12. Wim en Tinie Deugd, South Yunderup (WA)

Een ontmoeting waar wij een paar jaar naar hebben uitgekeken en waarvan de andere kant 24 uur voordat het zo ver was geen idee had, was die met Wim en Tinie Deugd in South Yunderup. Wim en Tinie kennen we vanuit Lelystad. Daar honkbalden Wim en ik samen bij de Falcons en klaverjasten we heel regelmatig op zondagavond. Het was dan ook een emotioneel afscheid op Schiphol in februari 1982 toen Wim en Tinie samen met de kinderen John en Nancy voorgoed naar AustraliŽ vertrokken.

We zochten Wim en Tinie op in 1993 tijdens ons eerste bezoek aan AustraliŽ. Net op tijd voor een spetterende party vanwege het feit dat Tinie 50 werd. Daarna met hen naar Rottnest Island, Wave Rock, Esperance, Albany en menig strand in de buurt van Perth, waar ze toen woonden.
We stuurden over en weer verhuisberichten en kerst- en vakantiekaarten, maar meer contact was er eigenlijk niet. Dat lieten we met opzet zo toen de plannen voor onze huidige reis concreter werden. Want we wilden ze verrassen. En dat is gelukt. Want toen we begin december belden of we de volgende dag 'even langs konden komen' geloofde Tinie er niets van dat we zo dicht in de buurt zaten. 'Nee, dat meen je niet, hoe kan dat nou, waarom heb je dat niet eerder gezegd. Echt, zijn jullie al in Perth. Ik ben er helemaal perplex van.'



Wim Deugd © Willem de Niet

Wim Deugd


Tinie Deugd © Willem de Niet

Tinie Deugd


De volgende dag beleefden we een blije hereniging. De tien jaren tussen onze laatste ontmoeting en deze waren in ťťn slag weg. Alsof we de week ervoor nog hadden geklaverjast, zo zaten we 's avonds weer aan de tafel van hun prachtige huis. Net zoals de eerdere twee huizen die ze bezaten een ontwerp van Wim die er een gewoonte/hobby van heeft gemaakt om samen met een paar onderaannemers in enkele maanden een van alle gemakken en veel ruimte voorziene (semi)bungalow neer te zetten. Maar ja, wat wil je in een land waar je gewoon op de aangestampte grond een beganegrondvloer stort. Niks heien, niks grondwater in de kruipruimte, wat heet, niks kruipruimte.


© Willem de Niet

Wij met Wim en Tinie Deugd achter het huis in South Yunderup


Veel van de gesprekken die we tussen het klaverjassen door voerden gingen over onze manier van leven op dit moment en de vraag of Wim en Tinie daar ook klaar voor zijn. Want nu ze al een poosje allebei niet meer werken willen ze er vaker en veel langer met de caravan op uit. En dus denken ze er heel voorzichtig over om het huidige huis te verkopen en er een wat kleiner voor in de plaats terug te kopen. Want helemaal zonder, zoals wij, daar zijn ze (nog) niet aan toe. Toen we weggingen zei Wim wel: 'Jullie hebben ons wel aan het denken gezet. Tinie en ik moeten het er nog maar eens uitgebreid over hebben.'
Het was een vreemd afscheid, daar in South Yunderup kort voor kerst. Vorige keer wisten we bijna zeker dat we elkaar ooit nog eens zouden zien. Nu is dat lang niet zo zeker. Al weten we ťťn ding zeker: al duurt het weer tien jaar, het zal weer zijn alsof het nog geen jaar geleden was. Net als deze keer.