20. De eerste berichten van 2005 (januari 2005)

En weer is een jaarwisseling voorbij. De vierde al die we hier meemaakten. En deze ging net zo ongemerkt voorbij als de vorige drie. Dat heb je ervan als je weigert de 'gezelligheid' van caravanparks op te zoeken. Dan zoek je een plekje aan de Mettler Lake Road, halverwege Albany en Jerramungup voor wie het echt wil weten. Aan de bosrand, geen roadhouse binnen twintig kilometer, de eerste plaats van betekenis op 85 kilometer. Vorig jaar hoorden we de Southern Ocean nog tegen de rotsen van het Eyre Peninsula slaan, nu hoorden we niets dan enig geruis door de bomen en 's ochtends, jawel, een korte regenbui op het dak van DJ.

Natuurlijk werd het nieuws rond de jaarwisseling beheerst door de tsunami. Waarvan we pas op oudejaarsavond, als onze tv-antenne weer wat signalen uit de lucht plukt na onze rit door 'no-tv-no-phone-land' de eerste beelden zien. We denken dat we zo ongeveer de enige mensen op aarde zijn die er met zo veel vertraging mee geconfronteerd worden. Er is in de dagen voorafgaande aan de jaarwisseling ook een hele discussie gevoerd of alle vuurwerken in de grote steden wel moesten doorgaan. Ze gingen door omdat er al te veel geld en voorbereidingen in gestoken waren en omdat er flink gecollecteerd kon worden. We hebben eigenlijk geen idee hoe groot de bijdrage van Nederland is, maar die van AustraliŽ is enorm. Uiteindelijk heeft de regering 1 biljoen dollar (bijna 600 miljoen euro) toegezegd. Aan geld en goederen, mensen en materieel. Maar ja, IndonesiŽ is de naaste buur van AustraliŽ en de verhoudingen waren de laatste jaren niet altijd even goed.

Over de regering, of eigenlijk de politieke situatie in AustraliŽ, nog even het volgende. Een paar afleveringen geleden meldden we dat de liberalen onder leiding van (good) old little John Howard de verkiezingen overtuigend wonnen. En dat alle verwijzingen naar de leeftijd van de bijna pensioengerechtigde Howard, gedaan door de net 42 jaar oude ambitieuze labour-kandidaat Mark Latham dus niets uithaalden. Inmiddels heeft Latham het veld geruimd. Na enig gezaag aan de poten van zijn stoel door ontevreden partijgenoten vanwege de verloren verkiezingen en vanwege zijn gezondheidstoestand. Dat krijg je ervan als je tijdens de campagne suggereert dat 'die ouwe' het wellicht niet zo lang meer uithoudt.


 © Willem de Niet

Wie in een nieuwbouwplan wat op te hogen heeft, wordt meestal op z'n wenken bediend.

Nu iets heel anders. Een paar visserijberichten. Het marronseizoen is weer voorbij. Drie weken per jaar mag in Western Australia (WA) onder hele strenge richtlijnen, op deze zoetwaterkreeftjes worden gevist. En dus zwermden alle visserij-inspecteurs uit naar alle uithoeken van de staat om te kijken of het allemaal wel volgens de regels verliep. Met als stok achter de deur een boete van honderd dollar (60 euro) per illegaal gevangen of onder de maat zijnde marron. Hoe wij aan zo'n boete ontsnapten melden we onder: En verder -> Vissen, verhaal nr.6

Een aantal weken eerder waren alle verloven voor de mensen van het fisheries department ook al ingetrokken. Dat was toen er zes weken lang gedurende anderhalf uur op zondagochtend naar abalones mocht worden gedoken. Jawel, zes keer anderhalf uur duurde het seizoen voor het gebied rondom Perth. Langs de rest van de kust duurt het seizoen langer maar vanwege de grote bevolkingsdichtheid rondom Perth wordt het daar heel kort gehouden om uitroeiing te voorkomen. Abalones zijn schelpdieren die zich in halfronde schelpen aan de rotsen verankeren. Er is bijna een breekijzer nodig om ze los te wrikken. Ze worden over het algemeen geŽxporteerd en brengen in Japan een vermogen op. Het was, op tv althans, een onwerkelijk gezicht om stranden te zien vol met mensen met snorkels of in duikuitrusting. Ze verdrongen elkaar bijna rond de rotsen waar de abalones aangetroffen worden. Want als je eenmaal serieus op jacht gaat, is anderhalf uur niet lang.

Ook het kreeftenseizoen is open en heeft het nodige teweeggebracht. Dat komt hoofdzakelijk door de haaien. Er zijn de afgelopen maanden hier langs de West-Australische kusten meer haaien gespot dan in eerdere jaren, zo lijkt het. En af en toe pakt zo'n haai een zwemmer of surfer. Nu zeggen de surfers dat de haaien worden aangetrokken door het aas in de kreeftenvallen. Na het laatste (dodelijke) ongeluk hebben de surfers zich verenigd en zijn een posteractie begonnen om de kreeftenvissers uit bepaalde delen van de oceaan te weren. Voor ons komt het wat irreŽel over dat mensen die hun brood moeten verdienen moeten wijken voor mensen die recreŽren, vooral omdat we het hebben over een kustlijn van meer dan1500 kilometer waar ruimte lijkt voor iedereen.


 © Willem de Niet

Ons favoriete plekje van de afgelopen maanden, het verlaten houtzagerijdorpje Grimwade.

