10. Warm, warm en nog eens warm (november 2003)

Begon ik de vorige aflevering nog met de mededeling dat het voorjaar was, inmiddels is de zomer volop aanwezig. Zodat deze aflevering wordt getikt kort nadat de weerman tot ons afgrijzen meldde dat het morgen in Mildura, op de grens van New South Wales en Victoria, 38 graden wordt. En Mildura is de plaats waar we overmorgen (16 november) zullen aankomen. Er is geen ontsnappen aan want overal om ons heen is het warm, warm en nog eens warm. Het is afzien dus, maar verder horen jullie ons niet klagen. We hebben immers airco en een grote koelkast.
Als de plannen niet veranderen zijn we begonnen aan ons derde en laatste jaar in AustraliŽ. En dat laatste jaar zal bestaan uit een rondreis langs een groot aantal van de mensen die we in de afgelopen twee jaar hebben ontmoet en waarmee we nog steeds regelmatig contact hebben. In de rubriek 'En verder' onder het kopje 'Ontmoetingen' meer daarover. En in februari en maart gaan we als 'echte toeristen' naar Nieuw Zeeland. Met een huurauto langs alle highlights omdat het verschepen van Dutch Jumbo niet rendabel, zeg maar veel te duur, is.

Zoals beloofd in deze aflevering wat over auto's in AustraliŽ. Het gros van de auto's hier is groot, net als de motoren die er in liggen. Zes- en achtcilinders sedans zijn hier nog heel algemeen maar zien er niet uit als de grote Amerikaanse 'bakken'. De grootste auto's die je hier ziet zijn de Holden Statesman en de Ford Falcon. Flinke sedans, aangedreven door motoren tot 5700 cc. Motoren die, als de carrosserie het begeeft of in geval van total loss, worden ingebouwd in zogeheten - zelfbouw- powerboats. Ze gaan ook op het water als de brandweer maar maken een leven als een oordeel. We hebben ze al wat vervloekt als we dachten op vrijdagavond een rustig plekje aan een prachtig meer te hebben gevonden en op zaterdagmorgen de ene na de andere dikke fourwheeldrive arriveert met daarachter weer een powerboat. Maar wat kunnen we erven zeggen? Het is hun land, wij zijn hier maar op bezoek.
Holden is overigens de Australische Opel en dus verkrijgbaar in modellen als Astra, Barina, Vectra, Commodore, Zafira en Statesman. De Statesman is de Senator uit de Europese grijze oudheid.


 © Willem de Niet

Ageeth bij ons ideale weekendautootje, een Toyota Landcruiser, klaar voor onder water. De zwarte schoorsteen noemen ze hier een snorkel en is bedoeld om de motor ook onder water te laten ademen. En op de bullbar vier hengelsteunen.


Mede dankzij de zware motoren worden de auto's hier erg oud. Tien, twintig, dertig jaar na het bouwjaar zie je ze nog rijden. Want de gemiddelde Australische auto, uitgezonderd de fourwheeldrives die gebruikt worden waar ze voor gebouwd zijn, heeft het niet zwaar. De wegen zijn over het algemeen lang en vlak. Buiten de grote steden zijn verkeerslichten schaars, in de file rijden is er niet bij, geschakeld wordt er dus weinig als het al een handgeschakeld model is. Voeg daarbij het feit dat sommige auto's in geen jaren regen zien, om over sneeuw en pekel maar niet te spreken en het mag duidelijk zijn: af en toe een stel nieuwe banden, soms een accu, regelmatig de olie verversen en de ouwetjes blijven het heel best doen.

Fourwheeldrives zie je hier natuurlijk te kust en te keur. De Japanse merken zijn de marktleiders waarbij Toyota de absolute topper is. De Landcruiser is het best verkochte model. In Queensland had de Landcruiser tot augustus van dit jaar een marktaandeel van 60,7% in de categorie grote All Terrain Vehicles. De Nissan Patrol is tweede met ook nog altijd 35% marktaandeel.
Toyota is overigens het merk dat het hier in AustraliŽ verschrikkelijk goed doet. De Corolla, Echo(Yaris), Camry, Tarago, RAV4, Prado, Hi-Lux en de eerder genoemde Landcruiser staan allemaal aan kop in hun categorie. Dus als Sjaak Botman nog meer uitbreidingsplannen heeft en internationaal wil gaan: AustraliŽ is the place to be voor een Toyota dealer. Opvallend genoeg werd de Renault Clio gekozen tot beste kleine auto van het jaar 2002. Ik geloof niet dat we er al een hebben zien rijden maar wellicht rijden ze alleen in de grote steden en daar komen we weinig.


