40. Eindelijk weer in ons eigen bed (13-12-2005)

Op zaterdag 19 november rond tien uur 's ochtends stappen we DJ weer binnen. Donderdagmiddag om half twee stonden we op Schiphol. Natuurlijk is er het tijdsverschil van negen uur dat we in mindering mogen brengen op de reistijd op onze klokjes maar het is en blijft een lange reis. Met hele korte nachten, als je steeds met een kleine duizend kilometer per uur naar de zon toe vliegt. Maar goed, je moet wat overhebben voor weer een flinke tuk in je eigen bed.

De terugreis verloopt niet helemaal zonder incidenten. We vliegen dit keer met Emirates. De maatschappij uit Dubai vliegt vanaf Frankfurt zodat we ons bij Lufthansa moeten melden voor die vlucht. We kijken op de schermen met alle vertrekkende vluchten maar kunnen ons vluchtnummer niet vinden. Nou zijn we redelijk vroeg maar er staan al heel wat vluchten op die na ons vertrekken. Dus maar eens gevraagd bij de Lufthansa balie.
Als de man achter de balie het vluchtnummer ziet is hij gauw klaar:,,Die vlucht bestaat niet.'' Bestaat niet? ,,Nee, in het zomerschema wel maar in de winterdienstregeling niet. Alle reisbureaus hebben er bericht over gehad. Dat van u ook.'' Nou, wij hebben er in elk geval geen bericht over gehad. Goede raad is in dit geval gelukkig niet duur. ,,Ik zal u op de vlucht van half drie zetten en hoop dat daar nog ruimte is.'' Half drie? Het is tien voor twee. Dat betekent dat we als hazen moeten gaan inchecken en daarna als sprintende hazen naar de gate. Het inchecken gaat vlot, er zijn geen wachtenden (meer) voor ons. Logisch, die zitten al bij de gate of zijn aan het boarden. We krijgen de tickets en paspoorten terug. ,, Nee, geen instapkaarten, u staat op de stand by lijst en krijgt uw instapkaart bij de gate als er ruimte is. Kijk, en hier zijn de bagagestickers.'' We kijken in de gauwigheid niet op de bagagestickers en zien dus niet dat Ageeth, op de stickers althans, eigenares is van beide koffers. Dat zal later nog gevolgen hebben…

We rennen naar de gate. Van een beetje shoppen, de reden dat we extra vroeg naar Schiphol waren gegaan, komt dus niets. We kunnen nog net een paar Holland kalenders uit een rek graaien en afrekenen als aardigheidje voor Australische vrienden.
En eind goed, al goed, we krijgen de laatste twee stoelen toegewezen en zijn dus erg vroeg in Frankfurt. Nou, je kunt beter op Schiphol, Singapore, Dubai (weten we nu), of Parijs Charles de Gaulle een paar uur moeten doden dan op de luchthaven van Frankfurt. We hebben nog mazzel dat we een paar hele luie (lig)stoelen vinden en proberen een beetje voor te slapen. Maar als altijd, dat lukt natuurlijk niet.

Over Emirates hadden we goede berichten gehoord. En op de website van de maatschappij viel te lezen dat ze net even meer bieden. Qua beenruimte en voedselverstrekking. En jawel, het klopt als een bus. Het scheelt maar vijf centimeter tussen de stoelen maar dat is net het verschil tussen net wel de leuning voor je raken of nog een paar centimeter over hebben. En het eten is heel erg goed. Beter dan ooit. Al denk ik nog wel eens terug aan het even simpele als lekkere dim-sum bij Korean Airlines. Maar nee, dit is beter. Veel beter.
De individuele schermen in de rugleuning zodat je zelf je film- muziek- of spelprogramma kan samenstellen zijn er uiteraard ook. Qua muziek is er één gemis. Er is geen kanaal met slaapliedjes die ook werken. Zodat het blijft bij dommelen, wegzakken, weer wakker worden, een andere houding aannemen enzovoorts. En omdat je tegen de tijd in vliegt zijn de nachten kort en de tijd tussen diner en ontbijt idem dito. En dat bij deze hoeveelheden erg lekker eten. Eigenlijk doe je in een vliegtuig wat altijd zwaar afgeraden wordt, slapen op een volle maag. Zou het werken als je (bijna) niet zou eten. Maar het ziet er elke keer weer zo lekker uit. Er zijn vluchten geweest waarop ik elke keer mijn bordje netjes leeg at en een overgebleven lekkernij van Ageeth soldaat maakte. Dit keer lukt me dat niet.


