15. Ross en Chris Kassebaum, Whyalla (SA)

De eerste ontmoeting met Ross en Chris Kassebaum uit Whyalla dateert van een jaar geleden, toen we vanuit Adelaide via Port Augusta op weg waren naar Darwin. Via, via hadden we Ross' naam doorgekregen met de mededeling dat hij in Zuid-AustraliŽ elk mooi vrij-kampeerplekje kende. Dus we mailden, deden ons voordeel met zijn informatie en uiteraard volgde de uitnodiging om langs te komen als we in de buurt waren. Op een zondag in april 2002 was het zo ver. We vielen met onze onaangekondigde neuzen in een barbecue van Ross en Chris met een ander stel toevallig passerende leden van de CMCA en moesten dus een flinke vork meeprikken. Want als een AustraliŽr een barbecue voor vier voorbereidt, kunnen er ruimschoots zes van eten.

Ross en Chris zijn stille krachten. Rustige mensen met een positieve levenshouding en beschikkend over een natuurlijke gastvrijheid. Ross, ex-manager van telecommunicatiegigant Telstra heeft een eenmansbedrijfje in zonnepanelen en windturbines voor particulieren, is bezig een autobus om te bouwen tot motorhome, is hobbyboer op een 'farm' (grond zonder boerderij) van 22 hectare in Port Lincoln, 250 kilometer van Whyalla en razend actief binnen de CMCA. Hij coŲrdineert voor Zuid-AustraliŽ de database van vrije kampeerplaatsen en organiseert meetings voor de regionale afdeling van de kampeerautoclub.

Verder is hij een groot pleitbezorger van de actie KESAB, Keep South Australia Beautiful. Niemand vertrekt bij hem zonder een opruimpakket, bestaande uit afvalzakken, werkhandschoenen en handige grijpers om afval aan te pakken dat eigenlijk niet aan te pakken is. En een aantal rapportageformulieren in gefrankeerde enveloppen om te kunnen melden waar welke kampeerplek is schoongemaakt, wat voor bijzonders werd aangetroffen en of er wel voldoende (lege) afvalbakken voorradig waren. De formulieren gaan naar de betrokken overheden zodat die zien wat de leden van de CMCA doen. En dat moet weer helpen om de vrije kampeerplekken, freebees heten ze hier, in stand te houden. Vooral langs de 'drukbevolkte' delen van de kust van New South Wales en Queensland hebben kampeeerders die het niet zo nauw nemen met de regels ervoor gezorgd dat het vrij kamperen steeds meer wordt ingedamd.
De zorgen voor de boerderij, met graan, lupine en ruim twintig koeien, is de reden dat Chris regelmatig alleen is. Ze komt er eerlijk voor uit dat ze Ross ondanks de dagelijkse telefoongesprekken mist, maar is verder een type van 'niet klagen maar dragen'. En omdat ze de meest mooie bruids- en verjaardagstaarten maakt en als naschoolse opvangoma voor twee kleinkinderen fungeert, verveelt ze zich geen moment. Ze vindt het zelf heel gewoon, maar wij vinden haar een kunstenares als het gaat om het maken van bloemen van suiker. Tulpen, rozen, gerbera's, de klant bestelt en Chris maakt ze.


Chris Kassebaum ©Willem de Niet
Chris Kassebaum maakt de mooiste bloemen voor op (bruids)taarten


Half maart van dit jaar ontmoetten we Ross en Chris weer. Nu elk apart, want Ross is op de boerderij voor het laten ophalen van het lupinezaad, onderhoud aan de hekken en het stenenvrij maken van de weilanden. Want een weiland in AustraliŽ is wat anders dan een sappige wei in Nederland. Als we samen een middagje bezig zijn halen we honderden en nog eens honderden stenen uit de grond. En af en toe leef ik me uit op wat een 'ijsbergrots' blijkt te zijn, een puntje boven de grond, meer dan negentig procent er onder. Het luie zweet komt er zo wel uit.

Ross kocht de farm, toen hij bij zijn afscheid van Telstra een gouden handdruk meekreeg. 'Het is een goede belegging. De gemeente gaat rondom een aantal wegen aanleggen en dat is een teken dat er in de toekomst op gebouwd mag worden. Dan kiezen we eerst zelf een mooi plekje uit voor een huis en verkopen de rest in stukken.'
Het zou ons niets verbazen als het nieuwe huis in de eerste jaren maar spaarzaam wordt bewoond. Want er is natuurlijk ook nog 'de bus'. Als die klaar is willen ze op pad. Grote reizen maken. Heel AustraliŽ rond. Het wordt een moeilijke keuze tussen het hele land of en klein stukje in Port Lincoln.


Ross Kassebaum ©Willem de Niet
Ross Kassebaum op zijn farm


Een paar dagen later zoeken we Chris op in Whyalla. Ook daar is genoeg te doen. Het gras moet nodig gemaaid en een paar honderd jonge olijfboompjes in pot (voor de farm) zijn overwoekerd door grassen. Na een ochtend zwoegen blijkt de helft te zijn verstikt maar kan de andere helft weer ruim ademhalen. Nu moet Ross nog aan de gang met de plantschop. Chris is blij dat we er zijn en wij zijn blij met haar. Ze verwent ons met koffie en zelfgebakken koekjes en kookt een vijfsterrendiner.
Voor Ageeth, die voor onderzoek naar het ziekenhuis moet en later naar een dokter voor de uitslag van een uitgebreide fotosessie is Chris die dag een steun en toeverlaat. Ze fungeert als chauffeur en deze opa vangt voor een keer de kleinkinderen op.
Als we 's avonds met z'n drieŽn uit eten gaan waagt Chris het om te zeggen dat het haar beurt is om te betalen omdat wij een jaar eerder betaalden. We geven haar uiteraard geen kans. Bij het afscheid zegt Chris dat ze het sterke gevoel heeft dat we elkaar ooit ergens nog eens zullen ontmoeten. Als dat zou kunnen.