11. Max en Amie Bettison, Perth (WA)

Na een kort berichtje in de Enkhuizer Courant over het feit dat onze website in de lucht was, kregen we de eerste reacties van mensen buiten onze kring van familie, vrienden en bekenden.
Een van de voor ons tot dan onbekende mensen die ons gastenboek van een bijdrage voorzagen was Gerard Meijerink uit Enkhuizen.
Op 25 november meldde hij dat hij de website had bezocht en dat zijn dochter als backpacker in AustraliŽ onderweg was. Ze was in Cairns, op weg naar Adelaide omdat ze daar Australische mensen kende waarbij ze een tijdje in huis was geweest. En die mensen hadden ook een motorhome, met de naam Undertaking Completed. In de beperkte ruimte van het gastenboek kon Gerard nog half uitleggen dat de naam was gekozen omdat de eigenaars een uitvaartbedrijf hadden gehad. Daarna kon Gerard tikken wat hij wilde, zijn ruimte was op.

Twee dagen later moesten we in een oostelijke buitenwijk van Perth zijn om iets te laten repareren aan onze luifel. Niks bijzonders, kleinigheidje, garantieklusje van een kwartier. Om elf uur gingen we weer op pad. Nog geen kilometer van het bedrijf vandaan zagen we aan de andere kant van de weg een motorhome geparkeerd staan. En jawel, op de neus stond het: Undertaking Completed. Even dacht ik nog: Hť die naam heb ik eerder gezien. Toen drong het tot me door. Dat heel toevallig wij hier reden. En dat heel toevallig zij daar even geparkeerd stonden. En dat, als Gerard Meijerink uit Enkhuizen onze website niet had bezocht, we even naar elkaar gezwaaid hadden en wij waren doorgereden. Maar nu niet. Nu moesten we ons even melden. Vertellen hoe we van Undertaking Completed hadden gehoord. En kennismaken met Max en Amie Bettison, want zo heten de eigenaren van de U.C. Er werden (mail)adressen uitgewisseld, foto's gemaakt en steeds weer kwam het toeval ter sprake. Het was nog geen tijd voor het happy hour, laat staan de barbecue, dus we besloten onze weg te vervolgen.


©anonymus
De toevalligste toevalligheid in beeld


En toen kreeg de ontmoeting een staartje, zeg maar staart. Want om weg te rijden moest ik een stukje achteruit. En keek ik even niet goed genoeg uit. Ik kan natuurlijk zeggen dat een telefoonpaal, zo'n ouderwetse dikke die je in Nederland niet meer ziet, zich achter een van de armen van het zonnescherm had verstopt maar dat is natuurlijk flauwekul. Er was gewoon sprake van een moment van onoplettendheid. Of van een forse stommiteit. Dus schampte de arm van de oprolluifel de paal, er braken een paar steunen af, het doek raakte beschadigd, afijn, zonnescherm total loss.
Nou hoefden we niet lang te zoeken naar een bedrijf waar we voor een nieuw exemplaar terecht konden, want daar kwamen we immers net vandaanÖ Vanwede dat klusje. Kleinigheidje, onder garantie. Dus al met al stonden we binnen een half uur weer bij dezelfde man voor de deur. Nu niet voor een kleinigheidje maar voor een heel nieuw scherm. Zo help je een kleine zelfstandige aan wat extra omzet.

Dat het het begin van een lijdensweg was, wisten we toen nog niet. De eerste berichten waren positief: uiterlijk de eerstvolgende maandag (en het was dus woensdag) zou het nieuwe scherm er zijn. Vrijdags voor de zekerheid gebeld, het zou woensdag worden. Woensdagochtend: 'Sorry, het wordt vrijdag, echt.' Dus vrijdag op pad. Bij het bedrijf aangekomen konden we niets anders in ontvangst nemen dan duizend excuses. Het scherm was niet aangekomen, de baas was naar Melbourne en die had ons nummer in zijn agenda. Na het weekend weer gebeld. Woensdag zou het komen. Woensdagochtend een telefoontje: 'Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws. Er is een scherm gekomen maar het heeft de verkeerde kleur en is een voet te lang. Maar er kan ook een ander merk op en dat is hier om de hoek te krijgen. De kleur past ook veel beter bij jullie wagen. Zullen we dat dan maar doen? Okť, morgen heb ik het in huis.'

En weer gingen we opgetogen op pad. Eindelijk weer schaduw naast de wagen. Oude scherm er af was zo gebeurd, nieuw er aan leek ook een fluitje van een cent. Totdat bleek dat de bevestigingspunten een paar centimeter verschilden. 'Maar met een plaatje en een stripje en wat kit kan het wel', klonk het opgewekt. Het leek ons echter niets want de oude gaten moesten gestopt en er zou altijd zichtbaar blijven dat er wat geÔmproviseerd was. Dus het nieuwe scherm er weer af en wij weg. Afijn, het verhaal is lang genoeg, op 18 december was Dutch Jumbo weer compleet. Ach, wat zijn een paar weken op een reis van onbepaalde lengte.