23. Toch weer terug? (juni 2005)

Dit kon wel eens het laatste van onze reisverhalen vanuit AustraliŽ worden. En misschien ook weer niet. Want we staan weliswaar op het punt van vertrekken, maar we hebben onze Dutch Jumbo nog steeds niet verkocht. En als dat voor ons vertrek zo blijft zijn er twee opties. Of we zetten DJ op stal bij vrienden of we zetten hem in de showroom van een dealer die dan probeert hem namens ons te verkopen. In consignatie zogezegd. Met een minimum prijs er op, want weggeven kan altijd nog. Als we hem op stal zetten gaan we in november terug, als de dealer hem tegen die tijd niet verkocht heeft natuurlijk ook. Maar we hopen eigenlijk dat we niet meer terug hoeven, hoe goed we het hier ook naar ons zin hebben. We hebben het meeste van AustraliŽ wel gezien, nu we 90.000 kilometer in dit land hebben afgelegd. Meer dan twee keer de wereld rond.

Inmiddels zijn we aanbeland in het deel van AustraliŽ dat ons het minst aanspreekt. De drukbevolkte kust rond Brisbane. Het Florida van AustraliŽ. Onafzienbare hoogbouw, onvoorstelbare dure huizen, boten en auto's. Het is al Lexus, Porsche 911 en Cayenne, BMW X5, Saab cabrio, Mercedes 500 wat de klok slaat met heel regelmatig een Bentley of Rolls er tussendoor. En de projectontwikkelaars gaan maar door. Grond lijkt wel goud hier. Aan een van de boulevards aan de Gold Coast, ten zuiden van Brisbane ligt al een tijdje een stukje te koop. Het meet 4000 vierkante meter. Er mag wat laagbouw en wat hoogbouw op. Vraagprijs: A$ 9,6 miljoen, zo'n Ä 6 miljoen. En dan staat er nog niets op. Sterker nog, er moeten eerst een paar bouwvallen worden gesloopt. Maar er komt wel een koper voor en weer is er een gat in de skyline gedicht.
Wat een tegenstelling met de situatie in de outback waar de gemeentes er alles aan doen om maar mensen in het dorp te houden dan wel te krijgen. We hebben ze gezien, de plaatsjes waar de grond gratis is. Blokken van 1000 tot 4000 vierkante meter. Met, telefoon en water tot het hek. Klaar om bebouwd te worden. Of waar je voor A$ 96.000, 4000 vierkante meter grond met een groot huis er op koopt.


 © Willem de Niet

Het Bel Air hotel aan de Gold Coast, voor ons een vorm van protserige horizonvervuiling


Het is niet voldoende want het echte platteland loopt leeg. Schaalvergroting in de landbouw en langdurige droogte zijn de belangrijkste oorzaken. Er zijn boerengezinnen die hun persoonlijke bezittingen in een vrachtwagen laden en het erf af rijden. Onderdak zoeken bij familie of vrienden en weten dat ze nooit meer terug kunnen. Torenhoog zitten ze in de schulden omdat de banken de eerste jaren van de droogte nog wel kredieten wilden vertrekken om het uit te zingen totdat de regen zou komen. Maar als die regen vijf jaar, zo lang heeft het in sommige delen geduurd, niet komt, komt het eind hard in zicht.
De afgelopen maand heeft het in grote delen van AustraliŽ weer eens echt goed geregend. En kon er net op tijd worden gezaaid. Zodat diegenen die het konden volhouden, de kans krijgen om wat terug te verdienen.

Het invallen van de winter gaat hier ook gepaard met een bizar fenomeen, dat van woningbranden. Bijna dagelijks worden gevallen gemeld van huizen die tot de grond afbranden en in veel gevallen vallen er slachtoffers. Bedwelmd door rook, verzengd door het vuur. Veel huizen zijn van hout dat gedurende de zomer volledig uitdroogt. Er is weinig nodig om zo'n kurkdroog houten huis in lichterlaaie te zetten. En als dan de rookmelder niet werkt is het al gauw te laat. Rookmelders in woningen zijn hier de gewoonste zaak van de wereld, daar ligt het niet aan. Maar als de batterijen leeg zijn, werken ze niet. En in een van de laatste gevallen waren ze er ooit uitgehaald om vervangen te worden. Er gaan nu stemmen op om een nationale rookmelderbatterijenvervangdag in het leven te roepen. Of om een intensieve publiciteitscampagne te starten zodat iedereen bij het overgaan van zomer- op wintertijd de batterijen en de werking van de rookmelder controleert.


 © Willem de Niet

Een zonsondergang aan het Gum Bend Lake.


Vorige keer meldde ik iets over Schapelle Corby, de Australische die in Bali gevangen zit, veroordeeld tot 20 jaar voor het smokkelen van ruim vier kilo marihuana. De zaak is nog vrijwel dagelijks in het nieuws. Het is een soap geworden door het feit dat in de aanloop naar het hoger beroep advocaten aangetrokken, ontslagen en weer in genade aangenomen worden. En om wat meer sympathie voor Schapelle te kweken bij het Indonesische publiek is er een echt soapsterretje aangetrokken dat uit naam van de advocaten aardige dingen over de Australische moet zeggen om de publieke opinie gunstiger te stemmen. Want geloof het of niet, veel IndonesiŽrs vinden de 20 jaar een veel te lichte straf. Net als de openbare aanklager, die vindt dat ze de doodstraf had moeten krijgen. Het hoger beroep dient binnen enkele maanden.

Een ander hot item van de afgelopen weken is de gijzeling en uiteindelijke bevrijding van Douglas Woods, een al jaren in Amerika wonende AustraliŽr, in Irak. Hij werd vorige week bevrijd en kwam even naar AustraliŽ om zijn familie op te zoeken. De commerciŽle tv-netwerken boden tegen elkaar op om het exclusieve interview in de wacht te slepen. Het werd uiteindelijk een uitzending van een uur zonder iets wat iedereen al niet wist en waarvoor Woods naar verluidt Ä 240.000 incasseerde. De reacties via de talk-back radioprogramma's waren uiteraard zeer uiteenlopend.


 © Willem de Niet

Een lorekeet doet zich tegoed aan de bloemen van een grevilla.


Tot zo ver voor nu en wellicht tot ziens in Nederland waar we van 15 juli tot begin september zullen zijn.
De bijgevoegde foto's spreken bijna voor zich en maken duidelijk dat we de afgelopen periode niet alleen maar (lelijke) hoogbouw hebben gezien.