© Willem de Niet

Dubai airport in kerstsfeer


We maken de eerste tussenstop in Dubai. Vlak voordat we daar aankomen hebben we van boven de wolken uitzicht op een enorm onweer tussen die wolken. Het is een prachtig gezicht. Een prachtig gezicht is ook het vliegveld van Dubai in de kerstversiering. Natuurlijk ook hier weer een mengeling van culturen. Westerlingen, oosterlingen en heel veel Midden-oosterlingen in vol ornaat. Er heerst minder van de zichtbare spanning dan op andere vliegvelden waar je de hele tijd wordt geconfronteerd met gewapende veiligheidsfunctionarissen en boodschappen dat bagage waar niemand bij lijkt te horen in beslag genomen wordt. Toch wordt een mens lichtelijk paranoia. Naast de stoelen waarop wij zitten staan een boodschappentas van een duur merk en een trolley. Helemaal alleen. We zitten er een kwartier, niemand. Na een half uur, nog niemand. Ik denk dat iemand wellicht verdwaald is. Denk niet serieus aan het ergste, dus we blijven zitten. Als ik eindelijk iemand zie die security op zijn mouw heeft en onderuit gezakt een kwartiertje voor zichzelf neemt, meld ik tas en trolley. ,,Oh, not to worry sir. Someone will pick it up later, I think.'' En inderdaad, een kwartier later komt de eigenares van de spullen. En wij onze handbagage maar geen minuut uit het oog verliezen.

De tweede, korte, stop is in Singapore en daarna de laatste uren naar Brisbane. We zijn vlot door de douane en gaan op zoek naar de koffers. De eerste verschijnt vlot, de tweede…niet. Ook niet na lang wachten. We schieten de man aan die met meer mensen over vermiste bagage praat. ,,Hoe is de naam? Nee, staat niet op mijn lijst. Wacht nog even, ik zal ze beneden nog eens laten zoeken. Het is een beetje druk, zaterdag, ziet u.'' Het mag niet baten, de koffer is en blijft weg. ,,Gaat u maar mee, dan maken we een rapport. En u zult zien, hij duikt wel weer op. We brengen hem bij u thuis.''
Nou hadden we vorig jaar dezelfde ervaring toen we in Adelaide aankwamen. Maar toen wisten ze al dat de koffers nog in Parijs stonden. Dat was toch een rustiger idee. En we kregen direct een aardige cheque voor de eerste onkosten. Voor een verschoning en toiletartikelen. Nou hadden wij al dat soort dingen nog in DJ, dus we zijn van het geld maar met vrienden uit eten gegaan. Dus ook nu zag ik al dollartekens, hebberd die ik ben. Maar nee. Pas als de koffer meer dan 24 uur zoek bleef, was er een compensatieregeling. En alleen als je al je bagage kwijt bent, krijg je gelijk wat. Nu beide koffers op Ageeth's naam stonden, was zij dus de helft van haar bagage kwijt en ik niks. Ik had immers geen bagage. Dat is nog eens licht reizen.
We waren te gaar om ons er verder over op te winden. We wilden naar DJ, naar bed. Afijn, de volgende ochtend bezorgde een koerier de koffer voor de deur. Waarschijnlijk is hij even naar Nieuw Zeeland op en neer is geweest, dat was de eindbestemming van ons vliegtuig. En anders is hij een nachtje over gebleven in Dubai. Het is wel een goede leer. Volgende keer zorgen we dat we allebei een koffer op onze naam hebben.


DJ in Burpengary © Willem de Niet
Caitlin Politanski © Willem de Niet
Glasshouse Mountains © Willem de Niet


Met trein en taxi zijn we redelijk vlot in Burpengary waar DJ bij Heidi en Steve Politanski in de achtertuin staat. Heidi is de dochter van Tom Swann, een van de Australische kennissen van het allereerste uur. Toen we vertrokken hadden ze één dochtertje, Caitlin, inmiddels zijn ze met z'n vieren want tijdens onze afwezigheid werd Lucinda geboren.
Tom en zijn vrouw Teresa wonen een paar uur noordelijker, in Hervey Bay. Nog wel, want ze verhuizen binnenkort naar Townsville, ruim duizend kilometer verder naar het noorden. Toen we Tom ruim vijf jaar geleden via het internet leerden kennen, woonden ze daar ook. Sindsdien verhuisden ze naar Mount Isa, vervolgens naar Hervey Bay en nu dus weer terug naar Townsville, omdat Teresa daar een baan als onderzoeker bij de Universiteit van Queensland aangeboden heeft gekregen. Tom vindt als docent automatisering tot nu toe ook steeds een baan in de nieuwe woonplaats maar denkt er nu over te stoppen met werken.
Voordat we naar Hervey Bay gaan en als we terugkomen strijken we neer bij Fred en Dawn Birken in Scarborough. Wat een gemak als je overal van die adressen hebt.
Daarna gaat het zuidwaarts. Op naar de lagere temperaturen. Denken we.
Daarover binnenkort meer.