45. Stapje voor stapje naar Kerstmis (12-11-2006)

We zijn weer op pad. In hele kleine etappes doen we een rondje in het oostelijk grensgebied van Queensland en New South Wales. Bezoeken bekende plekjes (lekker makkelijk) en ontdekken ook steeds weer nieuwe (nog steeds leuk). Het went weer snel, onze 'kleine' DJ na acht weken in het ruime huis van Dennis en Robyn in Naughtons Gap. Robyn en Dennis beleefden intussen hun vakantie van het decennium in Turkije en op de Griekse eilanden.

De acht weken zijn omgevlogen. Met het uitvoeren van projecten en projectjes. Projecten op heel vriendelijk verzoek van Dennis - 'maak je niet te moe, werk niet te hard, ga leuke dingen doen' - en projecten die zich spontaan aandienen en ook in de categorie leuke dingen vallen.
Ageeth heeft uit Nederland een paardenbloemensteker meegebracht. Kadootje voor Robyn maar Ageeth maakt er al flink gebruik van. Kruiwagens vol penwortelachtigen verdwijnen op de composthoop. Vele uren is ze er zoet mee. De kale plekken worden vervolgens, op hoop van zegen want het wordt al knap warm, ingezaaid met graszaad. Regelmatig sproeien en wat zegen van boven moet de truc doen. We zijn benieuwd wat het resultaat is als we half december terugkomen. Verder laten de palmen en andere grootbladige bomen regelmatig een flink blad in de bloemperken vallen door de vroege droogte en warmte. Het is hier nog maar net voorjaar, in september. Het weer is net zo wisselvallig als in Nederland. De ene nacht slapen we onder een laken, de andere dag stoken we de kachel. Maar overdag blijft het nooit onder de 20 graden.

Ook de groententuin vergt de nodige aandacht. We eten veel Silver Beet, spinach zeggen ze hier, af en toe kool of peultjes (Snow peas) en snoeien en geleiden de nieuwe tomatenplanten. Ikzelf ga weer lekker tekeer met de kettingzaag, de bosmaaier en de zitmaaier. Doe aan dijkverhoging bij een van de dams, de forse vijvers voor het vee, het sproeien van de tuin en het doorspoelen van de wc. In de grote dam bij het huis zet ik een peilstok. Wat meer? Oh ja, ik stort beton rond de drinkbakken voor de stiertjes en bouw afdakjes voor de likblokken.
Gelukkig is er water genoeg zij het dat de laatste flinke regen (die wij uit Nederland meebrengen) even te laat valt. Net nadat Robyn en Dennis een tankwagen vol water in de watertank hebben laten pompen Š raison van Ä 90, valt er genoeg regen om watertank en dams flink te laten overlopen. Dat was ook de aanleiding voor de eerder genoemde dijkverhoging. Omdat de vette klei rond de dam niet berijdbaar is met de tractor wordt het puur handwerk, met kruiwagen en schop. Er komt heel wat 'elbowgrease', elleboogvet, bij kijken, zoals ze hier zeggen.


Naughtons Gap © Willem de Niet
Naughtons Gap © Willem de Niet
Naughtons Gap © Ageeth de Niet
Naughtons Gap © Willem de Niet
Naughtons Gap © Ageeth de Niet
Naughtons Gap © Ageeth de Niet


Droogte, water, regen en waterbeperking is doorlopend het onderwerp van gesprek op radio en TV. AustraliŽ beleeft de ergste droogte in tien jaar. Er zijn grote delen van AustraliŽ waar het vijf, zes jaar niet heeft geregend. De boeren die daar wonen verkopen hun schapen omdat ze ze niet meer kunnen voeren. Omdat er zo veel aanvoer is brengen ze weinig op. Sommigen pakken eenvoudig hun spullen en verlaten de boerderijen. Laten echt de boel de boel, wanhopig als ze zijn. Elke vier dagen pleegt een boer zelfmoord.
De beperkingen op het gebruik van water worden steeds strenger. In sommige gemeenten mag twee keer per week gedurende een half uur, met een gieter of een emmer, de tuin besproeid worden. Er worden kliklijnen in het leven geroepen zodat buren elkaar kunnen aangeven. Zelfs mensen die bronnen geslagen hebben mogen maar beperkt water oppompen omdat uiteraard ook grondwater niet oneindig is.
Eind oktober juicht heel zuid-oostelijk Queensland. De beste regen in zeven jaar tijd valt, 60, 80, 100 millimeter in een paar dagen. De boeren blij, net als de waterleidingbedrijven maar het is nog lang niet het einde van de droogte.

