16. We zijn weer even op eigen bodem (juni 2004)

We zijn weer even op eigen bodem. Hoewel, het begrip eigen bodem begint wat te vervagen. Toen we vanuit Nieuw Zeeland weer terug waren in AustraliŽ stuurden we al onze Australische vrienden een mail met als onderwerp 'Back home'. Maar alle gekheid op een stokje, Nederland is en blijft 'home'. Al kijken we steeds meer van enige afstand en soms met verbazing tegen bepaalde zaken aan.
We zijn teruggevlogen via Hong Kong. En daar kregen we bij het instappen een Volkskrant en een Telegraaf. Nou, die hadden we beide, anders dan heel incidenteel op het internet, in geen tien maanden gezien. Dus eerst de koppen gesneld en daarna nog eens van voor tot achter met wat meer aandacht. Het eerste verbazingwekkend verbijsterende bericht was een ingezonden brief in de Volkskrant. Uit die brief begrepen we dat het statiegeld op PET flessen wordt afgeschaft. En laten wij nou al bijna drie jaar in AustraliŽ roepen dat het Nederlandse statiegeldsysteem zo goed is. En dat je daarmee de gigantische (berm)vervuiling zoals die in AustraliŽ heerst, tegengaat.
Alleen in de staat Zuid-AustraliŽ doen ze er nog iets aan (drie eurocent voor een blikje, flesje of PET fles). En zelfs dat (te) bescheiden bedrag zorgt er voor dat de bermen in die ene staat er vele malen schoner uitzien dan die in de rest van het land. En hier wordt dan in alle hooggezeten wijsheid besloten om een deel van die door ons zo vurig gepropageerde regeling maar af te schaffen. Vanwege de Europese eenwording, grondwet, gelijke kansen voor ondernemers en ga zo nog maar even door. In goed Australisch zouden we zeggen: bugger off, ofwel: ammehoela. Waarom kunnen ze er niet voor zorgen dat heel Europa 'weggegooidepetflessenvrij' wordt.


 © Willem de Niet

We vlogen terug via Hong Kong, een intrigerende stad van louter wolkenkrabbers, zo lijkt het.

Via De Telegraaf raakten we heel voorzichtig in Oranje-sferen. En omdat we van de eerste wedstrijden niets anders hadden ervaren dan de uitslagen via de radio, waren we nog niet echt in de stemming noch voorbereid op de gekte die inmiddels al was ontstaan. Waarin een klein volk toch groot kan zijn. Groot in het meeleven, groot in het leveren van kritiek. Door alle betweters in de media en op straat. Arme Dick. Dick die ik vrijwel wekelijks zag spelen toen ik nog een trouwe ADO supporter was. Dickie Advocaat, Aadje Mansveld, Theo van den Burg en 'die lange van Vianen', zoals Harry Klorkesteijn het in Oh oh Den Haag zo mooi bezingt. Dick Advocaat, dezelfde die bij ons in de straat, achter de Hoefkade, 's avonds na het eten meevoetbalde. Toen je zelfs in Den Haag nog op straat kon voetballen.
Maar goed, toen we dachten dat het allemaal voorbij was, klopte de tweede keus van TsjechiŽ Duitsland en wij Letland en kregen we dus daarna ook Zweden nog voor de kiezen en op de knieŽn. Wat daarna gebeurde lag op het moment van dit getik nog in de toekomst verborgen.

Nog even over sport gesproken. Kijkend naar de wedstrijden om het EK dacht ik terug aan de strijd tussen AustraliŽ en Engeland om de World Cup Rugby, alweer een tijdje geleden. Omdat in AustraliŽ in de aanloop naar dat duel nergens anders over werd gesproken, besloot ik die wedstrijd te bekijken. Nou ben ik helemaal geen rugbyfan maar ik heb zitten genieten. Dat een zo fysieke sport, elke paar seconden weer een tackle waar de stukken vanaf vliegen, zo fair en met respect voor elkaar (spelers en scheidsrechter) gespeeld kan worden was ik inmiddels vergeten. Geen overdreven valpartijen, geen pogingen tot kaart aansmeren, geen ontkenning van overduidelijke overtredingen, geen tijdrekken, geen discussie met de scheidsrechter. Het was niet te geloven. Nou speelt de scheidsrechter bij rugby een andere rol dan die bij voetbal. Steeds als de wedstrijd wordt onderbroken, en wie wel eens een rugbywedstrijd heeft gezien weet dat dat zo ongeveer elke vijf seconden is, legt de scheidsrechter in korte duidelijke zinnen uit waarom hij gefloten heeft en wat er nu te doen staat. Dus ook hij ziet de spelers voor vol aan. Het was een verademing en een groot voorbeeld voor de vele verwende voetbalvedetten.


