46. Het eind komt echt in zicht (15-02-2007)

Tja, en dan is het toch zo ver. DJ verkocht, de terugreis in zicht. Na bijna vijfenhalf jaar en 100.000 kilometer AustraliŽ komt er aan ons zwervend bestaan een einde. Bijna dan, want de eerste tijd in Nederland gaan we ook nog een tijdje zwerven. Van het ene oppashuis naar het andere. In afwachting van het betrekken van ons eigen huis. We hopen voorlopig maar een ding en dat is dat als we op 21 maart in Nederland aankomen, de lente ook echt begint en dat we niet nog een stukje verlengde winter mee hoeven te pakken. De winter 2000/2001 was de laatste die we meemaakten. Sindsdien beleefden we ťťn lange zomer.
De laatste weken is de hoogzomer hier op zijn retour. Dat betekent overigens dat hier in noordelijk New South Wales, een paar uur onder Brisbane, de temperatuur nog wel het minimum van 25 graden haalt, terwijl we nu echt aan het aftellen zijn. Met gemengde gevoelens, laat dat duidelijk zijn. Wat zullen we dit leven missen.

De laatste maanden hebben we ons qua kilometers maken overigens flink ingehouden. Dat komt omdat we veel tijd hebben doorgebracht 'op de berg' in Naughtons Gap op het terrein van Dennis en Robyn Butler. Wie had kunnen denken dat we, na de eerste oppasperiode rond kerst 2005, hier drie keer terug zouden komen om op huis, hond en stieren te passen.

Maar tussen de bedrijven door leren we de omgeving van Brisbane en Toowoomba nog wat beter kennen. En lopen we de kopers van DJ tegen het lijf. In Laidley, tussen Ipswich en Toowoomba. Als we daar aan het 'pelikanenmeer' net buiten het dorp staan is er een weekend van de regionale afdeling van 'onze' motorhomeclub. DJ trekt weer veel bekijks, met name van Judith en Graham Damrow. Ze nemen een kijkje, komen de volgende dag nog eens terug en beloven als ze weer thuis zijn er nog eens serieus over na te denken en wat rekenwerk te doen. Tja, dat hadden we vaker gehoord.


North Pine River © Ageeth de Niet
Ageeth, Karin en Maarten © Willem de Niet
Soldaatjes © Willem de Niet
Op het land van Bill Butler © Willem de Niet
Weer een klusje © Ageeth de Niet
Pelikanen in Lake Dyer © Willem de Niet


Onderweg hebben we contact met diverse dealers, met een man die motorhomes verhuurt aan filmmaatschappijen en met diverse serieus ogende particuliere gegadigden. Van de dealers worden we niet vrolijk. Dat is echt de laatste optie. De heren weten dat het onze laatste optie is en denken snel een flink pak dollars te kunnen verdienen. De man van de film-verhuur spreekt ons meer aan, maar hij moet (te lang) wachten op het rond komen van de planning voor 2007. Van de andere gegadigden valt er een af omdat man en vrouw DJ willen gaan rijden en zij het toch wel eng vindt om met een bijna negen meter lang voertuig te manoeuvreren. Ze gaan op zoek naar iets kleiners, melden ze na een week bedenktijd.

Intussen horen we niets meer van Judith en Graham. Totdat we na een paar weken weer in Naughtons Gap terug zijn en een mailtje van ze krijgen. Of we hun sms-je wel hebben ontvangen (niet dus) en of DJ nog te koop is (wel dus) want ze zijn nog steeds heel erg geÔnteresseerd. Nou, om een lang verhaal kort te maken. Ze komen binnen de kortste keren naar Naughtons Gap, we maken een proefrit met Graham achter het stuur, doen een bod en gaan naar huis. Wij denken er eens over, bekijken de andere opties, mailen Judith en Graham dat we vinden dat ze wat meer moeten betalen, zij vinden het prima en een paar weken later staat de aanbetaling op onze rekening bijgeschreven. Wat een raar moment. Maar het raarste moment moet nog komen als Graham volgende week achter het stuur kruipt en DJ uit ons zicht verdwijnt. We laten nog wel weten wat er toen door ons heen ging maar we hebben al wel een idee. Ondanks alles gaat de vlag niet uitÖ

Nu even terug naar onze omzwervingen voordat we tegen kerst weer in Naughtons Gap arriveren. We doorkruisen het gebied rond Brisbane in de omgeving van de grote kunstmatige meren waar het drinkwater wordt opgevangen. Het water in die meren staat historisch laag, want AustraliŽ bevindt zich nog steeds in de grootste droogte uit de geschiedenis. Langs de kust valt het nog wel mee, daar zorgt de Great Dividing Range nog wel dat de buien er verzamelen maar net over de range begint het dorre bruine land.


Laidley, miner © Willem de Niet
Pinkenba © Willem de Niet
Cicade Naughtons Gap © Willem de Niet
DJ verkocht © Willem de Niet
DJ verkocht © Willem de Niet
Hertshoornboom © Willem de Niet


Zoals dat van Bill Butler (nee, geen familie van Dennis en Robyn) aan Lake Wivenhoe. Bill ontmoeten we als we op een goede dag aan het eind van de middag een klein weggetje inrijden op zoek naar een plekje voor de nacht. Als we denken het gevonden te hebben naast een grote schuur zet Bill zijn fourwheeldrive naast DJ.
Ik stap uit in de verwachting dat hij zal vragen wat we hier moeten, naast zijn schuur. Maar nee, het gaat als al zo vaak. Of we een plekje voor de nacht zoeken. En dat hij in dat geval een heel mooie camping spot op zijn boerderij heeft. Als we hem volgen brengt hij ons er wel even heen. Het is maar een heel klein stukje gravel road.
Ageeth kijkt even bedenkelijk maar we rijden achter Bill aan. Het asfalt eindigt, de gravel road begint. Maar na een paar honderd meter gaat rechts het hek open en rijden we de paddock in. Na nog een paar honderd meter, helemaal uit het zicht, ligt de camping spot aan de voet van een heuvel, aan de oever van een (nu droge) kreek. Wat een ruimte, wat een rust. Helemaal voor ons alleen. Een grote plek voor een kampvuur met een berg brandhout ernaast maar we moeten er bij deze temperaturen niet aan denken. Een watertank van 1000 liter die Bill wel kan vullen maar die we niet nodig hebben omdat onze tank vol zit. Een bush-wc zodat we onze cassette niet te vaak hoeven te legen, wat wil een mens nog meer. Niks!