Terug naar Naughtons Gap waar hond Fix ons een paar spannende dagen bezorgt. Fix is al een oude hond, elf jaar ofzo. Als hij 's ochtends opstaat is hij een half uur vol levenslust. Blaft schor naar de vogels, 'holt' er achter aan, wil spelen en gaat mee voor de eerste wandeling over het terrein. Later op de dag neemt hij zijn rust vanwege vermoeidheid en reumatiek. Dennis bereidt ons er elke keer op voor, als we op Fix en huis passen, dat ik wel eens een flink gat zou moeten gravenÖ En dit keer lijkt het zo ver te komen. Op een kwade dag is Fix niet in beweging te krijgen. Hij ligt maar wat, beweegt de hele dag niet, eet niet en heeft een hele trieste blik in zijn ogen, het ene nog bruin, het andere wat grijs-blauw vanwege beginnende blindheid.
Als hij 's middags wel heel moeizaam in beweging komt kan hij niet meer op de veranda komen, waar hij een tweede bed heeft en overdag graag ligt, dus ik til hem er een paar keer op en af. De volgende dag is niet veel beter. Ik besluit een hellingbaantje in elkaar te spijkeren zodat Fix zelf weer op de veranda kan komen. En als hij een keer uitgeteld naast de potten met geraniums gaat liggen besluit ik een mooie 'laatste' foto te maken. Ageeth en ik overleggen waar ik een graf zal graven en we besluiten Dennis en Robyn niks te vertellen tenzij ze specifiek naar Fix vragen in hun mails vanuit Europa.
De derde dag, de dag waarop we de dierenarts zouden bellen, beleven we de wederopstanding van Fix. Alsof er niets gebeurd is begroet hij me 's ochtends. Gaat mee aan de wandel, hobbelt achter alle vogels aan, blaft naar de koeien en kangoeroes. We zijn verbluft en opgelucht. Later horen we dat Fix wel vaker van dit soort slecht dagen heeft. Dat hij dan een mini-beroerte heeft.


Dennis en Robyn Butler © Anonymus
Naughtons Gap © Willem de Niet
Naughtons Gap © Willem de Niet
Naughtons Gap © Willem de Niet
Little Liverpool Range © Willem de Niet
Sextonville © Willem de Niet


Een week nadat Dennis en Robyn, vol verhalen en met duizend foto's, terug zijn uit Europa gaan we weer op pad. We beloven half december terug te zijn om, voor de laatste keer waarschijnlijk, op huis, tuin, hond en stiertjes te passen. Dennis en Robyn hebben het trouwens anders bedacht. Zij vinden dat als wij weer een huis hebben, we mooi kunnen ruilen als zij een volgende Europese reis maken. Wie weet.

We starten onze reis naar Queensland via bekend terrein. Via de Tooloom Falls naar Warwick en Toowoomba. Aan de Falls is het net zo mooi en rustig als eerder en pas na vier dagen besluiten we net voor het weekend een volgend plekje (en een supermarkt) op te zoeken, richting Legume.
Toen we ongeveer een jaar geleden ook bij Tooloom Falls stonden ontmoetten we Jim, chauffeur op een tankwagen van de gemeente. Hij kwam water halen voor wegwerkzaamheden. Dat betekende steeds een half uur wachttijd voordat de tank was volgepompt en dus vroegen we Jim op de koffie. Hij vertelde waar hij woont, in Legume, en drukte ons op het hart vooral langs te komen als we ooit in de buurt zijn zodat hij ons kan meenemen in de 'high country', daar waar wij met DJ niet kunnen komen.

Meer dan dat Jim in Legume woont weten we overigens niet. Maar rond de general store annex enige tankstation staan zo'n twintig huizen dus er moet uit te komen zijn. Eerst maar naar het hart van Legume, de general store. De eigenaar weet absoluut niet waar ik het over heb. Grote man? Tankwagen? Nee, geen idee. Dan maar een local opgezocht. Ik doe een paar stappen de deur uit, loop langs het eerste het beste huis als er een mevrouw naar buiten komt. Zo veel strangers zien ze nou ook niet, in Legume. Ik vraag of ze iedereen in het dorp kent. Als ze bevestigend antwoordt begin ik weer: Grote man, tankwagenÖ.
Ze draait zich om en roept naar binnen: 'Jim, you are wanted here'. En daar komt Jim. Hij moet twee keer kijken maar weet het dan weer. Ook zijn belofte herinnert hij zich. Om vier uur zal hij ons ophalen.

We hebben DJ achter de 'Hall' geparkeerd, zoals we zo vaak doen. De hall is een soort dorpshuis waar alle gemeenschappelijke activiteiten zich afspelen. In plaatsjes als Legume betekent het dat de hall vier, misschien wel zes keer per jaar maar zeker niet vaker wordt gebruikt.. Het betekent ook dat het terrein er omheen wordt onderhouden, net als het toiletgebouw dat steevast buitenom bereikbaar is en dat er een (regen)watertank is. We parkeren daarom vaak achter een hall als we een plekje voor de nacht zoeken. In Legume kan de luxe niet op want er staan ook stroomkasten. Dat betekent de accu's bijladen, desgewenst onbeperkt tv kijken, stofzuigen, wassen zonder de generator uren te laten draaien, afijn, het leven is toch nog altijd makkelijker met onbeperkt 240 Volt. Jim benadrukt nog een keer, we kunnen net zo lang blijven staan als we willen, no worries, complimenten van de Legume Progress Association.


