijk golfplaten. Een oude tafel wordt omgebouwd tot werkbank, een gereedschapbord siert de achterwand, de hurricaneluiken kunnen op het zoldertje en de wasmachine op zijn nieuwe plek.

Ageeth zit intussen ook niet stil. Ze vindt een binnendeur waar ooit een hond tegenop heeft staan krabbelen. Die schuurt en beitst ze. Het wordt prachtig maar daarna steekt de deur af bij de rest en besluit ze alle binnendeuren van een nieuwe beitslaag te voorzien. Daarna schildert ze een stalen hek waarvoor ik een fundering maak zodat het niet langer wit afsteekt bij de toegangspoort en schots en scheef in de struiken hangt als een provisorische voorziening om de honden op eigen erf te houden. En al die tijd heeft ze het over de buitentafel en stoelen. Waar het weer alle kleur uit getrokken heeft en waarvan de kussens eigenlijk een maatje te groot zijn. Ze hikt er een tijdje tegenaan want er zitten wel heel veel hoekjes, gaatjes en spleetjes aan de stoelen. En de kussens zijn ook niet zo maar op maat gemaakt. Uiteindelijk hakt ze de knoop door. Ze beitst het spul terug naar de als-nieuw situatie. Dan knipt ze de kussens in tweeŽn, haalt de vulling er uit, maakt vulling en overtrek op maat en viola: passende kussens. Ze oogst er terecht veel lof voor.


Uitzicht vanaf Gladiola Drive © Willem de Niet
Een favoriete bezigheid van de Harts © Willem de Niet
Annemiek © Willem de Niet
Leguaan © Ageeth de Niet
Baie Longue © Willem de Niet
Kikker © Willem de Niet


Als Wim en Marga terug zijn van een prachtige oktobermaand in Nederland zijn de meeste klussen gedaan en pakken we voor de laatste weken de draad van zon, zee, strand en restaurant weer op.
We hebben inmiddels ook uitgebreid kennis gemaakt met Wim's opvolger bij de krant, John van Kerkhof en zijn vrouw Annemiek. Hij is afkomstig van het Haarlems Dagblad en door Wim weggelokt bij de concurrent op het eiland, Today. Annemiek is lerares techniek en kunstzinnige vorming op een middelbare school. Zij is degene die Ageeth uit de brand helpt met haar naaimachine voor de eerder genoemde stoelkussens.
Ze speelt, (als enige blanke) saxofoon in de Soualiga Band. We zien haar optreden aan de vooravond van Sint Maartendag (jawel, 11 november).

Tijdens de afwezigheid van Wim en Marga worden we verder uitgenodigd op de borrel bij Ankie en Piet Zomers. Ze geven de borrel omdat ze na een half jaar Europa per camper, weer terug zijn op Sint Maarten. Ankie en Piet en veel van hun vrienden en kennissen (vrijwel allemaal leraren en leraressen) zijn echte eilandveteranen. Velen wonen er al meer dan twintig jaar en hebben heel veel zien veranderen. Toen wij hier kwamen was het 's avonds aardedonker en doodstil'', zegt Piet, wijzend op de lichtzee van restaurants, bars en casino's terwijl we luisteren naar de uit Simpson Bay opstijgende flarden van muziek en het dreunen van bassen.


Cruiseschepen op Sint Maarten © Willem de Niet
Front Street Sint Maarten © Willem de Niet
Marga en Ageeth © Willem de Niet
Gids Wim © Willem de Niet
Jutter Willem © Ageeth de Niet
Air France © Willem de Niet


We nemen, met door Wim geregelde pasjes, een kijkje op het terrein waar de cruise-passagiers hun eerste stappen op Sint Maarten zetten. Een fraai nieuw complex van winkeltjes, restaurantjes en een taxistandplaats voor honderden taxi's en bussen. Op dit moment kunnen er maximaal vier drijvende torenflats aan de pier liggen maar er zijn plannen om er nog een of twee pieren bij te bouwen. Zodat er op een drukke dag geen tien- maar twintigduizend passagiers worden losgelaten. Er gaan stemmen op dat het eiland te klein wordt als het zo ver komt. Wie nu op drukke dagen in Front Street, de straat vol juweliers, elektronica- en souvenirwinkels, loopt moet de criticasters gelijk geven. Wat een drukte. Ook op de (smalle en vaak slechte) wegen is het te merken. Want wie geen georganiseerde eilandtour doet in een van de honderden taxi's of tientallen touringcars, huurt een scooter of een auto. En sluit aan in de file. En tegelijkertijd zijn er de projectontwikkelaars die geld zien in nog meer appartementencomplexen (meestal timeshare) of een groot hotel op een van de weinige onontgonnen plekken aan de kust. En het laatste plan, de aanleg van een dolfinarium, doet ook veel stof opwaaien.

En op hetzelfde moment dat her en der fors nieuw wordt gebouwd liggen grote half verwoeste complexen verder weg te rotten sinds de orkaan van 1995. Ze zijn velen een doorn in het oog. Maar als de eigenaar de grond niet wil verkopen en niet goed genoeg verzekerd was voor de opstallen zit de zaak muurvast. Althans, tot de volgende orkaan.
Voor ons gevoel veel te snel komt het moment om weer afscheid te nemen en met Air France terug te vliegen naar Amsterdam. Er is trouwens iets geks met die terugvlucht. We hadden gehoord dat vluchten vanaf de Antillen extra streng worden gecontroleerd vanwege bolletjesslikkers en andere drugssmokkelmethodes. Bij het overstappen in Parijs weet niemand met welke vlucht we zijn gekomen en krijgen we geen speciale aandacht. En op Schiphol? Daar arriveren we vanuit Parijs, binnen het Schengen gebied en zien we dus helemaal geen douane meer als we de koffers van de band hebben gehaald. Vandaar dat we net tijd hebben voor een kopje koffie voordat afhalers Sandra en Chris arriveren.
Dan wacht ons een kil herfstachtig Nederland met kale bomen. We moeten er even aan wennen want het was begin oktober 2001 nog lang niet zo koud als nu. De vijf dagen in Nederland vliegen om en op 17 november staan we weer op Schiphol. Voor de zoveelste lange vlucht naar Down Under.