En als zo vaak, we komen voor een nacht en gaan pas na een paar dagen weg. We maken mooie wandelingen. Vooral die omhoog in de kreek moet nog mooier zijn als er water door stroomt. Wat hoger in de heuvels kom ik op een vroege ochtend een paar herten tegen. En natuurlijk de gebruikelijk kangoeroes.
Ik vind ook nog een werkje en haal schors van tientallen stammen die liggen te wachten om verzaagd te worden tot balken, planken en vooral hekpalen. Bill blij, ik lekker bezig.
Na een paar dagen vertrekken we, om na een paar weken en een flinke lus in de omgeving weer voor een paar dagen terug te komen. Bill Butler vindt het leuk, wij ook. Hij wil niet worden toegevoegd aan de lijst met campsites op de website van de kampeerautoclub maar wij kunnen onze vrienden altijd sturen, zegt hij als we de tweede keer vertrekken. 'Als ze maar even zeggen dat ze door jullie zijn gestuurd, dan is het wel goed'.Zou Bill weten dat er zo'n mooie Franse uitdrukking voor is: les amis de mes amis sont mes amis. Nou, vooruit dan voor die enkeling van wie het schoolfrans te diep is weggezakt: de vrienden van mijn vrienden zijn mijn vrienden.


Aardbeienontbijt © Willem de Niet
Oud en nieuw © Willem de Niet
Willem met z'n lychees © Ageeth de Niet
Lychees te koop © Willem de Niet
Ageeth met hangers © Willem de Niet
Boomkikker Naughtons Gap © Willem de Niet


Terug in Brisbane zoeken we Karin en Maarten in Shailer Park weer op. Samen met hen gaan we een dagje naar het North Stradbroke Island waar de Universiteit van Queensland een open dag houdt in het schildpadden research centre. Het is een lekker dagje op en aan het water.
We brengen ook twee keer een bezoekje aan Peter en Dorothy Dawson in Cabbage Tree Point. Rond kerst 2005 als we in het parkje bij de boothelling zitten te eten biedt hij ons voor de nacht het stuk grond naast zijn huis aan, aan de monding van de Logan River. We zijn weer van harte welkom en moeten echt moeite doen om na een paar dagen weer te vertrekken.

Maar het is nu bijna kerst en tijd om onze rol als caretaker en oppas voor hond Fix en zeven naamloze jonge stieren te gaan vervullen. Inmiddels is het natuurlijk gewoon thuiskomen in Naughtons Gap. We weten dat we de eerste avond niet hoeven te koken, net zoals Dennis en Robyn weten dat het eten klaar staat als ze weer thuiskomen.
We vervallen snel weer in het ritme. We zorgen voor de groentetuin, de gewone tuin rond het huis, ik ga er op uit met tractor, kettingzaag en maaimachine terwijl Ageeth haar eigen gazonnetjes vlak rond het huis maait. Ze heeft ze eerder zelf bijgezaaid en heeft eer van haar werk.

We krijgen net na kerst ook nog bezoek. MariŽlle komt over uit Nederland. Ze is een oud-collega van Ageeth en zocht ons ook al eens op in Perth in 2002. We maken wat trips in de omgeving, de dames gaan samen een dagje op stap naar de fameuze Byron Bay Market. MariŽlle wordt uiteraard dikke vriendjes met Fix en veel te snel gaat ze al weer terug. Fix is twee dagen helemaal de kluts kwijt en doet niets anders dan MariŽlle zoeken. Maar zoals het honden betaamt, na een dag of twee zijn wij weer zijn dikke vriendjes.

Ik ga een paar weken 'in de lychees'. Er staan vele tientallen lycheebomen op het terrein en een jaar eerder aten we wel ons buikje rond aan de sappige vruchten maar daar blijft het bij. Nu pluk ik 's ochtends vroeg, zet de borden aan de weg en wacht af wat komen gaat. Het loopt geen storm want de Naughtons Gap Road is bepaald geen verkeersader van de eerste orde. Maar het druppelt regelmatig door en als na een week of twee de oogst voorbij is, mede dank zij de 'medewerking' van tientallen papegaaien, hebben we genoeg geld in de pot om er met zijn vieren eens lekker van te gaan eten.
Ageeth breit intussen alle kleuren van de regenboog aan elkaar. Ze maakt voor Robyn overtrekken voor klerenhangers die ze vervolgens opstopt. Zo komen er geen punten in de schouders en glijdt de kleding niet van de hanger.

Als we kort voor de overdracht van DJ naar Brisbane rijden voor een verplichte Queenslandse APK op ons in West-AustraliŽ geregistreerde voertuig gaan we natuurlijk nog een keer bij Karin en Maarten langs. Nu dan echt voor de laatste keer. Als we dit keer afscheid nemen zijn zij het die beloven de volgende keer ons te komen opzoeken. Zoals Dennis en Robyn dat ook plechtig hebben beloofd en we niet raar opkijken als meer Australische vrienden zich zullen melden.