44. Na vijf verhuizingen weer terug op 'onze' berg (12-09-2006)

Daar zitten we dan weer. Hoog en (meestal) droog in Casino North op ons 'eigen' landgoed van ruim twaalf hectare aan de Naughtons Gap Road. Dat eigen geldt maar tot half oktober want dan komen de rechtmatige eigenaren Dennis en Robyn Butler terug van hun vakantie in Turkije en Griekenland. Ruim zes weken hebben ze er voor uitgetrokken. Het hielp niet toen ik zei dat ze beter zes maanden konden gaan want hun bazen wilden ze niet langer kwijt.

Die zes maanden zou precies lang genoeg zijn, als ons ideale scenario werkelijkheid wordt. Het zou betekenen dat we in maart 2007 AustraliŽ voorgoed verlaten om te beginnen aan een volgend spannend avontuur. Nee, niet aan de andere kant van de wereld of de Atlantische Oceaan maar, aan de andere kant van de Nederlandse grens, net achter Emmen. Als alles volgens plan verloopt wordt daar volgend jaar ons nieuwe huis gebouwd. Tussen Emmen en Haren. Maar daarover later meer. Nu eerst even een terugblik op onze 'holiday in Holland', zoals we hier altijd zeggen als we ons verblijf in AustraliŽ jaarlijks onderbreken.

Het is dit jaar een lang verblijf in Nederland. Dat komt doordat jongste dochter Sandra in de tweede helft van mei moet bevallen van haar eerste kind. En inderdaad, op 24 mei wordt kleinzoon Finn Wouter geboren, ruim een week nadat we op Schiphol zijn geland.
En we kunnen het wel verklappen, ook Mascha, de grote zus van Sandra en dus onze oudste dochter, is inmiddels bevallen. Op 1 september. Ook van een zoon, Aiden Marijn. Dank u, en jawel, de beide borelingen, de moeders, de vaders Chris en Frank, de broer en zusjes van Aiden Marijn, allen maken het goed.


Klusje Wil Beverewijk © Ageeth de Niet
Chester en Jeanny uitlaten in Beverwijk © Ageeth de Niet
Lekker in huis met Jeanny op schoot © Willem de Niet
Visites afleggen o.a. in Andijk © Willem de Niet
Daar is hij dan Finn Wouter © Willem de Niet
Hij groeit als kool © Sandra de Niet


Ons verblijf in Nederland bestaat onder meer uit vijf verhuizingen. Van het ene tijdelijke adres naar het andere. Dank zij mond tot mond reclame en Holiday Link. We beginnen in Schoorl, om zodoende bij Sandra (in Alkmaar) in de buurt te zijn om na een week te verkassen naar Beverwijk.
Daar wachten, in het gezellige en verrassend ruime binnenstadshuisje met minstens zo verrassende stadstuin van Frans Hoogeland en Marie Louise Linden, de terriŽrs Chester en Jeanny ons op. Vier weken beleven we plezier van ze en zij van ons want we wandelen natuurlijk heel wat af. Tussendoor tuinieren we wat en bekleed ik een nis die is achtergebleven na een vroegere verbouwing. Oh ja, en de voorgevel van het huis ziet er als Frans en Marie Louise terugkomen van hun camperreis door Canada heel anders uit dan toen ze vertrokken. Klaar voor de stukadoor zogezegd, na enig hak- en bikwerk.

Uiteraard beleven we het WK voetbal mee. Vooral in Beverwijk is er geen ontkomen aan, zo ik dat al zou willen. Want een paar huizen verder is een echt voetbalcafť. Waar bij warm weer de ramen er letterlijk uit gaan om het opeengepakte legioen nog wat lucht te gunnen. Dat legioen viert na afloop van de wedstrijden het feestje verder op straat, dus aan gejoel, gebral en gelal geen gebrek. Maar we moeten toegeven, het feest eindigt steeds op een fatsoenlijk tijdstip, ver voor middernacht.
In Beverwijk krijgen we bezoek van oude vrienden, Hans en Mies Metselaar. De vriendschap dateert uit onze honkbalperiode, inmiddels ruim dertig jaar geleden. Hans en Mies hebben hun boerderij in de Wieringermeer verkocht en zijn teruggekeerd naar Lelystad. We brengen daar een tegenbezoek en ik klus ook daar nog een dagje.

