17. Weer terug in AustraliŽ (september 2004)

In de afgelopen zomerperiode waren we twee maanden terug in het land. Vandaar dit keer een hoofdzakelijk Nederlandse aflevering.

Veel mensen vroegen ons wat ons opviel nu we weer even in Nederland terug waren. En onze eerste reactie was steevast: het verkeer. Uiteraard niet te vergelijken met het 'karretje op de (geasfalteerde) zandweg reed' idee dat je hier nog veel hebt. Maar of het daarom nodig is zo veel mogelijk door rood te rijden? En dan hebben we het niet over fietsers in de stad, die doen al jaren niets anders. Maar personenauto's, vrachtwagens, de stadsbus in Alkmaar. En dan echt ruimschoots door rood.
En een ander fenomeen waarover we ons verbaasden en opwonden was de vrijbuiterij onder berijders van snor- en bromfietsen. Bestaan er trouwens nog wel echte snorfietsen of zijn ze echt allemaal opgevoerd?


 © Willem de Niet

Op borden die je soms tegenkomt bij het inrijden van kleine plaatsjes in de outback wordt vrachtwagenchauffeurs gevraagd of ze maar even hun wielen willen afstoffen. De chauffeur van deze roadtrain had er 84 te gaan. Of, als hij alleen de buitenste wielen doet, 'maar' 44.

Een paar voorbeelden en een idee. In De Laat in Alkmaar, een van de drukke winkelstraten, is een deel waar fietsers nog wel een rijbaan tussen de wandelpromenades hebben. Fietsen mag er, snorren en brommen niet. Dus dacht ik dat de twee agenten die bij V&D voor de deur het nuttige (hun aanwezigheid) met het aangename (het zonnetje) verenigden wel zouden ingrijpen toen die jongedame op haar snorfiets kwam aansnorren. Maar nee, ze stonden erbij en keken ernaar. Dezelfde middag een eind verderop op dezelfde Laat. Weer een wijkagent. Fijn. Dat is immers wat de burger wil, veel blauw op straat. En toen was daar die modale bromfietsende puber. Modaal betekent in mijn ogen: te hard rijdend, een open dan wel kapotte uitlaat en vooral de kinband van de helm niet gebruiken voor waar hij voor is bedoeld. Hij scheurde het voetgangersgebied binnen en jawel, jullie raden het al, de agent stond erbij en keek er naar. En dat terwijl de kranten net vol stonden van het idee dat agenten toch vooral 300 bonnen per jaar moeten gaan schrijven om aan te tonen dat ze goed functioneren. Dat betekent gemiddeld twee bonnen per (werk)dag. Bij een beetje roodlicht- of bromfietscontrole schiet dat gemiddelde omhoog.
Er is trouwens een oplossing voor het bromfietsprobleem. De controle privatiseren. In handen geven van een bedrijf met mobiele rollenbank. Opgevoerd? Dank u, verder lopen en sparen voor een nieuwe. De brommer vervolgens niet tot een pakketje pletten maar recyclen. Daar zit de eerste winst voor het bedrijf. Gelijk een keten van tweedehandsbrommeronderdelenwinkels beginnen dus. Helm niet (goed) op? Dikke boete en eventueel brommer in onderpand tot boete betaald is. Open, lekke dan wel anderszins ondeugdelijke uitlaat? Boete, slijptol op de uitlaat en brommer in onderpand tot zowel boete betaald als nieuwe uitlaat gemonteerd is. Een beetje bedrijf stelt naast de mobiele rollenbank een mobiele uitlaatwerkplaats op. Nog meer omzet. Leuk voor een paar jaar, want dan zijn uiteraard alle brommers clean. De bromfietswinkels doen een aantal jaren goede zaken ondanks het feit dat de markt aan opvoersetjes instort. Want de in beslag genomen brommers moeten toch weer worden vervangen.


 © Willem de Niet

Een hele mond vol op dit bord. Maar het komt er op neer dat de boer wiens weiland 140 kilometer lang parallel aan weerszijden van de highway ligt, er op wijst dat de geiten die er lopen niet wild zijn en dus niet zo maar afgeschoten mogen worden.

En dan viel nog iets anders op. Iedereen klaagt nog steeds over de prijzen die de horeca hanteert. Ze zouden het guldenteken hebben vervangen door het euroteken. En de horeca klaagt dat de klanten het laten afweten. Nou lijkt me het een een logisch gevolg van het ander .want salarissen zijn niet onderhevig geweest aan de wisseltruc met het gulden- en euroteken.
Maar wat ik niet kan volgen is, als de horeca de prijzen inderdaad zo verhoogd heeft, waar het geld blijft. Worden horeca-ondernemers ondanks hun klaagzang stilletjes en stiekem rijk? Het kan toch niet zo zijn dat hun toeleveranciers bij de overschakeling van gulden naar euro dezelfde truc hebben toegepast die nu aan de gezamenlijke horeca-ondernemers wordt toegeschreven. Wellicht kan iemand eens uit de doeken doen hoe het nu eigenlijk zit en waardoor het komt. Want gelukkig waren we niet de enigen die schrokken als we buiten de deur gingen eten. De meest gehoorde reactie van anderen was: 'Het is gewoon niet leuk meer'. En dat was het vroeger nou juist wel.


 © Willem de Niet

En nog een over de afstanden hier, die zelfs ons af en toe nog verbazen. Koffie drinken?
Okť, op de eerstvolgende picknickplaatsÖ

Intussen zijn we weer in AustraliŽ. Waar je in vrijwel elke pub een countermeal kan eten. Geen haute cuisine, gewoon aardappelen, groente en vlees of vis. Veel vlees of vis meestal. En dat voor tussen de zeven en tien dollar. En dat is vier tot zes euro. Echt waar, kom maar kijken. Natuurlijk, er ligt geen kleedje op de tafel, er branden geen kaarsen. Maar met een groepje is het bar gezellig. En lekker.

Tot zo ver voor deze keer. Volgende keer (na de komende verkiezingen hier) weer meer over de Aussie way-of-life. Tot dan.