41. En weer loopt de planning in de soep (20-01-2006)

Hoe vaak hebben we al niet plannen gemaakt voor 'de komende week of weken'. Te vaak in elk geval. Want bijna nooit komt van die plannen iets terecht. Omdat we op een mooi plekje langer blijven staan dan gepland, omdat we toch een andere weg nemen dan gepland, omdat we bij vrienden op bezoek zijn en langer blijven dan gepland en ga zo maar door.
En soms komt er van plannen niets terecht vanwege mechanische problemen, zoals half december als onze generator opspeelt. Het gebeurt een week nadat we vanaf Brisbane het zogeheten 'hinterland' opzoeken. De strook net achter de kust, slingerend door en over de Great Dividing Ranges. We waren er al eerder en weten een paar mooie plekjes. Zoals in het slaperige Cooyar waar achter het plaatselijke hotel een park ligt met wc, elektrische barbecue en een elektrakast aan een paal. En dat allemaal gratis voor niks niemendal met de complimenten van het gemeentebestuur.

Na een paar dagen Cooyar besluiten we dat het weer eens tijd wordt. Waarom het tijd wordt weten we zelf vaak niet. Al na vijftig kilometer besluiten we een kijkje te nemen bij de Kimbombi Falls. De tijd dat Falls stond voor wildwitschuimende watervallen ligt al een paar jaar achter ons. Want het is nog steeds erg droog in grote delen van AustraliŽ. En er is meer nodig dan een paar flinke regenbuien. Alle grond is zo droog dat het dagen duurt voordat het water niet langer wordt opgezogen maar zijn weg vindt naar de grote meren die dienen als opslag voor de diverse waterleidingbedrijven. Deze meren, 'dams' genoemd bevatten gemiddeld maar een kwart van hun capaciteit. En met hoogzomer voor de deur en plaatsen als Brisbane, de Sunshine Coast, Gold Coast en Toowoomba in de buurt is er heel wat meer nodig dan een paar flinke buien.

Terug naar de Kimbombi Falls. Het is er rustig, er zijn mooie wandeltracks en we besluiten dat we blijven. Laat in de middag starten we de generator om de tv te laten zoeken naar beschikbare zenders. Na vijf minuten slaat de generator af. Nog maar eens gestart. Het gaat een paar minuten goed. De derde keer lijkt scheepsrecht maar schijn bedriegt. Het duurt wat langer maar uiteindelijk laat onze eigen krachtcentrale het weer afweten.
We schakelen over op plan B. De inverter, een soort 240 Volt accu, kan de tv ook een tijdje aan de praat houden zodat we in elk geval het nieuws kunnen zien. Maar dan blijkt dat de tv het niet meer doet. En we horen het piepje van de magnetron niet meer als we de inverter inschakelen en de magnetron ook 'prik' krijgt.
Het betekent dat we de volgende ochtend op pad gaan voor telefonisch contact met de leverancier van de generator. Die verwijst ons naar een dealer ergens ten zuiden van Brisbane. Niet bepaald op de route maar ja. Na langdurig onderzoek (en het uitbouwen van de generator) blijkt de oorzaak van alles een gebroken aardedraad te zijn.
Tijdens de onderzoeken wordt ook duidelijk dat, net voordat de generator afslaat, het apparaat geen 240 maar tot 400 Volt levert. En daar konden de tv en magnetron niet tegen. Dus weer een reparateur zoeken, nu voor het wit- en bruingoed. Al met al betekent het een omweg van driehonderd kilometer, driehonderd euro reparatiekosten, een paar dagen noodgedwongen op een caravanpark in afwachting van de generatorreparatie en een in de soep gelopen reisschema. Maar dat doet ons niet meer zo veel. En als bewijs dat 'elk nadeel ze voordeel hep', we zijn zo dicht bij ze in de buurt dat we een middagje en avond bij Karin en Maarten Schrameijer in Loganholme op bezoek gaan. Altijd leuk, lekker en gezellig. Ze hebben Nederlandse vrienden op bezoek die een dag later aan een camperreis door AustraliŽ beginnen. Genoeg te kletsen dus.


Kimbombi Falls © Willem de Niet
Casino Village © Willem de Niet
Casino Village © Willem de Niet
Casino Village © Willem de Niet
Casino Village © Willem de Niet
Casino Village © Ageeth de Niet


Van de zuidelijke buitenwijken van Brisbane rijden we naar Casino, net over de grens van Queensland en New South Wales. Daar wordt druk verder gebouwd aan Casino Village, een motorhome- annex caravanpark met daarbij allerhande faciliteiten voor mensen die regelmatig voor lange tijd op pad zijn maar een thuisbasis willen. Die kunnen een vaste standplaats met schuurtje, douche en toilet kopen of er een huis-met-giga-carport laten bouwen. We zijn elke keer weer onder de indruk wat er sinds een vorig bezoek is gebeurd.
Casino Village heeft ook een prachtig zwembad en biedt allerhande andere activiteiten zoals een kennisuitwisseling digitale fotografie, line-dance cursussen, elke dag een happy hour, twee keer per week een filmvoorstelling, een keer per week een gratis zogeheten sausage-sizzle (worstjes, gebakken ui, brood en salade) en ga zo maar door.