Omdat we nu toch zijn begonnen aan het melden van wat in het nieuws is, gooien we er maar een kort autonieuwtje tegenaan. Er werden afgelopen jaar in AustraliŽ (20 miljoen inwoners), bijna een miljoen nieuwe auto's verkocht. Voor dit jaar hopen de gezamenlijke autobedrijven voor het eerst de magische grens van een miljoen te overschrijden. De absolute koploper is Toyota, dat 21 % van de markt opsnoepte. De nummers twee en drie zijn, zoals al jaren, Holden (zeg maar Opel) en Ford. Mitsubishi maakte een heel moeilijk jaar door. Er was sprake van sluiting van de fabriek in Adelaide maar de hoge heren in Japan besloten anders en nu wordt Mitsubishi verkocht als de auto met de beste garantie. Vijf jaar op de hele auto en tien jaar op motor en transmissie. De hoogste baas van Mitsubishi AustraliŽ is regelmatig te zien in een tv-commercial en zegt daarin: als je een betere auto met betere garantie kunt kopen moet je dat vooral doen. We zijn benieuwd wat het uithaalt.

AustraliŽ heeft grofweg de Amerikaanse methode van rijopleidingen geadopteerd en krijgt daar langzamerhand spijt van. Nu is het nog zo dat iedereen met een volledig rijbewijs en een paar jaar rij-ervaring een L-sticker op de voor- en achterruit kan plakken en als instructeur aan de gang gaat voor 16-jarigen. Als die 16-jarige 17 is geworden kan er bij de politie een rijtest worden aangevaagd. Dan wordt een rondje (soms door het grote dorp dat hier stad wordt genoemd) gereden, er moet een aantal theorievragen worden beantwoord en wie dat goed doet, krijgt een P-rijbewijs. P staat voor provisional=voorlopig. En met dat rijbewijs mag de 17-jarige de weg op. Maar het systeem werkt niet.
De P-platers, zoals ze heten, zijn jong, blij dat ze mogen rijden, nog blijer dat ze ergens een 6-cilinder Holden Commodore of Ford Falcon op de kop hebben getikt en dat de benzine en banden zo goedkoop zijn.. En dus wordt er gescheurd, worden benzine en banden niet gespaard en worden brokken gemaakt. Een onwaarschijnlijk hoog percentage van het aantal dodelijke slachtoffers in het verkeer bestaat uit jonge chauffeurs en hun passagiers. En geen strafpuntensysteem dat alle ellende voorkomt. We hebben net rond de jaarwisseling weer de periode van dubbele strafpunten voor te hard rijden en rijden onder invloed achter de rug maar het aantal (jonge) dodelijke slachtoffers was weer hoger dan vorig jaar. Heel zachtjes gaan er nu stemmen op om een systeem van verplichte echte rijopleidingen via rijscholen te gaan opzetten. Maar zo ver is het nog lang niet. Want wie besteedt er nu graag duizenden dollars aan een rijopleiding terwijl je voor dat geld je eerste auto kunt kopen?


 © Willem de Niet

En dit is de 'dam' in Grimwade, ons eigen waterreservoir.

Vorige keer meldden we iets over de grote uitbreidingsplannen hier in het zuidwesten van West-AustraliŽ. Dat gaat maar door, de ene herverkaveling na de andere, bouwplan na bouwplan. In veel van die nieuwbouwplannen kom je borden tegen waarop staat: 'Clean fill here' of 'clean fill wanted'. De bedoeling is dat iedereen die net een vijver gegraven heeft of een ongewenste heuvel op zijn blok bouwgrond tegenkomt, de overtollige grond stort op het terrein van een andere bouwer die zijn huis graag iets hoger bouwt. Want met de manier van bouwen hier, gewoon op een plaat beton van 10 centimeter dik, zonder heipalen en zonder kruipruimte, kom je gauw grond te kort.. En dus vindt iedereen die grond over heeft wel een plekje waar die heen kan. En over de in Nederland noodzakelijke en soms zo gevreesde schonegrondverklaring maakt niemand zich hier zorgen, zo lijkt het.

Tot slot nog wat over bosbranden. Ze woeden weer volop, in deze heetste periode van het jaar waarin het ook rond Perth regelmatig 40 graden is. Sommige branden ontstaan door blikseminslag, andere door hete uitlaten van auto's en machines in weilanden, andere door omgevallen elektrapalen maar heel veel door brandstichting. Eind januari brandde in de heuvels ten oosten van Perth bijna 30.000 hectare bos af in een brand die op zes plaatsen bijna tegelijk was aangestoken. Op een gegeven moment was de 'vuurlijn' 150 kilometer lang. Telkens als de wind aanwakkerde en naar het oosten draaide lag half Perth onder een rookdeken. Ook hier geldt weer, voor ons, gewend aan de schaal waarop zaken in Nederland zich afspelen, zijn het bijna onvoorstelbare gebeurtenissen. Een vuurlinie van 150 kilometer, 30.000 hectare. En dan zeggen ze dat in Amerika alles groter isÖ

Tot zo ver deze aflevering. Wie wil weten waar we de afgelopen periode waren, wat we deden en wie we ontmoetten, kan terecht op nr. 33 Van her naar der, maar zeker niet ver. Tot de volgende keer.
En, oh ja, het mag nog, we wensen iedereen natuurlijk een heel gelukkig en voorspoedig 2005.