18. Hallo daar in herfstig Nederland (oktober 2004)

Even iets vooraf. Het is natuurlijk voor jullie, drukke ondernemers, al weer even geleden, maar jullie vergeten Harry Beekman toch niet? Hij kan geen kaarten genoeg krijgen. Zijn tijdelijk adres is: Heliomare, afdeling 1A, kamer 5; Relweg 51; 1949 EC Wijk aan Zee. Gelijk doen, anders komt er weer wat tussen. En nu over tot de orde van de dag.

Drie jaar is het inmiddels geleden dat we Nederland 'voor anderhalf jaar' verlieten. Zo lang dachten we nodig te hebben om AustraliŽ 'te doen'. Op 11 oktober 2001 vertrokken we. Toen de gulden op de markt nog een daalder waard was. Wat zou de euro op diezelfde markt waard zijn, vroegen we ons af. De vereniging voor ambulante handel heeft kennelijk geen andere slogan bedacht. Inmiddels is het, terwijl ik dit zit te tikken, 11 oktober 2004. Hier komen ze bij van de verkiezingen. Met als grote winnaar Little John, premier John Howard en zijn liberalen. Voor de vierde achtereenvolgende termijn van drie jaar gaan zij het land regeren. Lange tijd zag het er naar uit dat het een nek-aan-nek race zou worden. Alle opiniepeilingen gaven het aan: Labor leider Mark Latham zou het wel eens kunnen winnen. Even stond hij zelfs aan kop in die peilingen. Maar uiteindelijk besloten kennelijk alle stemmers die het in de aanloop nog niet wisten, op de zittende leider te stemmen. Wat wil je ook. Het gaat economisch hartstikke goed in AustraliŽ, de hypotheekrente is laag. En van alle schone beloftes tijdens de verkiezingscampagne moet je maar zien of ze worden ingelost.

Want er zijn wat beloftes gedaan in de aanloop naar 9 oktober, de dag waarop alle AustraliŽrs naar de stemlokalen moesten. Ja, moesten, want stemmen is hier nog een plicht. Er werd voor ongeveer 700 biljoen dollar, zo'n 400 biljoen euro's beloofd. Het was net een verkoop bij opbod. Als Mark Latham iets riep, deed Howard er een schepje bovenop. En als Howard weer een prachtig voorstel had, wist Latham een nog iets beter idee te brengen. Van de belofte om een deel van de eeuwen- en eeuwenoude Tasmaanse bossen uit handen van de houtindustrie te houden tot gratis ziekenhuisopname voor iedere AustraliŽr van 75 jaar en ouder. Budgetten van toch al rijke katholieke en andere christelijke scholen zouden worden overgeheveld naar het openbaar onderwijs. De Australische troepen in Irak zouden met kerst thuis zijn als Labor het voor het zeggen kreeg en ga zo maar door. De advertentiecampagnes in kranten, op radio en televisie logen er ook niet om. Wat dat betreft was het bijna Amerika. John Howard zou te oud en een marionet van George Bush zijn terwijl Mark Latham werd afgeschilderd als iemand die in zijn tijd als burgemeester van een deel van Sydney er een financiŽle puinhoop van had gemaakt. En hoe zo iemand dan wel in staat zou zijn het hele landsbudget fatsoenlijk te beheren. En steeds weer werd herhaald hoe onder vorige Labor regeringen de hypotheekrente tot boven de 10 procent was gestegen en dat de liberalen die omlaag hebben weten te brengen. Daarmee trek je natuurlijk de huizenbezitters wel over de streep. Dus de komende drie jaar blijft alles bij het oude, al is niemand er zeker van dat Howard de volle periode zal uitzitten. De verwachting is dat hij het over anderhalf jaar voor gezien houdt.


 © Willem de Niet

Deze chauffeur brengt 'geplakte' banden terug naar mijnen.
Het repareren van een band kost circa Ä 1000, een nieuwe Ä 17.000. Nee, niet per set, per stuk.

Genoeg over de verkiezingen. Over naar een paar zaken die ons in de afgelopen maand opvielen. Soms zijn het kleinigheden. Zoals het feit dat bij grote supermarkten niet alleen parkeerplaatsen voor minder-validen zijn, maar ook voor ouders met kinderen in de wandelwagenleeftijd. Extra brede vakken, zodat de wandelwagen naast de auto kan staan en moeder (of vader natuurlijk) de kleine zo uit het autozitje kan pakken met het achterportier wagenwijd open.
En in dezelfde winkelcentra vind je nog regelmatig bordjes met de waarschuwing dat als er onder schooltijd klanten van leerplichtige leeftijd worden gesignaleerd, de politie wordt gewaarschuwd. Je zou bijna denken dat er in het Australische onderwijssysteem geen tussenuren bestaan en dat er geen klassen naar huis of de straat op worden gestuurd als er lessen uitvallen.

