19. Allerhande (november 2004)

Op 11 oktober was het precies drie jaar geleden dat we op Schiphol aan onze reis door AustraliŽ begonnen. Een kleine maand later reden we onze Dutch Jumbo van het terrein van Australian Motorhomes in Newcastle af voor een trip die, zoals we toen dachten, anderhalf jaar zou gaan duren. Inmiddels zijn we drie jaar verder en hebben we bij ons vertrek na onze laatste 'vakantie in Holland' gezegd dat dit het laatste jaar is. Datzelfde zeiden we in september 2003 overigens ook al. We zullen zien hoe lang de Australische vreemdelingendienst onze visa wil verlengen. In januari moeten we in Perth op audiŽntie bij het immigration office.

Immigratie en douane zijn hier twee diensten die niets aan het toeval overlaten. Er is deze weken een serie op tv 'Border Protection' waarin getoond wordt hoe het er op vliegvelden aan toe gaat. Zelfs wie een visum heeft is er niet zeker van dat hij langs de douane komt. Zoals de Amerikaan die met niet meer dan 500 dollar in Sydney aankwam, op weg naar zijn internetgeliefde. Hij had haar nog nooit gezien maar al wel een verlovingsring gekocht. Bang dat de man bij zijn geliefde zou onderduiken, ging de douane eerst maar eens naar haar op zoek. Ze bleek niet te vinden en de Amerikaan kon onverrichterzake terug. Of de Koreaan die op het paspoort van zijn broer (zeggen wij niet dat alle Aziaten op elkaar lijken?) probeerde het land binnen te komen. Hij viel door de mand toen de douane eens goed naar de foto op 'zijn' paspoort keek. Oren die iets te ver van het hoofd af stonden, een iets minder ronde schedelvorm, kleinigheden maar het was genoeg. Hij bleek al acht jaar met zijn hele familie illegaal in AustraliŽ te wonen en werken. Vandaar dat hij niet op zijn eigen paspoort kon reizen. Geen pardon, hij en zijn hele familie zijn terug in Korea.

Bij de ontvangststations van de Australische PTT wordt alle inkomende post gescreend. Pakjes gaan door de scanner en zo haalden tien xtc pillen in een videocassette het niet. Net als de bloemzaadjes, tussen een verjaardagskaart, in een enveloppe. Alle brieven worden in lange dozen op een lopende band gezet en besnuffeld door 'snifferdogs'. De honden zijn echt goed; ze lopen ook altijd rond in de aankomsthal en besnuffelen passagiers en bagage. Bij onze handbagage werd twee keer alarm geslagen omdat er in Amsterdam nog appels in zaten en de lucht was blijven hangen. Gelukkig is het invoeren van de geur van appels niet illegaal.


 © Willem de Niet

Golfen op de Dumbleyung Lakeview Golfclub;
achttien holes voor net geen Ä 3; de prijs was net een dollar verhoogd.

Een heel ander onderwerp: brandstof. De AustraliŽrs klagen dat de benzine zo duur is. Net als elders in de wereld heeft de hoge olieprijs een serie van prijsverhogingen tot gevolg gehad. In de laatste drie maanden 'skyrocketed', zoals ze hier zeggen, de brandstofprijs met zo'n 20%. Van net onder de dollar betalen we nu net onder de A$ 1,20. Dat is Ä 0,70 en voor ons dus nog geen reden om heel hard te klagen al wennen lagere prijzen wel heel snel.
Supermarkten spelen hier een grote rol in de brandstofmarkt. Wie bij de grootste, Woolworths en Coles, voor dertig dollar koopt, vindt onder aan de kassabon een extra bon die aan de pomp 4 cent korting per liter oplevert. Woolworths heeft eigen pompen en werkt in bepaalde delen van het land samen met Caltex en BP, terwijl Coles een samenwerking is aangegaan met Shell. Kleinere kruideniers doen hier en daar hetzelfde, dan in samenwerking met de plaatselijke pomphouders. De branche-organisatie is er niet blij mee en verwacht dat, net als Engeland waar hetzelfde aan de hand schijnt te zijn, 25 tot 40% van de pompen de deuren zal moeten sluiten, waardoor 18.000 banen verdwijnen. Want vrijwel iedereen tankt met de bonnen van de supermarkt. Om aan voldoende bonnen te komen worden de weekendboodschappen in stukken afgerekend omdat vader, moeder en zoon- of dochterlief soms een auto hebben. Dus wie voor honderd dollar boodschappen haalt roept om de dertig dollar: stop, nu even afrekenen. En gaat met drie waardebonnen de winkel uit.