Tooloom National Park © Willem de Niet
Tooloom National Park © Willem de Niet
Tooloom National Park © Willem de Niet
Legume © Willem de Niet
Brown's Falls © Willem de Niet
Caribou © Willem de Niet


Tegen kwart voor vier zijn Jim (en zijn Margaret) er om ons op te pikken. Als ze horen dat we de volgende (zon)dag boodschappen willen gaan doen in Warwick, hebben ze een teleurstellende mededeling. Alle winkels in Warwick zijn op zondag dicht. Maar als we opschieten, er is een supermarkt iets dichterbij, in Killarney. Die gaat om vier uur dicht. We redden het, halen het hoogstnoodzakelijke en gaan op pad, de bergen in. En wat van beneden niet te zien is, boven in de bergen zijn enorme plateaus met vruchtbare, chocoladebruine, grond en weilanden vol mals gras. Er worden aardappels verbouwd, heel veel aardappels voor chips en andere kant- en klare aardappelprodukten. En er lopen koeien rond die veel gelijkenis vertonen met die van het type Hollands welvaren. Op de een of andere manier krijgen ze in de bergen meer regen dan in het dal waar het triest, bruin en dor is, in afwachting van de eerder genoemde 'beste regen in zeven jaar tijd'. Zouden er na zeven magere jaren nu zeven vette aankomen?

De volgende stop is Warwick. Voor ons bekend terrein inmiddels. Voor de nacht duiken we halverwege tussen Warwick en Allora achter een andere hall, de Deuchar-Massie Hall.
De dag erop bezoeken we oude bekenden. De familie Nolan in Gladfield. Gerard was jaren geleden onze redder in nood toen onze fietsendrager het begaf met alle gevolgen van dien.
De Nolans zijn er niet als we achter hun huis neerstrijken. In geen velden of wegen iemand te zien. Maar alles is open. Zo gaat dat nog op het Australische platteland. De Nolans zijn inmiddels overgeschakeld van melkkoeien naar renpaarden. Minder zorgen over te weinig gras, stijgende voerprijzen en niet stijgende melkprijzen, opgelegd door op dat terrein samenwerkende supermarktconcerns.
Als we wat hebben rondgekeken bij de merries met hun veulens, de kalfjes voor de fok en hebben kennisgemaakt met drie heel rustige niet-waakhonden, drinken we koffie. En als we die op hebben en bezig zijn een briefje te schrijven dat het jammer was dat ze er niet waren, komen ze net thuis. En zitten we binnen de kortste keren aan de lunch bij te praten.
Gerard vertelt over de paarden. Dat het goed gaat. De door de Nolans gefokte Mirror Mirror heeft bijgedragen aan hun reputatie door het winnen van verschillende races waaronder een hele belangrijke aan de Gold Coast waar de eerste prijs meer dan $ 500.000 (Ä 300.000) was. Niet dat zij daar wat van zien, want verkocht is verkocht, maar voor de al genoemde reputatie is het goed.
Die dag gaat Gerard met een merrie naar een hengst, acht uur rijden heen, acht uur rijden terug. Het is de derde poging. De eerste keer volgde geen zwangerschap, de tweede keer groeide er een tweeling. Toen de dierenarts een van de twee embryo's verwijderde, ging het met de tweede ook mis. Drie maal moet scheepsrecht zijn.

Wie zich intussen afvraagt of we nog wel bezig zijn DJ te verkopen, het antwoord daarop is JA. We adverteren in verschillende bladen, staan op verscheidene websites en verlagen maandelijks de prijs. En er beginnen wat mensen te bellen. Verder hebben we het noodscenario klaar. Als we eind november geen duidelijkheid hebben, gaat DJ 'in consignatie' bij een grote dealer in Brisbane of Sydney. Het betekent wel dat die dealer een commissie opstrijkt die we liever zelf verdienen.

In Thornton, tien huizen aan een doodlopende weg ten zuid-oosten van Toowoomba staan we een paar dagen in een dal tussen twee uitdagende bergruggen. Ik beklim er een van, zwaar maar het uitzicht is het dubbel en dwars waard. Tegenover de kampeerplek, weer zo'n gratis plek met wc, warme douches en stroom, ligt een weiland. Een weiland met een flinke heuvel er in. Op die heuvel, niet te zien van de weg, ligt een airstrip. Niet voor de Flying Doctors maar voor de RAAF, de Royal Australian Air Force. De boer van wie het weiland is meldt dat ze de volgende dag komen oefenen. Niet het spectaculaire landen en opstijgen maar het droppen van containers. En inderdaad, de volgende dag vliegen ze aan, twee Caribou's, troopcarriers. Ze doen twee rondjes elk, vlak over de bomen, droppen hun containers zo dicht mogelijk bij de fel oranje merktekens en verdwijnen weer. Terug naar de vliegbasis Amberley bij Ipswich. De kosten: zonder twijfel enorm.

Na Thornton gaan we terug naar de kust via de meren waaruit Brisbane van water wordt voorzien. Het is duidelijk dat er weinig is. Uiteindelijk belanden we in Scarborough waar we Fred en Dawn Birken weer opzoeken.