 © Willem de Niet

Ageeth geniet van het uitzicht vanaf de White Gum lookout in het Warrnumbul National Park.
Aan de spierwitte gumtree is te zien hoe de plek aan zijn naam komt.

Overigens, er is ook een andere kant aan de Australische sport. Het Australian Football ofwel Football Aussie Rules, is weer een heel ander verhaal. Het is nog fysieker, veel harder ook en opstootjes en soms massale vechtpartijen komen regelmatig voor. Een beetje te vergelijken met de kluwen kleunende kletsers op de ijshockeyvloer. In de Australian Football League hebben ze daar iets op gevonden. De wedstrijden in de ťredivisie worden vanuit verschillende standpunten opgenomen. Als de veldscheidsrechter het even niet meer weet, of denkt het niet te weten, legt hij het spel stop en wacht op de reactie van de videoreferee. Die kijkt snel vanuit verschillende hoeken naar het incident en laat weten wie waarom bestraft moet worden. Ook bij scrimmages op de achterlijn geeft vaak de videoreferee de doorslag. Het hele stadion wacht dan in stilte af totdat op het gigantische scorebord 'goal' dan wel 'no goal' verschijnt. En de dag na de wedstrijd is het helemaal spannend. Dan gaan de heren van de strafcommissie de beelden nog eens bekijken. En worden alle daders van tijdens de wedstrijd niet-geziene elleboogstoten, te hoge tackles en andere dingen die in deze 'bijna-alles-mag-sport' uitgenodigd om in de loop van de week even langs te komen voor het aanhoren van de zaak en de strafmaat. Dat er per team vijf tot acht spelers zo'n uitzondering krijgen is meer regelmaat dan uitzondering.

Wellicht omdat we minder militairen in Irak hebben dan AustraliŽ lijkt die kwestie ook iets minder te spelen. In AustraliŽ kon premier John Howard zijn baantje er wel eens door verliezen.
In augustus zijn er waarschijnlijk verkiezingen. Die kunnen daar door de premier worden aangekondigd en worden dus niet gehouden via vaste schema's. Toen wij vertrokken was er sprake van verkiezingen in begin augustus. En vanaf dat moment begon over en weer, tussen liberalen en labour, het getouwtrek om de gunst van de kiezer. Tegenover de in de vorige aflevering genoemde bevolkingsaanwasstimuleringspremie (1800 euro per baby) van de regering komt oppositieleider Mark Latham met de belofte dat als hij na de verkiezingen de eerste man is, de Australische militairen voor kerst 2004 weer in AustraliŽ zijn. Daarvan is zelfs George W. geschrokken en die liet vanuit Washington dan ook weten dat dat een heel slecht plan zou zijn. We blijven benieuwd.


 © Willem de Niet

Veel OCW'ers hebben Denise Schouten een tijdje gemist. Wij weten hoe dat komt.
Ze is in AustraliŽ een kapsalon begonnen...

En om maar even aan te geven dat AustraliŽ niet alleen een land is van 'no worries mate', nog even het volgende. In Melbourne zijn in de afgelopen twee jaar een kleine dertig onderwereldliquidaties uitgevoerd. En, net als in Amsterdam, is het oplossingspercentage bijzonder laag. Niet dat men er erg mee zit. De politie lijkt te denken: als jullie daar mee bezig zijn, kunnen jullie geen andere rottigheid uithalen.

Wat is ons verder opgevallen? Eigenlijk hetzelfde als vorig jaar toen we even Holiday in Holland vierden: dat alles goedkoop lijkt en duur is (geworden). Omdat we in 2001, voordat de euro werd ingevoerd, voor het eerst vertrokken en we er daardoor nog steeds niet aan gewend zijn. En dus rekenen we alles terug naar guldens en blijven we schrikken. Maar desondanks hebben we het prima naar onze zin. Tot zo ver voor nu, de volgende aflevering komt weer uit AustraliŽ.