12. How time flies when you are having a good time (januari 2004)

Oeps, alweer een maand voorbij. Alweer een deadline van de OCW site. Het gezegde klopt nog steeds: 'how time flies when you are having a good time'. Ik weet niet of ik het al eerder meldde maar de weken en maanden vliegen voorbij. Toen Ageeth en ik, allebei redelijk bezige bijen, stopten met werken en niets meer hoefden, verwachtten we dat de tijd langzamer voorbij zou gaan. Nou, vergeet het maar, de weken en maanden vliegen nog steeds voorbij. Vandaar dat ik, net als vroeger, elke keer weer tegen de deadline aan zit te tikken. Maar dat houdt het spannend.

Waar zal ik het deze keer eens over hebben. Vorige keer beloofde ik iets te melden over het Australische belastingsysteem. Maar dat houden jullie nog even tegoed. Dit keer iets over het fenomeen shacks, een sneeuwpop en oud en nieuw op de klippen.
Om maar met dat laatste te beginnen, we brachten oud en nieuw door op de rotsen hoog boven de Talia Caves aan de westkust van het Eyre Peninsula. En dat is, voor wie het echt wil weten, het driehoekige schiereiland ten westen van Adelaide met op de hoeken Port Augusta, Ceduna en Port Lincoln.
En daar, bij de Talia Caves, zagen we tijdens de overgang van 2003 naar 2004 niemand, hoorden we niets anders dan het beuken van de golven op de rotsen en vormde de onvoorstelbare sterrenhemel het vuurwerk. Die sterrenhemel maakt elke keer weer een enorme indruk. Ga maar na, er schijnen aan de hemel van het zuidelijk halfrond meer sterren te staan, er was geen plaats van enige omvang binnen honderd kilometer en dus geen lucht- en lichtvervuiling van enige betekenis. We hebben er voor de zoveelste keer van genoten. En beleefden een gezelliger jaarwisseling dan een jaar eerder toen we, in West AustraliŽ, om half elf naar bed gingen.


Op de klippen bij de Talia Caves beleefden we onze derde jaarwisseling in AustraliŽ © Willem de Niet

Op de klippen bij de Talia Caves beleefden we onze derde jaarwisseling in AustraliŽ

Even wat over de shacks. Hutten, vrij en ruimhartig vertaald. Je vindt ze bij honderden op de stranden langs de kusten van de schiereilanden in Zuid-AustraliŽ. Maar ook langs flinke delen van de westkust. Ooit gebouwd door (kreeften- en zalm)vissers. Vanuit hun woonplaatsen trokken ze voor het seizoen naar de kust en zetten er een golfplaten hutje neer. Omdat kreeften en zalmen bepaalde gebieden prefereren, zetten alle vissers uit de wijde omgeving hun hutten dicht bij elkaar neer. En zo ontstonden hele huttendorpen. Met het groter worden van de vissersschepen, met krachtiger motoren en goede slaapplaatsen, werd de behoefte aan het bewonen van de hutten minder. En toen onstond een markt. Een enorme markt. De hutten werden verkocht als vakantiewoningen. Sommige bleven lang in de originele staat. Andere werden direct gesloopt en vervangen door een meer eigentijds bouwsel. In de beginjaren wilden de vissers wel van hun hutje af. Ze hadden hun kosten er immers uit. Maar na een aantal jaren werden de overgebleven vissers eindelijk wijs. Die gekke bewoners van de grote steden waren immers bereid om heel veel geld te betalen voor een huisje aan het strand. En inmiddels is het zo ver dat een shack een vermogen kost. De meeste oude shacks worden verkocht voor de grond, want de bouwsels die er op staan voldoen absoluut niet aan de hedendaagse eisen die de gemiddelde eigenaar van een tweede huis aan zijn vakantie- en weekendonderkomen stelt.


De boulevard van Fistermans's Bay. Het zand waarop ze staan is meer waard dan de bouwsels © Willem de Niet

De boulevard van Fistermans's Bay. Het zand waarop ze staan is meer waard dan de bouwsels

Maar er is een bijkomstigheid. Er zijn mensen die twintig, dertig jaar geleden, voor een habbekrats, een shack kochten. En die er heel tevreden wonen, zonder alle nieuwerwetse luxe. Die ozb betalen met als basis de waarde van toen. Maar nu de prijzen van shacks en grond ver-multi-veelvoudigd zijn, krijgen ze de rekening gepresenteerd. De gemeente stuurt taxateurs op pad. Voor de wereldwijd beruchte hertaxatie. En die taxateurs bepalen dat een in 1985 voor Ä 9000 gekochte shack nu Ä 90.000 of meer waard is. En dat de eigenaar dus op grond van dat bedrag zijn ozb moet betalen. En we weten inmiddels dat gepensioneerde AustraliŽrs zeker niet beter af zijn dan de AOWers in Nederland. Dus er zijn tientallen oudere echtparen die ooit van hun spaarcentjes een shack kochten, die nu hun plekje aan de kust wel moeten verkopen, eenvoudig omdat ze de hogere lasten niet kunnen opbrengen. En natuurlijk krijgen ze binnen de kortste keren 'veel geld' voor hun shack. Maar ze wilden er niet weg, wilden het uitzicht op hun zee houden, 's ochtends een wandeling maken op hun strand en 's avonds de zon zien ondergaan zoals ze dat al twintig, dertig jaar zagen. En ze moeten ergens anders een huis kopen. We hebben ze gezien, de voormalige vissers-seizoendorpen. Met hier en daar nog de originele hut. Maar met op veel plaatsen grote, hele grote en soms protserige vakantiewoningen.
Maar ook dorpjes zoals Fisherman's Bay. Waar alle oude hutjes nog staan. Schouder aan schouder. Buiten de vakantieperiode is het net een spookdorp. Niemand thuis, hier en daar rammelt een losgewaaide golfplaat, een stoffig straatje. Maar met de vloed in de voortuin. En dat is heel wat waard.


Zoutmeer op het Eyre Peninsula © Willem de Niet

Een van de zoutmeren op het Eyre Peninsula.
Op afstand lijkt het wel iets voor een alternatieve Elfstedentocht
Een sneeuwpop van zout © Ageeth de Niet

Een sneeuwpop van zout.
Geen kans op smelten


Zoutmeren zijn er in AustraliŽ veel. Heel veel en hele grote. Maar we zagen ze niet eerder zo intens wit als hier op het Eyre Peninsula. Het is een heel gek gezicht, als je over een heuvel rijdt en aan de andere kant een 'ijsvlakte' met wat verwaaide sneeuw ziet opdoemen. Blikkerend wit onder een strakblauwe lucht. Het is echt een tegenvaller als het ijs en de sneeuw niet koud zijn. En de 'sneeuwbal' niet smelt in je hand. En de sneeuwpop er, ondanks een temperatuur van zo'n 35 graden, de volgende dag nog staat. Misschien moeten we een zoutmeer kopen. En dat verhuren als locatie voor commercials over winterbanden en winterkleding, wintervakanties. Of we bouwen er strandhuisjes langs. Voor overwinteren in de sneeuw bij 35 graden. Zou daar een markt voor zijn? Een shack aan een zoutmeer?