1. Peter en Dianne Feenstra, Toongabbie (Vic)/Darwin (NT)

Met Peter en Dianne Feenstra hadden we al contact sinds begin 2000. Zijn naam zag ik staan in een gastenboek op een website van een AustraliŽr die een rondreis door AustraliŽ maakte. Ik mailde Peter in eerste instantie hoe Nederlands hij nog wel was en waar hij woonde. Want er zijn natuurlijk tweede en derde generatie Nederaussies die geen woord Nederlands meer spreken. Maar Peter mailde in nog heel goed Nederlands terug dat hij als kind al met zijn ouders was geŽmigreerd, met Dianne alleen Engels sprak maar desondanks blij was dat hij zijn Nederlands had bijgehouden in het contact met broers en zussen. Hij woonde in Humpty Doo, in de buurt van Darwin en was operator bij de elektriciteitscentrale.
Het toeval wilde dat Peter en Dianne net plannen hadden gemaakt om in de zomer van 2000 de grote reŁnie voor geŽmigreerde Friezen, Simmer 2000, te bezoeken. En in Schagen hadden ze in diezelfde tijd een bruiloft. Dat was wel heel dichtbij.
En zo kwam het dat Peter op een goede dag in Enkhuizen voor de deur stond.


© Ageeth de Niet
Bij Peter en Dianne in Toongabbie


Dus zo zag hij er uit. Blozend rond hoofd, stevig gebouwd, duidelijk stemgeluid, stevige handdruk. Eťn eigen been en een onderbeenprothese onder de andere dij. Daar hoeven we niet moeilijk over te doen want Peter doet dat ook niet. Ondanks het Hollandse 'zomerweer', het was een echt frisse dag, droeg Peter een korte broek. Aussie-style, nietwaar.
Hij vertelt ook honderduit over zijn prothese die hij overhield aan een zware aanrijding met een alcomobilist. Er is veel gebeurd in de tijd tussen de 'houten poot' van de piraten en de computergestuurde prothese die Peter heeft, dat wordt me wel duidelijk. Hij kan er ook veel mee. Beklom er zelfs de Harbour Bridge in Sydney mee en haalde daarmee de website van de makers van de prothese. Wie meer wil weten gaat naar de site Advanced Prosthetic en klikt daar op 'profiles'.

Met Peter reed ik een dagje rond in West-Friesland. Hij vertelde oude klokken te verzamelen. Bij de Westfriese Beurs in Blokker, de verkoophal van alles wat de een niet meer wil en de ander graag heeft, kocht hij een klok. In december 2001 zagen we de klok terug. Tikkend tussen de andere klokken in huize Feenstra in Toongabbie, een dorpje in Victoria. Inderdaad, niet in Darwin, want in het voorjaar van 2001 kregen we plompverloren een mail dat ze Darwin hadden verlaten. Het natte warme seizoen was niet goed voor de gezondheid van Peter. En omdat hij net was uitgewerkt, was dat het moment om te verhuizen naar een gematigder klimaat en naar de streek in Victoria waar Peter en Dianne familie hebben wonen.

In Toongabbie is Peter bijna herenboer geworden. In de wei achter het huis lopen schapen en koeien. Niet in Australische aantallen maar een handjevol. Zo af en toe zal er eentje minder lopen en de diepvries weer vol zijn.
Verder was Peter net bezig een bos(je) te planten. Van snelgroeiende gumtrees. Over een paar jaar zullen er wat minder staan en de houtberging vol raken. De houtkachel kun je er in de Victoriaanse winter best bij hebben.


© Ageeth de Niet
In ruil voor de gastvrijheid en de goede zorgen zet Willem windschermpjes rond de jonge aanplant in het 'brandhoutbos'.


Peter brouwt verder zijn eigen bier in zijn eigen brouwerijtje in de schuur. Zoiets moest ik in DJ ook kunnen, maar daarvoor is de ruimte toch echt te beperkt. Zelf bier brouwen is in AustraliŽ heel algemeen. In de supermarkt staan schappen vol met ingrediŽnten en attributen voor 'homebrew'.
In de zomer van 2002 ontmoeten we Peter en Dianne weer. Dan toch in Darwin. Want Peter is, hoewel in een soort VUT, door de baas gevraagd om in de droge periode een aantal maanden terug te komen. En, zoals Peter zegt, 'ze willen er heel goed voor betalen, dus we zijn maar gegaan'. Doordat Peter wisseldiensten heeft komt het niet van een lange ontmoeting. Een paar uur op zondagmiddag is alles wat in beider schema's past. Dat is jammer, want Peter en Dianne zijn voor ons inmiddels vertrouwde vrienden geworden. Maar wie weet, waar en wanneer we elkaar nog eens weerzien.