Op het advertentiebord in Casino Village ontdek ik een advertentie van mensen die voor drie weken een 'housesitter' zoeken voor hun huis, hobbyfarm van twaalf hectare en hun bejaarde hond. De omschrijving en de foto spreken me aan en ik opper dat we het best zouden kunnen doen. Januari is vakantiemaand en de kust tussen Brisbane en Sydney is dan net de Noordzeekust in augustus. Nou ja, ongeveer. Maar we hebben er in de vakantietijd niets te zoeken.
Ageeth heeft een bezoekje aan het huis en het 'landgoed' van Robyn en Dennis Butler nodig om net zo enthousiast te worden als ik. Wat een paradijs op aarde. Een houten huis, aan een kant op palen, dat uitkijkt op het weiland(je) en de heuvels van het Border Ranges National Park. Buren op flinke afstand, vijf zwarte stiertjes in de wei, bossen en heuvels, lychee- mango-, sinaasappel- en citroenbomen, een groentetuintje met sla, tomaten en komkommers. En hond Fix, zoals gezegd bejaard maar nog springlevend.

We kunnen kiezen waar we willen slapen. In het grote huis of in het kleine huisje dat ernaast staat en als gastenverblijf dient. En als geen van de bedden ons aanstaat hebben we altijd DJ nog voor de deur staan. Maar we gaan voor de master bedroom met aansluitende badruimte. En voelen ons drie weken de koning te rijk in andermans koninkrijk.

Tussen de bezichtiging en het moment dat het huis drie weken 'van ons' is, maken we een klein rondje in de buurt en vinden we bij Tooloom Falls een plekje waar het goed toeven, wandelen en zwemmen is. En dat laatste is in deze warmste periode van het jaar heel welkom.


Tooloom Falls © Willem de Niet
Tooloom Falls © Willem de Niet
Butler Residence Casino North © Ageeth de Niet
Butler Residence Casino North © Willem de Niet
Ochtenduitzicht © Willem de Niet
Middaguitzicht © Willem de Niet


Een paar dagen voor de jaarwisseling zetten we DJ neer bij de Butlers. Ze geven ons de laatste instructies en de volgende ochtend om kwart voor zes vertrekken ze naar Melbourne voor familiebezoek en zijn wij de baas op de berg.
Vervelen doen we ons geen moment. Want er is een stuk siertuin, er staan heel veel potplanten, de palmen laten af en toe een dood blad hangen of vallen en Ageeth houdt dat allemaal scherp in de gaten.

Ik vermaak me intussen met de kettingzaag, de semi-professionele strimmer, de tractor en de grasmaaier van het type 'ride-on', eentje waar je gewoon op kunt zitten dus. Nou mag dat ook wel want het gazon is al gauw 2000 vierkante meter groot. Dat er heel wat benzine wordt verstookt met de kettingzaag komt omdat er half december een flinke storm heeft gewoed en er zo'n 25 bomen om gingen. Dennis heeft de in de weg liggende of op het hek gevallen exemplaren al in stukken gezaagd maar er liggen her en der nog genoeg stammen en zware takken.

Een prettige bijkomstigheid is dat de Butlers twee auto's hebben en er een hebben achtergelaten. De 'kleine auto', zoals Dennis het zei, zou achterblijven. Dus we dachten een Suzuki Alto, een Daihatsu Cuore of andere mini. Maar in AustraliŽ noemen ze een Toyota Corolla stationcar ook een kleine auto. Voor ons is hij in elk geval ruim genoeg en o zo handig voor de boodschappen en een paar uitstapjes in de buurt.

In de drie weken beleven we hele hete en hele natte dagen. Dat laatste is aan de ene kant wel goed want regenwater is het enige water dat beschikbaar is maar ietsje minder kon af en toe ook wel. Want vol is vol, of het nu de 'dam' of de drinkwatertank is. Grappig is wel dat er na anderhalve week ineens een wilde bosbeek langs de bosrand stroomt als de dam overloopt.


Cicaden bij honderden © Willem de Niet
Op de veranda © Ageeth de Niet
E-mail bij gaslicht © Willem de Niet
Altijd al boer willen worden © Ageeth de Niet
Hertshoornvaren © Willem de Niet
Met de fam. Butler aan de dis © Willem de Niet


Nadeel van het wonen in de 'bush', met bovengrondse elektraleidingen en een tv-antenne op het dak is dat bij elk onweer de stroom voor kortere of langere tijd uitvalt en dat het zwaar sneeuwt op tv als het flink regent.
We moeten ook even wennen aan het feit dat de Butlers geen gordijnen hebben. Voor, beter gezegd tegen, de inkijk hoeft dat ook niet want de enige levende wezens die naar binnen kijken zijn vogels. Maar geen gordijnen en veel vogels waaronder een flinke kolonie kookaburra's betekent dat het 's ochtends heel vroeg licht en lawaaiig wordt. Want kookaburra's bespreken elke ochtend als de zon nog maar net opkomt heel luidruchtig de nieuwe dag. Gelukkig doen ze het niet elke dag in dezelfde boom. En alsof dat niet genoeg is, is hoogzomer ook de tijd waarin cicaden de hele dag een concert geven. Ook dat concert begint op een tijdstip waarop zelfs menselijke vroege vogels nog slapen. Ze piepen scheller dan boomkikkers en zijn met z'n honderden. Cicaden zijn vliegende insecten van zo'n centimeter of vijf, zes lang met een kop die een beetje aan ET doet denken. Het voordeel van een flinke regenbui is dat je ze dan niet hoort.
Op het vroege licht worden hebben we wat gevonden. Slaapmaskertjes van Qantas.

Veel te snel naar onze zin zijn de drie weken om en zijn we koning en koningin af. We gaan, met de uitnodiging van Dennis en Robyn op zak. In september gaan ze zes weken naar Europa. Zes weken. We moeten ze er maar van zien te overtuigen dat je voor Europa zes maanden nodig hebt.