6. De AustraliŽr houdt goede moed (februari 2003)

Tja, daar zit je dan, in Ceduna, aan het oostelijke uiteinde van de Nullarbor, die hele lange weg door het zuiden van West- en Zuid-AustraliŽ. Even een verhaaltje tikken voor de website van de OCW. En volgende week een reisverslag voor de eigen website. En dus is het oppassen voor doublures. Omdat we natuurlijk hopen dat onze 'volgers' in Nederland zowel deze website als die van ons bezoeken. En vandaar ook dat het verhaal op deze site een hele andere strekking heeft dan het reisverslag op de eigen site.

In het vorige verhaal maakte ik melding van het minimale vertrouwen dat de Australische consument zou hebben in makelaars, autoverkopers en dagbladjournalisten. Voor de makelaars en autoverkopers heb ik goed nieuws, voor de dagbladjournalisten (nog) niet. In Albany, een van de mooie plaatsen aan de zuid-westkust van West-AustraliŽ, werd de lokale makelaar onlangs uitgeroepen tot Onderneming van het jaar 2002 in een regio die enkele malen groter is dan West-Friesland. En bij het lezen van de auto-advertenties groeit de overtuiging dat ook de verkopers het nog zo slecht niet (kunnen) doen. Hyundai adverteert met 5 jaar of 130.000 kilometer garantie en wie een gebruikte Holden (zeg maar Opel) koopt, krijgt drie jaar of 175.000 kilometers garantie. Kom daar eens om bij Van der Maat of Van der Linden van Sprankhuizen.
Wat ik bedoel te zeggen is: de verkoper is toch minstens zo betrouwbaar als het product dat hij verkoopt. En met zulke garantietermijnen moet het wel goed zitten.


water is soms schaars .... © Willem de Niet

water is soms schaars .....
net als 'rest-area's' © Willem de Niet

net als 'rest-areas's'

Voor de West-Friese notarissen heb ik slecht nieuws. Die hoeven niet te emigreren als ze denken hier een boterham te kunnen verdienen aan het opstellen van testamenten. Dat doen ze hier in AustraliŽ compleet anders. Een aantal keren per dag knalt de reclame de radio uit: 'Bel nu het volgende gratis nummer en bestel een testamentpakket. Eťn keer invullen en je bent er voor je leven vanaf. De kosten? Au$34,95 (euro 20). En alleen deze week: buy one, get one for free.'
Twee halen, ťťn betalen. Geen pak wasmiddelen, geen Big Mac maar een testament.

Inmiddels is het weer rustig aan het bosbrandenfront. Gelukkig maar, want hoewel we er elke keer ver vandaan zaten, de beelden in kranten en op televisie zijn aangrijpend. Zoals in Canberra, waar in een bepaalde wijk meer dan vierhonderd woningen in rook opgingen. Op die dagen werd Irak naar de achtergrond gedrongen. En ging de discussie in de kranten en op tv over hoe het kon gebeuren. De beschuldigende vingers gingen naar de leiding van de nationale parken in het aangrenzende New South Wales en de Groenen. Want de 'Greenies' hebben ervoor gezorgd dat er minder preventief wordt afgebrand, waardoor de brandstof, het dorre hout, gras en struiken alle gelegenheid krijgen uit te groeien tot een hele dikke laag 'fuel', zoals ze het hier noemen. En als dat eenmaal brandt, de zomerse temperaturen stijgen tot boven 40 graden, de luchtvochtigheid daalt tot in Nederland nooit bereikte waarden en de wind wakkert dagenlang flink aan, is er echt geen houden aan. Niet met duizend, vijfduizend of tienduizend brandweermensen en vrijwilligers. Alleen als de wind draait keert de vlammenzee en stikt in zijn eigen zwarte vlakte.


 © Ageeth de Niet

Jullie reporter 'on the road'


De grote droogte is op meer manieren een plaag voor de boeren. In West-AustraliŽ, waar we de laatste maanden doorbrachten, was de graanoogst net als in de rest van het land dramatisch laag. En wee de boer die laat was met oogsten. Die kreeg te maken met een algemeen verbod om met machines het land op te gaan. Vanwege de enorme droogte. Een sneldraaiende as of een hete uitlaat kan een graanveld in een oogwenk in lichterlaaie zetten. En vandaar dat verbod, dat geldt totdat het weer verandert, het mogelijk gaat regenen en het overrijpe graan onmiddellijk gaat kiemen. Vandaar dat twee boeren/buren op hetzelfde moment bidden dat het alsjeblieft wel dan wel niet gaat regenen. De een om zijn vee in leven te kunnen houden, de ander om zijn graan niet te moeten onderploegen.

En ondanks alles houdt de AustraliŽr goede moed. De werkloosheid daalt, de goudprijs is gestegen. Vooral in Kalgoorlie en omstreken zijn ze daar blij mee. Want in de Super Pit, de grootste open goudmijn van AustraliŽ is het niet al goud wat er blinkt. Wat heet, er blinkt helemaal niets. In elke ton rots zit tussen de 2,5 en 5 gram goud. Vandaar dat ze er zeven dagen per week, 365 dagen per jaar werken in de mijn die nu 265 meter diep is. Elke dag zorgen springstofladingen voor hopen transportabele brokken die door loaders met een laadvermogen van 220 ton worden afgevoerd. Dag en nacht.

Natuurlijk kent ook dit land zijn zorgen. Zorgen om voortijdige schoolverlaters. Het worden er elk jaar meer. Dit jaar is de verwachting dat 80.000 jongelui zonder diploma hun volwassen leven beginnen. En AustraliŽ begint ook te merken dat de producten van de naoorlogse geboortegolf de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt of zichzelf hebben toebedeeld. Dus aan de ene kant is de uitstroom groot, aan de andere kant laat de instroom te wensen over.
Maar de grootste zorg is wel de betrokkenheid van AustraliŽ bij de kwestie Irak. De opkomst tijdens de afgelopen anti-oorlogsdemonstraties in Perth, Sydney, Canberra en Melbourne heeft wel aangetoond dat lang niet alle AustraliŽrs er zo over denken als prime-minister John Howard.