21. Tropenrooster (maart 2005)

Het wordt een korte aflevering dit keer. Want de 'tiktijd' is beperkt. Dat komt door het weer. Terwijl jullie daar naar we hebben begrepen zuchten onder strenge vorst en een dik pak sneeuw, beleven we hier heel andere tijden. Een tropenrooster in plaats van vorstverlet zullen we maar zeggen. We pakken een aardig staartje van de zomer aan de West-Australische kust ter hoogte van Carnarvon, Coral Bay en Exmouth mee. En dat betekend onlangs in Carnarvon een hoogste temperatuur van 44į en daarna gelukkig enige 'verkoeling' omdat het kwik bij zo'n graad of 35 bleef steken. De nachten zijn navenant warm; als we gaan slapen is het een graad of 30 en rond zeven uur 's ochtends staat die temperatuur er nog/weer. Ruilen? Toch maar niet. Want we zijn hier in deze tijd van het jaar gekomen voor het warme water van het Ningaloo Reef. En daar brengen we een groot deel van de dag ook door. In het azuurblauwe water, drijvend boven de koralen, de honderden veelkleurige vissen van het formaat guppie tot reefsharks die zo'n anderhalve meter groot worden maar ook dan nog geen mensenvlees lusten. Logisch toch, met al die verse vis om je heen. Nee, op het rif is het goed uit te houden. Het grote voordeel van het Ningaloo Reef is dat je er vanaf het strand heen zwemt. Vijftig meter, honderd meter en het rif begint. Niks georganiseerde excursies en snorkelen in de school van vijftig tot honderd grote vissen met uitzwaaiende en flapperende ledematen.

Het is hier, ook omdat het nog wat aan de warme kant is, nog erg rustig. En ook dat is mooi meegenomen. Over een maand of twee is dat wel anders. Dan zijn alle campings tussen Geraldton en Broome meer dan behoorlijk bezet. Want dan begint de uittocht van de grijze nomaden vanuit Perth, Mandurah, Bunbury en Albany. Als de winter nadert, slaan ze op de vlucht. Net als de snowbirds in Amerika die in groten getale naar Florida verhuizen voor de wintermaanden of de Nederlanders die overwinteren aan de Spaanse Costa's of in de Algarve. Het enige verschil is dat hier niemand op de vlucht slaat voor dreigende sneeuwbuien maar voor temperaturen die kunnen zakken tot wel 10 of 15 graden...


 © Willem de Niet

Als ze me missen, dan ben ik vissen is het credo van heel veel AustraliŽrs.
En dan zien de parkeerterreinen bij de botenhellingen er zo uit.

We hebben er inmiddels weer verkiezingen op zitten. Na de federale (zeg maar de landelijke) van een aantal maanden geleden, moesten nu de West-AustraliŽrs naar de stembussen. Jawel, moesten, niet mochten, want stemmen is hier nog steeds verplicht. De campagnes logen er weer niet om. Het was weer Labor tegen Liberals, in de tv spots werd de zittende premier Jeff Gallop van Labor voor besluiteloos en oppositieleider Colin Barnett voor onbetrouwbaar uitgemaakt. En net als in Amerika en bij de landelijke verkiezingen hier bleef alles bij het oude en dus Labor aan de macht. Mede 'dankzij' een paar rekenfoutjes van inmiddels afgetreden liberale oppositieleider Colin.

Die kwam een week of wat voor de verkiezingsdag met een prachtig plan voor een waterkanaal vanuit de Kimberleys, 1700 kilometer ten noorden van Perth, naar de hoofdstad van WA. Altijd voldoende water, zo beloofde Barnett, want in de Kimberleys valt in bepaalde delen van het jaar zo veel regen dat een gebied zo groot als half Europa jaarlijks overstroomt. Al dat water stroomt nu in wildkolkende rivieren de oceaan in, terwijl in Perth en omgeving buren elkaar verlinken via de waterkliklijn als er een tuinsproeier op een verkeerde dag of wat te lang aan staat. Barnett beloofde het kanaal te gaan aanleggen zo gauw zijn liberalen aan de macht waren. Het kon, want het zou twee biljoen dollar, 1,2 miljard euro, kosten. Althans, volgens het bedrijf dat door de liberalen was gevraagd een raming te maken en dat het project ook zou gaan uitvoeren.
Al snel viel de bodem uit het plan. Want er kwamen meer ramingen, van andere zeer gerespecteerde instanties en bedrijven. En het kanaal werd duurder en duurder. Vier biljoen riep de een, zes biljoen als het een beetje tegenzit, riep de ander. Het gemiddelde huishouden zou 400 tot 600 dollar aan water meer moeten betalen per jaar. Nietes, riep Barnett, welles, antwoordde Gallop (de zittende premier dus). En de laatste rekende voor dat zijn extra ontziltingsinstallatie bij Perth veel goedkoper uitpakt.


 © Willem de Niet

Hoezo, waterschaarste? Er is maar ruim 600 kilometer weinig water beschikbaar.

Op de laatste dag voor de verkiezingen maakte Barnett het waarschijnlijk beslissende foutje. Hij belegde een persconferentie om nog eens op een rijtje te zetten waarom West-AustraliŽ beter af was met een liberale regering. Hij beloofde meer politie op straat, meer ziekenhuisbedden, betere scholen, een beter immigratie- en asielzoekersbeleid en ga zo maar door. Klinkt bekend, of niet soms? Colin had er ook een lijstje bij gedaan met de kosten. Alle journalisten aan het lezen en rekenen. En daar kwam de klap, er zat een optelfout van 200 miljoen dollar (120 miljoen euro) in. Nietes, aldus Colin, wat kletsen jullie nou, ik ken dat lijstje beter dan jullie, het is een goed lijstje. Nee, riep het verzamelde journaille, je komt 200 miljoen te kort. Het eind van het liedje was dat Colin Barnett aan het eind van de persconferentie even in conclaaf ging, terugkwam en zijn excuses voor de rekenfout maakte. Regel vergeten, heette het, maakt voor de haalbaarheid allemaal niks uit.
Maar de zittende regering had nog een dag. En in die dag werd de rekenfout van de liberalen natuurlijk dankbaar gebruikt om de twijfelaars over de streep te trekken. En zo bleef alles bij het oude. En legt meer dan half AustraliŽ op zomerdagen- en avonden een steak op de barbecue, trekt of schroeft een blikje bier open en gaat de volgende dag maar weer eens vissen. Want AustraliŽ is en blijft het land met het grootste aantal barbecues en visboten per hoofd van de bevolking. En ook het land dat per hoofd van de bevolking het meeste water gebruikt. Ondanks de schaarste en dankzij de 'no worries mate' mentaliteit. Tot zo ver voor nu vanuit een warm en azuurblauw AustraliŽ.