Ook het roken wordt steeds verder aan banden gelegd. In de staat Victoria mag vanaf 2007 alleen in het eigen huis nog worden gerookt. Verder binnenshuis nergens. Niet in een restaurant, niet in de pub, niet in de gokhal. Niet in rookhokken binnen bedrijven. Het zal me een klap geven. Hier in West-AustraliŽ hebben ze net zo'n regeling in de maak, alleen maken ze daar een omstreden uitzondering voor het grote casino in Perth. Het schijnt dat zware gokkers zware rokers zijn en dus. Maar alle kleine gokkers in de pubs en gaming rooms komen nu natuurlijk in opstand.
Wat helemaal niet gerookt mag worden zijn stickies. Althans, in West-AustraliŽ mag dat niet, zo lazen we in The West Australian. Er mag dus ook geen plantje voor eigen gebruik worden opgekweekt. Zelfs het in bezit hebben van rookgerei met daarin sporen van cannabisprodukten is strafbaar. Wie wordt gesnapt heeft de keuze tussen het betalen van een boete of een dagje meelopen tijdens een anti-drugs programma. En wie geen van beiden doet, raakt zijn rijbewijs of kentekenbewijs kwijt. Het heeft weinig met elkaar te maken, maar lijkt wel effectief.


 © Willem de Niet

Zouden ze de viaducten in de Betuwelijn hoog genoeg maken voor dit soort containertreinen.
Scheelt een hoop vrachtwagens op de weg.

Dat het hier economisch allemaal nog zo goed gaat, de Australische AEX, de All Ords, bereikt de ene 'all time high' na de andere, is eigenlijk onbegrijpelijk. Want het is en blijft langdurig droog in grote delen van het land. En de wolprijzen zijn ook al niet best. Terwijl er in AustraliŽ veel minder wordt geschoren dan een paar jaar geleden. Ga maar na, in Queensland werden een paar jaar geleden nog 24 miljoen schapen gehouden, nu zijn dat er nog zes miljoen. De overige zijn opgegeten voordat er geen vlees meer op zat vanwege de droogte.
De rampspoed onder boeren golfde de afgelopen weken via de radio over ons heen. In West-AustraliŽ werd een gebied van 250.000 hectare getroffen door zogeheten 'gestreepte roest', een schimmel in bepaalde graansoorten. Een boerin die we spraken vertelde dat ze net Ä 50.000 hadden uitgegeven voor het bespuiten van de velden en dat ze over tien dagen zouden weten of het geholpen had. En anders was het weer een slecht jaar en moesten ze nog een paar jaar wachten voordat ze zichzelf konden pensioneren. In grote gebieden van New South Wales vreten sprinkhanen de velden kaal waar nog wat op staat, terwijl elders de kosten van oogsten hoger zijn dan de opbrengst, vanwege de slechte groei als gevolg van de droogte.


 © Willem de Niet

Het is voorjaar hier, een twaalf uur oud lam samen met moeder en tantes in dikke bontjassen.

Nog een getal, dit keer van de andere kant van de Tasmanzee. In Nieuw Zeeland stierven onlangs in ťťn nacht 100.000 lammeren als gevolg van een onverwacht koude herfstnacht. Toen aan een woordvoerder van de schapenfokkers werd gevraagd of dat invloed zou hebben op de markt zei hij: ,,Nee, ik denk het niet, we hebben het over een half procent van het aantal lammeren.''
Maar de mijnbouw maakt een hoop goed. Grote kool-, ijzer-, goud-, nikkel-, aluminium- en uraniumdelvers kunnen de vraag bijna niet aan. China is een van de hele grote afnemers. Kolen vervangen daar voor een deel de dure olie. Maar ook Japan en Zuid-Korea zijn grote afnemers van vooral ijzererts voor de auto-industrie. En van seafood. De kreeftenvissers varen binnenkort weer uit, goed voor een jaarlijkse export van tientallen miljoenen dollars aan kreeft.
Tot zo ver voor nu, goede gezondheid en goede zaken.