Hier in West-AustraliŽ is verder een flinke discussie gaande over de winkelsluitingstijden. Die verschillen per staat en West-AustraliŽ hanteert ze niet zo ruimhartig als in de oostelijke staten. We kunnen het niet helemaal volgen, want waar de grote supers niet zeven dagen per week open zijn, zijn sommige kleinere dat wel, net als de grote bouwmarkten en de liquorstores. Maar een koelkast of televisie kun je op zondag niet kopen. Natuurlijk roepen ook nu de voor- en tegenstanders weer om het hardst dat het zo moet blijven dan wel moet veranderen. En het zijn precies dezelfde argumenten als in Nederland: de klant kan zijn geld toch maar ťťn keer uitgeven, kleinere middenstanders kunnen geen zeven dagen open zijn zonder extra (te duur) personeel te moeten aannemen, het sociale leven van de ondernemer gaat naar de knoppen. De voorstanders wijzen op de mensen die in ploegendiensten werken en de tweeverdieners die door de week geen tijd hebben om te winkelen en op de nieuwe banen die verruiming van de openingstijden met zich meebrengt. Nee, het is hier nog lang geen Melbourne waar ik tegen middernacht gauw een batterij voor de wekker haalde omdat we de volgende ochtend om vijf uur op moesten om de pont naar TasmaniŽ te halen.


 © Willem de Niet

Ook gezien op de Dumbleyung Lakeview Golfclub:
deze wat statische golfster die ook in het donker haar weg over de green kan vinden.

AustraliŽ doet op bescheiden schaal ook aan Halloween. Tot grote ergernis van al die AustraliŽrs die, zeker nu met de oorlog in Irak in het achterhoofd, vinden dat de regering te veel achter Amerika aan loopt en gruwen van verdere 'veramerikanisering'. De dag na Halloween spraken mensen er schande van via een talk-back radioprogramma. Of ze binnenkort op Thanksgiving soms ook nog kalkoen moesten gaan eten en of AustraliŽ binnenkort de zoveelste staat van Amerika zou. worden. En of het wel verantwoord was dat kinderen 's avonds in het donker nog over straat zwierven. Maar de felste reacties kwamen van mensen die niet thuis gaven of gewoon zeiden dat ze er niet aan meededen. Die mensen, of althans hun huizen, werden bekogeld met eieren en overrijpe tomaten. Een ander meldde dat de lieve jeugd er vandoor ging met een zak aardappelen en uien die onder de carport stond.


 © Willem de Niet

En dit is waarvoor we in deze periode in West-AustraliŽ zijn: de wildflowers.

Nog even een paar andere dingen. Half november werd gemeld dat in West-AustraliŽ per eind september de werkloosheid nog nooit zo laag was: 5,3%. Hoe is dat ten opzichte van Nederland? En wat kost de benzine er op dit moment? Wie het weet mag het best even mailen. Dan kunnen we hier op dat gebied ook weer meepraten rond het kampvuur. We zijn benieuwd.

Oh ja, als er onder jullie nog golfende ondernemers zijn die een vakantie in AustraliŽ overwegen: vergeet de clubs niet. Want je kunt hier golfen tot in de kleinste dorpjes. Wij overnachten wel op parkeerterreinen van golfclubs. Meestal doordeweeks en dan zien we er vrijwel nooit iemand. En als we wel iemand zien blijken we zeer welkom en geven we een handvol golfballen weg die overal voor het oprapen liggen. Ik geloof dat we er op dit moment zo'n dertig in voorraad hebben. Nee, we brengen ze niet mee naar Nederland. Kom ze maar halen.

Tot zo ver voor nu, goede zaken en tot de kerst-editie alweer.