19. Eric en Frances Woods, Howard (Qld)

Frances en Eric Woods ontmoeten we voor de eerste keer in Lowly Point, in de buurt van Whyalla op het Eyre Peninsula in Zuid-AustraliŽ. We hebben er afgesproken met Ross en Chris Kassebaum uit Whyalla die we eerder al hadden ontmoet.
Ross en Eric kennen elkaar al en als Eric er 's middags met de visboot op uit gaat vraagt hij of Ross zin heeft om mee te gaan. Ross op zijn beurt denkt dat het voor mij leuker is om een keer te gaan 'crabben' en zo komt het dat Chris komt vragen of ik mee wil. En natuurlijk wil ik. De krabbenvallen gaan mee, net als twee hengels. In ondiep water, net naast een wierbed, gaat de val overboord. Er in een stuk vlees aan een bot of een vissenkop. Het water is zo helder dat precies gevolgd kan worden wat zich op de zeebodem afspeelt. Na een tijdje komt er een krab aangewandeld. Als hij binnen is wordt de val opgehaald. Zo simpel gaat dat. De vangst gaat in een emmer en de val weer overboord. Het is leuk omdat je weet dat de buit zeer eetbaar is maar vissen met een hengel, niet wetend wanneer er iets gebeurt en wat er aan de haak hangt, is spannender. Dat mag duidelijk zijn.

Na een poosje gaan we naar dieper water en wordt er met de hengel gevist. Het tij of het weer zijn niet goed want we vangen niets. Dan is krabben vangen toch weer leuker.
Eenmaal aan land krijgen we een maaltje krabben. Nou ja maaltje, we krijgen een handvol meer dan handgrote en nog zeer levende krabben mee. En het advies om ze met een tang aan te pekken en ze in kokend heet zeewater te koken. Gelukkig zien we dat de dieren zich letterlijk dood schrikken als ze kopje onder gaan en kunnen we er daarom echt van smullen.

In de tussentijd bewonderen foto's van schilderijen van Frances. Ze is een ochtendmens en fotografeert ook zonsopgangen. Verder schildert ze landschappen die ze zelf eerst heeft gefotografeerd. En soms gebruikt ze delen van foto's om er een mooier of ander landschap van te maken.
Op de valreep leren we nog wat van Eric. Wie in AustraliŽ regelmatig naar de supermarkt gaat heeft al snel een hele verzameling pastic tasjes. We stopten die in een la om ze als afvalzakjes te gebruiken. Eric ziet de wanordelijke verzameling en leert ons ze zo op te vouwen dat er compacte kleine driehoekjes overblijven. Onze dochters Mascha en Sandra kennen de truc inmiddels ook.

Na Lowly Point gaan we elk onze eigen weg. We beloven te mailen en aanvankelijk houden wij ons aan de belofte. Van Eric en Frances horen we maanden en maanden niets. We missen ze daardoor zelfs tijdens de rally in Casino, waar ze naar we later horen, ook waren. Maar dan ineens reageren ze op onze Engelse nieuwsbrief. En vragen of we, als we in de buurt zijn, langs komen. Op dat moment is het bezoek nog zo ver weg dat we ons geen zorgen maken over een adres en telefoonnummer. En als we dichterbij komen krijgen we een mail dat ze op het punt staan voor een paar weken naar Nieuw Zeeland te gaan.
En als we dan eindelijk in Hervey Bay (waar ze gezegd hebben dat ze wonen) aankomen, blijkt Hervey Bay veel groter dan we dachten, staan er wel twintig mensen met de naam Woods in het telefoonboek maar kloppen de initialen niet en kent niemand van de twaalf 'Woodsen' Francis en Eric. Over die initialen even dit. In het Australische telefoonboek staan in geval van een echtpaar de initialen van de beide echtelieden voor de naam. Dat is vaak erg makkelijk maar hielp hier dus niet. En op de mail die we een dag eerder verstuurden kregen we tot dan geen antwoord.

En omdat we samen met Mascha en Sandra waren, moesten we verder. Twee dagen later toch een mailtje. 'Wat jammer dat we jullie hebben gemist, we zijn een paar dagen weggeweest. We gaan dezer dagen onze nieuwe bus halen die we gaan ombouwen tot motorhome. Dus als jullie nog in de buurt zijn, we zouden het hartstikke leuk vinden ...' En ach, we hebben geen haast, de meiden zijn veilig en op tijd op het vliegtuig gezet en van Brisbane naar Hervey Bay is het maar 275 kilometer. Dat Hervey Bay klopt overigens niet, Frances en Eric wonen in Howard, een gehucht dertig kilometer van Hervey Bay. In AustraliŽ zeg je dan dat je in Hervey Bay woont maar je staat er natuurlijk niet in het telefoonboek.


Howard © Ageeth de Niet
Zo begon het; met een echt open huis
Howard © Ageeth de Niet
Even werkoverleg
Howard © Willem de Niet
Eric en Frances trots voor hun nieuwe huis. Tegen de wand een paar van Frances' schilderijen


Maar uiteindelijk waren we er dan. Naast de schuur met drie wanden met daarin een geÔmproviseerde keuken. Achter de schuur de motorhome van Frances en Eric. En een berg golfplaten. Zwaar gebruikte golfplaten. Waarvan Eric de vierde wand in de schuur wil maken. Hij tikte de zo goed als nieuwe schuur (15 bij 20 meter of daaromtrent) voor een prikje op de kop, net als een paar schuifpuien en stalen ramen. Die, samen met de eerder genoemde golfplaten, moeten de vierde wand vormen met daarachter de woonkamer, slaapkamer, keuken en badkamer. De golfplaten hebben duidelijk een binnen- en een buitenkant. Dat betekent dat ze aan āān kant bruin verroest zijn. Die kant, de kant 'met karakter' zoals Frances zegt, moet aan de buitenkant.
Eric heeft net een beginnetje gemaakt. Maar hij kan niet veel, met een hele slechte rug en lichtelijk onwillige benen. Nou komt het mooi uit dat mijn rug niks mankeert (ik klop het gelijk af op het nog ongeverfde hout van een bijna gerestaureerd zakmes) en mijn benen heel gewillig. En mijn handen jeuken als er een leuk klein bouwklusje lokt. Dus stel ik Ageeth voor een paar dagen langer te blijven en Eric om samen de wand, de ramen en de schuifpuien er 'even' in te zetten.

Na enige aarzeling en wat tegenpruttelen accepteert hij het aanbod en na ruim twee dagen hard werken zit de wand er in. Ageeth doet de finishing touch, ze lapt de nieuwe ramen en Eric en Frances zijn oprecht dolblij met de hulp. De twee dagen scheelt ze waarschijnlijk twee weken of langer want Eric zag tegen de klus op als een berg.