Tijdens ons verblijf in Schoorl en Beverwijk krijgt onze boot Jumbootje een flinke onderhoudsbeurt na te hebben overwinterd op het terras bij Sjaak en Truus Schotvanger (de schoonouders van Sandra) in Schoorl. Sjaak is een steun en toeverlaat, weet overal een oplossing voor en heeft een schuur vol gereedschap, schroeven, bouten en moeren. En Truus heeft altijd wat lekkers bij de koffie en op de boterham tussen de middag en schenkt later op de dag graag een koud biertje. Of twee...

Na vier weken Beverwijk verkassen we naar het huis van Ruben en Mieke IJzerman in Apeldoorn. Daar geen honden maar twee poezen waar we voor zorgen. We hebben geen kind aan Alno en Pino want ze hebben geen kattenbak omdat ze zichzelf uitlaten in het bijna aangrenzende bos. Omdat Ruben en Mieke een vrijwel onderhoudsvrije tuin hebben, beperken onze taken zich tot het water geven van planten in perken en potten.


Nog even een ritje op de motor in Rheden © Ageeth de Niet
Ontbijt buiten Rheden © Ageeth de Niet
Bass © Ageeth de Niet
Famke © Ageeth de Niet
En dit is Aiden Marijn © Sandra de Niet
Alle kleinkinderen in huize Hogeboom © Sandra de Niet


Veel meer te doen is er om het huis van Wim, Avelien en Kim Buiting in Rheden waar we na twee weken Apeldoorn onze intrek nemen. We vinden wat leuke klusjes in de tuin en leven ons helemaal uit.
We genieten verder volop van de wandelingen in het Nationaal Park de Veluwezoom dat bijna aan de voordeur grenst. ReeŽn, wilde zwijnen, wilde paarden, konijnen, we zien ze allemaal als we met de honden Bas en Famke wandelen.

We gaan nog een dagje op huizenjacht in Duitsland op de BMW van Wim Buiting. Want vlak voor hun vertrek naar Ameland zegt hij:"Kijk, hier zijn de sleutels, daar zijn de helmen, daar zijn de laarzen en daar zijn de jacks. Je gaat je gang maar." Sommige mensen hebben spontaan een grenzeloos vertrouwen in huisoppassers waarover ze zich alleen tijdens een bliksem-kennismakingsbezoek een oordeel hebben kunnen vormen.

De laatste oppas, in het huis van Elly en Jan de Jager in ons vertrouwde Enkhuizen, sluit niet helemaal aan. Dat komt ons eigenlijk wel mooi uit want we willen nog wel een paar dagen Duitsland in. En tijdens die paar dagen zegt een van de makelaars die we bezoeken dat we veel beter een stuk grond kunnen kopen en er een nieuw huis op laten bouwen, helemaal naar onze smaak. Dus wordt de huizenjacht grondjacht. En op de valreep van ons verblijf in Nederland vinden we een stuk dat ons wel aanstaat. Zes kilometer van Haren met alle winkels die je je maar kunt wensen, een (stief) kwartier rijden van Emmen (als we de binnendoorweggetjes gevonden hebben), bos in de buurt, net als de rivier de Ems waar we Jumbootje af en toe kunnen uitlaten. De kavel is een van de twaalf in een klein uitbreidingsplan en grenst aan de achterkant aan een groenbuffer die de al bestaande huizen afschermt van de nieuw te bouwen.

