20. Bill en Mary Twigg, Gladstone (NSW)

,,Good bye love, and I know we will have another happy hour.'' Dat waren de afscheidwoorden van Mary Twigg toen we, voor de derde keer inmiddels, hartroerend afscheid namen van deze speciale Australische vriendin. Speciaal omdat de ontmoetingen met Bill (71 in herfst 2003) en Mary Twigg (60 sinds augustus van hetzelfde jaar) stonden altijd in het teken van het happy hour, het uurtje voor 'evening tea', zeg maar het avondeten. Het is het uurtje waarbij iedereen die onderweg is aanschuift bij iedereen, het eigen drankje meebrengt, een paar nootjes, toastjes of wat anders te knabbelen in de gezamenlijke pot doet en de belevenissen van de dag of de plannen voor de volgende dagen worden besproken.

Het happy hour bij Bill en Mary zal altijd anders in onze herinnering blijven. In mijn herinnering nog meer dan in die van Ageeth want zij snoepte niet mee van alle zelfgestookte heerlijkheden die Bill uitschonk. Bill is een van de vele duizenden AustraliŽrs die hun eigen 'booz' brouwen. En dan hebben we het dus niet over bier. Dat doet Bill ook, in grote verscheidenheid, maar de hoofdzaak van zijn activiteiten zijn de 'spirits'. Noem een drankje met veertig of meer procent alcohol en Bill schenkt het. Rum, whisky, brandy, zoete en minder zoete rum, cognac, hij heeft het allemaal. Een procentje of tien meer alcohol is een kwestie van een kilo meer suiker en wat langer in de distilleerketel. Nou niet meteen denken dat Bill er niets van kan als vorenstaande niet helemaal klopt, want het is mijn interpretatie van zijn vaktaal.

De laatste keer dat we afscheid namen van Bill en Mary was dus op 1 november van dit jaar, aan de kust van New South Sales. Daar wonen ze, als ze niet onderweg zijn.
De eerste keer dat we ze ontmoetten was begin juni 2002 aan de Copperfield Dam, zeg maar Lake Copperfield, een eindje onder Darwin in het Northern Territory. Op die prachtige gratis kampeerplek, waar we drie keer neerstreken vanweg de gezelligheid rond het kampvuur en het krokodillenvrije meer sprak ik Bill aan omdat hij zijn motorhome kennelijk had gekocht bij dezelfde dealer als wij, getuige de enorme sticker die wij al lang hadden verwijderd maar die er bij hem nog op zat. Op mijn openingswoorden of de dealer hem sponsorde zei Bill: ,,Nee, maar als ik de sticker er af haal komt de lak mee.'' 's Avonds bij het kampvuur had Mary commentaar op de wijze waarop Bill omging met rum. Toen dachten we nog dat hij misschien wat duur in de kost was, gezien de prijzen van gedistilleerd hier in AustraliŽ. Nu weten we beter. Je neemt er makkelijker nog eentje als je weet dat een liter drie euro kost. Jawel, drie hele euro's. Dat kost het om een liter whisky, rum of brandy te maken in dit land waar de suiker nog geen halve euro per kilo kost. Maar even voor de goede orde, Bill is absoluut geen drankorgel. Hij schenkt en consumeert met mate.

Twee dagen na Copperfield Dam en een dag nadat Bill en Mary waren vertrokken, streken we neer op een kampeerterreintje in Kakadu National Park. En daar stonden Bill en Mary toevallig ook. En daar proefden we voor het eerst van al het lekkers dat Bill mee had voor onderweg. We trokken drie dagen met elkaar op totdat zij naar Darwin en wij terug naar Copperfield Dam gingen.
Bill en Mary e-mailen (nog) niet. Dus hadden we geen contact meer totdat we in mei 2003 op de rally in Casino waren. Daar hoorden we van anderen dan Bill en Mary er ook waren. Dus op zoek. Bill's begroeting zal ik nooit vergeten 'If that isn't the bloody Dutchman.' Er werd bijgepraat, er werd een slokje op gedronken en we beloofden langs te komen in Gladstone


Gladstone © Willem de Niet
Bill Twigg; nog boordevol plannen
Gladstone © Willem de Niet
Mary Twigg; werken voor de gezelligheid


Gladstone Heights, zoals Bill het noemt omdat tijdens de laatste overstroming het huis van de Twiggs net droog bleef omdat het een halve meter hoger staat dan de rest van de straat. Het is een mooi huis, goed in de verf en bijna on-Australisch netjes. Maar dat komt omdat Mary, geboren op Malta, van netjes houdt. Netjes op zichzelf, netjes op het huis. En Bill is ook bepaald geen rommelkont. Zijn hoeden worden vertroeteld, zijn laarzen zijn glimmend gepoetst. De tuin is altijd aan kant.
Ze hebben het prima voor elkaar, die twee daar in het polderachtige landschap rond Gladstone met prachtige stranden en steile kusten op een half uur naar het oosten en de heuvels van de Great Dividing Range een uurtje naar het westen. Maar dat betekent niet dat Bill geen plannen en verlangens meer heeft. Hij heeft de gemeente laten weten dat hij een stuk braakliggend terrein aan de rivier wel wil kopen om er een nieuw huis op te bouwen. Verder heeft hij zijn zinnen gezet op een nieuwe motorhome. Dat moet dan een vierwiel aangedreven voertuig zijn zodat ze bijna overal heen kunnen en niet afhankelijk zijn van asfaltwegen. En om dan nog wat meer terrein te bestrijken als ze ergens in de outback een mooi plekje hebben gevonden, moet er eigenlijk een motor achterop. Maar Bill heeft nog geen motorrijbewijs en wil dat binnenkort ook nog even gaan halen. Het eerste jaar kan hij dan alleen oefenen want volgens het Australische rijbewijzensysteem mag Mary pas na een jaar bij hem achterop.
En er moet, aldus Bill, ook een laptop komen. Want e-mailen is het helemaal, daar is hij wel van overtuigd.

Hij zit nog met ťťn ding: hij moet Mary nog overtuigen dat zij nu toch echt kan stoppen met werken. Ze geniet nog van haar drie dagen per week in de Newsagency. Waar kaarten, de krant, tijdschriften en niet te vergeten de lotto worden verkocht. Ze geniet van het contact met mensen. Voor het geld hoeven ze het niet te doen, zo veel is wel duidelijk. Bill kocht toen hij 60 was en zijn eigen boerderij had verkocht nog een vervallen boerderij, knapte die op, vernieuwde de hekken en stallen en maakte er een prima prijs voor. En werkte in zijn jongere jaren hard en overal in de Outback als schapenscheerder. De goede scheerders verdienen veel geld en hebben geen tijd of plek om het op te maken.

En als het nieuwe huis er niet komt, is er rond het bestaande nog werk genoeg. De groentetuin moet gereconstrueerd met hoge plantbedden zodat er minder gebukt hoeft te worden. En dan is er het plan voor een grote voliŤre. En... Laat Bill en Mary maar schuiven. Die geven de geraniums buiten wel water, in plaats van er binnen achter te gaan zitten. Maar of we ooit nog een happy hour met ze zullen beleven .....