21. Bev Lamrock, Cowra (NSW)

Als we op 5 juni 2002 aankomen bij Copperfield Dam, in de buurt van Pine Creek op weg naar Kakadu National Park, komt ze ons tegemoet lopen. Ze is de vrijwillige caretaker, beheerder van het gemeentelijke kampeerterreintje. Van haar horen we de regels. Maximaal acht voertuigen en een maximum verblijf van drie nachten. Zelf 'woont' ze in haar Toyota Landcruiser Troopcarrier die is omgebouwd tot camper.
Ze meet nog geen een meter zestig maar staat haar mannetje. Acht voertuigen is acht voertuigen en drie nachten is drie nachten. Streng maar rechtvaardig is ze. Af en toe is er een aanvaring met een teleurgestelde laatkomer die denkt het kleine vrouwtje te kunnen afbluffen maar ze blijft er rustig onder. En wat moet je dan als grote kerel.


Bev Lamrock ©Willem de Niet

Bev Lamrock met haar Toyota Troopcarrier "Dusty",
waarmee ze alle woestijnen van AustraliŽ doorkruist heeft.


Tot tien jaar geleden maakte ze met haar man lange reizen in hun motorhome door heel AustraliŽ. Na zijn overlijden besloot ze niet bij de pakken neer te gaan zitten en er zelf op uit te gaan. Sinds die tijd heeft ze waarschijnlijk meer gravelwegen en woestijnen gezien dan menig AustraliŽr. Alleen of samen met een vriendin doorkruiste ze letterlijk heel AustraliŽ. Echt kriskras en dwars door het midden. En wie hier ooit is geweest, weet wat dat betekent. Dagen en dagen niets en niemand. Op jezelf of je reispartner aangewezen.

De tweede keer dat we Bev ontmoeten is in Katherine. Daar heeft een lid van de Australische kampeerautoclub met veel ruimte rond het huis een camping alleen voor leden aangelegd. Omdat hij en zijn vrouw allebei werken vinden ze het wel prettig als Bev de boel in de gaten houdt. Maar Bev heeft het niet echt naar haar zin. Te weinig mensen om zich heen. Te weinig te regelen. Dus vertrekt ze weer, naar nog stillere oorden. Maar dan is het een bewuste keuze. We mailen regelmatig. Ze leeft echt mee als Ageeth haar operatie moet ondergaan en is blij ons daarna weer te zien tijdens de rally in Casino. Daar had ze een vriendin op sleeptouw.
Figuurlijk dan, want de vriendin had pas een nieuwe camper gekocht. En met wie kun je dan beter op pad gaan dan met een ervaren ontdekkingsreizigster als Bev.


Cowra © Willem de Niet

Samen in de Japanse tuin in Cowra

Net als zo velen had Bev gezegd dat als we eens in de buurt waren, we toch vooral langs moesten komen. Een paar jaar geleden kocht ze in Cowra, 400 kilometer ten westen van Sydney, een huisje om een thuisbasis te hebben. En omdat Cowra bijna op de route ligt, op weg naar Adelaide, mailen we maar eens of ze er toevallig is. We treffen het, ze is er en niet van plan om voor de kerstdagen weer op pad te gaan.
Het zijn gezellige dagen. Niets moet, alles kan. We ontbijten bij haar, praten 's avonds over het leven 'on the road'. Ze laat foto's zien. En de kaarten waarop alle routes zijn ingetekend. Bev is blij dat haar dochter en vriend een poos in haar huisje willen komen wonen. Want het begint al weer aardig te kriebelen. .'Nu jullie er zijn en we er zo veel over praten word ik erg onrustig, dan wil ik ook weer op pad. Ik wil nog een keer twee jaar met deze auto op pad. Naar West-AustraliŽ. Er zijn nog mensen die ik wil opzoeken en wegen die ik nog niet gereden heb. En dan ruil ik deze in. Voor een iets grotere met iets meer ruimte. Die hoeft ook niet meer vierwiel aangedreven te zijn. Het moet maar eens afgelopen zijn met die gekheid. Een mens moet zijn grenzen kennen.'