We nemen contact op met de gemeente Haren en krijgen een e-mail terug dat de grond voor ons is gereserveerd en dat we ons, als we volgend voorjaar weer terug zijn in Nederland, maar moeten melden voor het afwikkelen van de formaliteiten. Het doet bijna on-Duits aan, zo soepeltjes als het gaat. Het ontbreekt er nog maar aan dat de mail wordt afgesloten met: "No worries mate, you'll be right".

Ons laatste oppasadres is dus in Enkhuizen. Binnen de vestingwal, aan de Ossemannetjes. Een heerlijk ruim huis met alweer een bijna onderhoudsvrije tuin en, wat een zegening tijdens een paar echt warme dagen, een zwembad. Geen bad om banen in te trekken maar heerlijk om van top tot teen af te koelen. En elke dag de Enkhuizer Courant in de bus. Wat wil een mens nog meer.
De vraag van Jan en Elly of we op hun huis en de honden Yonne en Mace willen passen kwam afgelopen winter uit de lucht vallen. Oud-collega Els Eg had de De Jagers getipt dat we wel eens beschikbaar konden zijn. En zo komt het dat we de laatste ruim drie weken van ons verblijf in een zo vertrouwde omgeving zijn. Met vrienden en bekenden op loop- en fietsafstand. En als we eens niet willen fietsen, staan er maar liefst twee auto's tot onze beschikking. Een lekker ruime Seat Alhambra en een lekker luchtige Citroen Mehari. Als die laatste ons een keer in de steek laat als we bij de vroegere buren Marco en Lies Binnendijk op bezoek zijn, hoeven we maar te kikken en Hans Eg (de man van hiervoor genoemde oud-collega Els) verhelpt het probleem (los draadje van het contactslot) met een air alsof het zijn dagelijks werk is bij de douane.


Prut in Casino North © Ageeth de Niet
Nog even een boompje omzagen © Ageeth de Niet
Hulp uit Townsville © Ageeth de Niet


En dan is het ineens bijna 14 augustus. De laatste twee nachten slapen we bij Sandra, Chris en Finn in Alkmaar alvorens aan de lange reis te beginnen die we inmiddels voor de zevende keer maken. Dit keer zijn we in veertig uur van huis tot huis want het is niet alleen de vlieg- en overstaptijd, ook de rit van Brisbane naar Casino duurt alles bij elkaar nog eens vijf uur.

Dan zijn we terug op vertrouwd terrein. (Zie reisverslag 41 en 43) Hond Fix leeft nog, net als zeven van de acht stiertjes. De achtste legt het loodje door een virusziekte en wordt door mij nadat de dierenarts de doodsoorzaak (black leg) heeft vastgesteld, verbrand. Gewoon een flinke bult hout er over en de fik er in. Er blijft vrijwel niets van over.
Het is het laatste vuurtje dat ik stook, want de zomer komt eraan. Dat is jammer want de eerste klus die ik aanpak is het omzagen van een rij van tien dode bomen. De brandstapel blijft onaangestoken liggen, tenzij ik van buurman-brandweercommandant en Feijenoordsupporter Bert Brand - what's in a name - alsnog een vergunning krijg. Ik reken er maar niet op.

We krijgen ook visite. Dat kan, als je een echt huis en een gastenverblijf beschikbaar hebt. Tom en Teresa Swann komen over uit Townsville waar ze inmiddels (weer) wonen. We kennen ze al van voordat we naar AustraliŽ vertrokken en intussen fungeren ze al weer een poosje als ons postadres. Tom helpt me door met de tractor de vlak langs een hek staande en naar de verkeerde kant overhellende bomen in de juiste richting te sturen terwijl ik ze omzaag.

Intussen levert de eerste advertentie nog geen stormvloed van aspirant-kopers op. De komende maanden blijven we adverteren en de vraagprijs van DJ geleidelijk verlagen. Wie mee wil duimen is van harte welkom. Wie weet helpt het.