17. Peter en Margaret Wright, Adelaide (SA)

Een beter bewijs van de stelling dat een eerste indruk soms helemaal niets zegt is onze ontmoeting met Peter en Margaret Wright. Het was een ontmoeting op de valreep, aan Killarney Beach in Victoria. Ze kwamen er aan op vrijdag 22 maart van het vorig jaar.
Ageeth schreef in haar dagboek: 'We hebben gezelschap gekregen van een raar hoog opgebouwd gebakje.' Einde citaat.
Het was ook niet meteen 'ouwe jongens krentenbrood' zoals vaak wel het geval is. Zij gingen hun weg, wij de onze. Hij, Peter dus, strompelde rond op krukken en aan alle kanten staken er pennen uit zijn linkerbeen. Het was voor hem een hele toer om het hoge trapje aan de achterkant van hun camper te beklimmen.
De volgende dag vertrokken ze weer. En pas bij het vertrek maakten we een praatje. Over onze wasmachine, de reden dat we onze generator lieten lopen. Het werd een gezellig praatje en we werden uitgenodigd om, als we in Adelaide waren, bij ze langs te komen.

En zo is het gekomen dat we inmiddels drie keer bij ze voor de deur hebben geslapen en drie keer met ze uit eten zijn geweest. Vorig jaar april toen we in Adelaide de schade na de 'klap in Hamilton' lieten repareren en dit jaar in maart en april, voor- en nadat we naar het Fleurieu Peninsula en Kangaroo Island gingen. En elke keer is het weer een feest, daar in dat huis in de heuvels van Blackwood. Door omstandigheden belden we elke keer op het moment dat we al heel dicht in de buurt waren. En elke keer was het helemaal geen punt. Het enige punt dat als eerste werd besproken was: 'Laten we maar even ergens gaan eten'.
De eerste keer mochten we niet betalen, de tweede keer was Peter ons weer te snel af maar de derde keer hebben we tevoren de regels bepaald: wij betalen.
De laatste keer dat we ze zagen was begin mei in het ziekenhuis in Gawler waar Ageeth haar operatie onderging. 's Middags kwam eerst het enorme bloemstuk, 's avonds na het werk reden ze zelf nog even de zeventig kilometer heen en weer terug.

De Wrights hebben al heel wat van AustraliŽ gezien. En dan vooral veel van AustraliŽ 'off the beaten track', zoals ze hier zeggen als er honderden kilometers geen asfalt meer te vinden is. Vandaar dat ze op zoek zijn naar een nieuwe motorhome die maar aan ťťn criterium moet voldoen: hij moet bijna net zo veel kunnen als een rups-amfibievoertuig. Dat wordt duidelijk als de video's van eerdere trips worden bekeken. Ze blijven steken in rivieren, banen zich een weg door struikgewas dat permanente 'striping' op de zijkanten achterlaat. En op een andere band staan ze te kijken bij een uit de bocht gevlogen aanhanger met visboot.
En dat was allemaal nadat ze de Australische outback verkenden in een mini. Jawel, een Austin Mini met een grondspeling van bijna nul. En dubbele voorwielen om niet weg te zakken. Samen sliepen ze in de mini of zo maar onder de sterren.


Het hoge gebakje © Willem de Niet
Het hoge gebakje
De routes van de Wrights © Willem de Niet
De routes van de Wrights


Op een kaart in de hal van hun huis staan de routes van verschillende jaren reizen ingetekend. Andere routes dan de onze. Af en toe raken ze elkaar, vallen ze een stukje samen omdat het echt niet anders kan, maar dan gaan ze weer, de woestijn in, langs de oude kamelen- en veetracks, door kreken en rivieren, over stranden, je kunt het zo gek niet bedenken. Inmiddels hebben ze hun nieuwe alleskunner gekocht. Een Oka, net zoiets als een Unimog maar dan een Australische. Hoog op de wielen die uiteraard allemaal worden aangedreven. Het was een toerbus, dus er moet nog wel wat aan gebeuren. Maar Peter is handig en heeft een prachtige grote schuur/werkplaats bij zijn huis. Dus dat komt allemaal dik in orde. Eťn criterium is heilig: er mag aan de zijkant van het voertuig niets uitsteken. Nog geen klepje van een stopcontact. Want alles wat breder is dan de carrosserie gaat er af. Gegarandeerd. Er af geveegd door een dikke tak, er af geschuurd door een rots. Want elke doorgang die precies even breed is als de opbouw van de Oka is breed genoeg voor de Wrights. En krassen? Die spuit je om de zoveel tijd over, als het te erg wordt. We hopen ze nog een keer tegen te komen, ergens onderweg. Het zal een ontmoeting van korte duur zijn. Want asfalt? Nee, liever niet.

En als we ze onderweg niet meer tegenkomen, loopt er altijd nog een andere afspraak. Met z'n vieren naar een Chinees in Amsterdam. Pas daar mogen we volgens Peter weer een etentje betalen. Als dat zou kunnen.


Peter en Margaret tijdens een van onze dinertjes © Willem de Niet
Peter en Magareth tijdens een van onze dinertjes
Ongeplande ontmoeting © Willem de Niet
Ongeplande ontmoeting