7. Avonturen (april 2003)

Tja, eigenlijk is de aanhef boven dit verhaal niet correct. We beleven niet al te veel 'avonturen' en als we die al beleven worden die gepubliceerd op onze website die maandelijks wordt vernieuwd c.q. uitgebreid.
Op deze plaats maken we melding van zaken die ons hier opvallen en die te maken hebben met het ondernemerschap in de ruimste zin van het woord.
Wat ons in de loop van de anderhalf jaar die we hier nu in dit enorme land rondreizen is opgevallen is het (vrijwel) ontbreken van broodnijd onder de kleinere ondernemers/middenstanders. Regelmatig kregen we het advies om het eens verderop in de straat of aan de overkant te proberen als we net niet dat vonden wat we zochten of wanneer we een iets simpelere/goedkopere uitvoering van iets wilden.

Zoals de verkoper in de elektronicawinkel waar we Duracell batterijen zochten. De man had van allerhande batterijen maar geen Duracell. Dus probeerde hij ons geen batterijen uit zijn assortiment te verkopen maar meldde dat de supermarkt om de hoek ze zeker had. 'En ze zijn er nog goedkoper ook', waren de woorden waarmee hij ons uitgeleide deed. Nog een paar ervaringen van de afgelopen weken.
De kapper in Victor Harbor vroeg me na afloop of ik een 'pensioners card' had, want dan kostte de knipbeurt minder. Toen ik zei dat ik nog niet oud genoeg was, keek hij naar het kortgeknipte grijs en zei: 'nou ja, ik reken toch het gepensioneerdentarief'. En dat terwijl we het er over hadden gehad dat we op reis waren en hij dus niet de basis legde voor een langdurige klandizie.
De buschauffeur in Adelaide was een ander voorbeeld. Toen we besloten om de binnenstad eens op te zoeken met het openbaar vervoer, wisten we niet dat er van negen uur 's ochtends tot drie uur 's middags een lager tarief gold. Om kwart over vier stapten we in voor de terugreis. We presenteerden een bedrag waarvan we nog een paar dubbeltjes terug dachten te krijgen, maar dat niet genoeg bleek voor het volle tarief. Hij legde uit hoe het zat en we toonden ons direct bereid bij te betalen. Maar nee, hij bedacht iets anders. Omdat zijn kaartjesautomaat na drie uur geen kortingkaartjes kon printen, besloot hij vervolgens ons dan maar een kaartje te verkopen dat normaal gesproken voor de eerder genoemde 'pensioners' bedoeld is. En dat was weer goedkoper dan het kaartje voor de heenreis. Het nadeel is, dat een mens zich oud gaat voelen. Maar om daarom deze kleine meevallertjes te weigeren, gaat ons ook weer te ver.

In Adelaide lieten we ook een aantal kleine beschadigingen aan ons rijdende huis repareren. Bij dezelfde vertrouwde reparateur Bob die een jaar eerder de schade van de aanrijding in Hamilton wegwerkte. De man had tevoren een bedrag genoemd maar moest voor het vernieuwen van wat striping een 'onderaannemer' inschakelen. Die rekende vervolgens meer dan onze Bob had gedacht en dus viel de rekening wat hoger uit. In plaats van zijn genoemde 330 dollar moest het nu 399 dollar kosten. We haalden onze schouders op, jammer dan. Maar toen we in plaats van de creditcard aan te bieden contant betaalden, kregen we een briefje van vijftig teruggeschoven. Zomaar, zonder dat we gezegd hadden dat we geen rekening hoefden. Die rekening kregen we trouwens wel, alleen werd het bedrag aangepast. En hoe het verder boekhoudkundig gaat, zal ons een beetje een zorg zijn. We namen afscheid als goede vrienden en kregen ook nog een fles wijn mee.

De Australische wijnbouw neemt enorme vormen aan. De heuvels rond Adelaide zijn bezaaid met wijngaarden, de ene nog groter dan de andere. En hoe het komt weten we niet, maar kunst en wijn zijn hier onverbrekelijk verbonden. Het is alsof elke wijnboer of diens echtgenote kunsthandelaar is of elke kunsthandelaar wijnboer kan worden. Aan ons is het eerlijk gezegd niet besteed. Kan wel met onze Hollandse aard te maken hebben want echt, de wijn die in de wineries geproefd kan worden is wel duurder maar volgens ons niet beter dan die in de liquorstore. Althans, voor de modale wijndrinkers waartoe wij ons rekenen. De kenner zal ongetwijfeld een andere mening hebben over aroma, bouquet en afdronk of wat de ware vinoloog nog meer beoordeelt. Het zij zo.

Waaruit ook blijkt dat de prijzen van wijn kunstmatig hoog worden gehouden is het feit dat heel, heel veel AustraliŽrs die maar enigszins in de buurt van een wijngebied wonen, over een enorme wijnvoorraad beschikken. En die voorraden komen steevast uit het grijze circuit. Iedereen kent wel iemand die iets kan regelen. Een dozijn flessen van een 'premier estate' en 'absolute exportkwaliteit' voor 50, 60 of 70 dollar, zeg maar 28, 34 of 40 euro. En dan worden die partijen echt niet weggegeven, hebben we ons laten vertellen.
En voor het overige drinkt de AustraliŽr veel wijn uit karton, verpakkingen van vier en vijf liter tegen een prijs van tussen de twee en drie dollar per liter. En we hebben het geprobeerd, het is echt geen bocht of Chateau Migraine.

Tot zo ver de berichten uit AustraliŽ, waar de brandstofprijs de laatste week aardig zakt. Bij jullie zeker ook Ö.