 © Willem de Niet

De enige vinding op autogebied afkomstig uit AustraliŽ: de ute ofwel utility vehicle. Ooit bedacht door een boer die doordeweeks balen hooi en zakken graan wilde vervoeren en op zondag netjes naar de kerk wilde.


Zoals gezegd, auto's worden oud hier. Vooral de grote auto's met zware motoren. Veel van die auto's eindigen hun leven in de handen van jonge chauffeurs. Want er is voor een 17-jarige die net zijn rijbewijs heeft, natuurlijk niets mooiers dan een dikke V6 of V8 waarmee flink geblazen kan worden. Het 'oproken' van banden is hier dan ook een favoriet tijdverdrijf.
Trieste bijkomstigheid is ook dat veel van die jonge chauffeurs hun leven eindigen in het wrak van zo'n dikke V6 of V8. Eenzijdige ongelukken waarbij jongeren tussen 17 en 25 het (vaak dodelijke) slachtoffer zijn, baren grote zorgen. De vele kruisen lang de weg zijn de trieste getuigen van situaties waarin het weer eens fout ging. Daar helpt het gefaseerde rijbewijs dat ze hier kennen niets aan. Wellicht dat het invoeren van verplichte rijlessen er iets aan zou veranderen.
Op dit moment is het zo dat broers en zussen, vaders en moeders, vrienden en vriendinnen die een rijbewijs hebben rij-instructeur mogen zijn vanaf het moment dat de aspirant-chauffeur 16 jaar en 9 maanden is. En drie maanden later kan de leerling naar het 'CBR' gaan voor een rijtest en een theorie-examen. Gaat dat goed, dan krijgt hij of zij een rijbewijs en twee rode P's die voor en achter op de auto bevestigd moeten worden ten teken dat er een onervaren chauffeur in de auto zit die niet harder dan 80 kilometer per uur mag rijden. Na twee jaar gaat de P er af en kan er legaal harder dan 80 worden gereden. De maximum snelheid in AustraliŽ is 110 kilometer per uur, niet alleen op de schaarse autosnelwegen rond de grote steden maar ook op de tweebaanswegen van het kaliber provinciale weg Hoorn-Enkhuizen. En het moet worden gezegd, de gemiddelde AustraliŽr houdt zich aan de maximum snelheid. Omdat er op hele onlogische en onverwachte plekken een politieman met een radarpistool kan opduiken, omdat het langs de oostkust barst van de camera's (die overigens stuk voor stuk via twee verschillende borden worden aangekondigd). omdat er in de outback vanuit de lucht wordt gecontroleerd en omdat er een strafpuntensysteem geldt zoals in Duitsland.
De komende maanden wordt er verscherpt gecontroleerd op van alles, hoofdzakelijk op rijden onder invloed. En wie in die periode wordt gepakt krijgt een 'bonus': dubbele aftrekpunten.

Tot slot van dit verhaaltje nog even een paar prijzen van auto's hier. Te beginnen met de Toyota Camry Altise, een 4-deurs met 2.4 liter motor. Die kost, inclusief afleverkosten en een jaar wegenbelasting Ä 16.600. Zou Sjaak Botman het daarvoor doen?
En we vragen ons ook af of Cees van der Maat een rijklare Hyundai Lantra GL 1.8 kan leveren voor Ä 12.240. En deze is voor de firma Van der Linden van Sprankhuizen. Voor een Holden Vectra GL sedan 2.2 moet Ä 16.460 worden betaald. Maar net als bij alle andere prijzen, het eerste jaar wegenbelasting en een WA verzekering zitten er bij in. Tot slot een niet-alledaags exemplaar. De Ferrari 575M Maranello V12 5,7 kost Ä 355.800. Misschien komt dat al een beetje in de buurt.

Vanaf deze warme kant van de aardbol wensen we jullie alvast hele prettige feestdagen en een goede jaarwisseling. En uiteraard ten overvloede de slogan die hier Veilig Verkeer AustraliŽ vorig jaar hanteerde: Don't drink and drive, some hangovers last a lifetime.

Volgende keer onder meer iets over het Australische belastingstelsel.