24. Fred en Dawn Birken, Scarborough (Qld)

Op zoek naar een bedrijf dat een onwillige schakelaar in onze elektrische installatie kon verhelpen reden we begin juni 2004 door Scarborough, even ten noorden van Brisbane. En daar in een wijk met mooie strakke huizen en goed onderhouden tuinen, zagen we de motorhome van Fred en Dawn Birken staan. Nou staan er her en der wel meer motorhomes bij huizen en in negen van de tien keer zeggen we tegen elkaar, kijk, mooie motorhome. Of: kijk, wat een gebakje. In het laatste geval is het vaak een product van goedbedoeld knutselwerk. Of een camper in zijn derde leven.

Dit keer zei ik: kijk nou, dat moet een Nederlander zijn. Want de achterruit was versierd met een aantal stickers. Een van het wapen van Amsterdam, een rood, wit en blauwe en een met de Nederlandse leeuw en veel oranje. Nieuwsgierig en omdat we een goed excuus hadden, we waren de weg een heel klein beetje kwijt, belde ik aan. De vrouw des huizes deed open. Op de vraag wat ze voor ons kon doen vroeg ik of ze Nederlands sprak zei ze van niet. ,, Maar mijn man wel, kom binnen, hij is in de tuin aan het werk. Enne, hij is nogal doof, dus praat maar een beetje hard.''

stickers © Willem de Niet
stickers

In de tuin zat een man op de grond een klusje aan een hek te doen. Het was een rotklusje dat niet erg wilde. De boor schoot steeds weg, zag ik. Hij zat met zijn rug naar ons toe en zag (en hoorde) ons dus niet. Toen zijn vrouw hem op de schouder tikte en in zijn oor zei dat er visitors waren hoorde ik hem voor het eerst praten. En het was duidelijk dat hij op dat moment, met een onafgemaakte rotklus, niet op visite zat te wachten. Er klonk dan ook hartgrondig: 'Visitors? Shit, who are they'. Soms vergeet je de eerste woorden die iemand tegen je zegt nooit. Zo ook de laatste niet, toen we een dag later weg gingen. Toen zei Fred: 'Dag jongen, en bedankt voor je hulp'. Want toen we weg gingen zaten er nieuwe schroeven in het scharnier van het hardhouten hek en een keilbout in de muur om de boel op zijn plek te houden. Overal is wel een klusje te doen.

Maar goed, we gingen dus de volgende dag pas weg. Zoals zo vaak als we ergens denken een uurtje neer te strijken. We aten die avond anderhalf keer. Omdat we na de kennismaking naar het bedrijf van die onwillige schakelaar gingen en vervolgens aan de boulevard ons maaltje bereidden. We hadden immers gezegd dat we 'tonight' wel terug kwamen en dat ik Fred nog wel even zou helpen het klusje te klaren. Niet wetende dat Dawn direct aan de slag was gegaan, kip had gebraden, aardappels gebakken, groenten gekookt, de wijnglazen had klaargezet en tegen Fred had gezegd dat er niet eerder werd gegeten dan wanneer de Hollandse gasten terug waren. Toen dat wat lang duurde, wilde Fred ons al gaan zoeken, zei Dawn. Maar Fred had tijdens het dagelijkse happy hour al een borreltje gedronken, dus Dawn liet hem niet gaan. Om een uur of zeven reden we nietsvermoedend weer voor. ,,Waar waren jullie nou, jullie zouden toch terugkomen. Je zei nog dat je Fred zou helpen'', zo begroette Dawn ons. Nou, terug waren we en het klusje stond gepland voor de volgende ochtend. Afijn, eind goed al goed, we smulden van de kip, dronken een glaasje en praatten de avond binnen de kortste keren vol.

Dawn Birken © Willem de Niet
Dawn Birken
Fred, inmiddels in de tweede helft van zijn achtste decennium op deze aarde, kwam als 21-jarige afgezwaaide luchtmachtman uit Heemstede naar AustraliŽ. Ruim 50 jaar geleden. Op de vraag waarom zegt hij: ,,Nederland was te vol, te klein, te veel mensen, geen ruimte.'' Let wel, we hebben het over meer dan een halve eeuw geleden.
Fred's eerste plan was naar Zuid Afrika te emigreren. ,,Naar de diamantmijnen. Opzichter worden. Dat werd goed betaald. Maar ik hoorde gelukkig op tijd dat je dan tussen twee werelden terechtkomt. Voor de zwarten blijf je de witte baas, voor de andere blanken ben je de man die altijd tussen de zwarten in zit en er dus wel wat van mee zal krijgen. Tja, zo was het in die jaren.
En dus besloot ik naar AustraliŽ te gaan. Kwam terecht in een emigrantenkamp in Bathurst en vond werk in het naburige Orange. Toen ik een beetje op orde was, trouwde ik met de handschoen met Claudia, mijn verloofde die nog in Nederland was. Ze mocht van haar ouders niet eerder het land uit dan nadat we getrouwd waren. Zo ging dat toen.''

Inmiddels is Fred al weer meer dan een kwart eeuw getrouwd met Dawn. Fred deed door de jaren van alles. Had een levensmiddelenwinkel, zat in de herenmode maar werkte ook in een zwaar beveiligd deel van een kerncentrale.
Omdat Fred een reislustig type is, kocht het stel jaren geleden hun eerste campervan die later werd vervangen door een groter model. Samen maakten ze verschillende lange trips en Fred kan er nog steeds niet genoeg van krijgen. Heeft voor de langere trips in hond Dash een plaatsvervanger voor Dawn gevonden als die een keer thuis wil blijven. Zij vindt het maar niks. ,,Als hij op pad gaat, weet ik niet hoe het met hem is. Omdat hij doof is, kan hij me niet bellen. En van computers moet hij al helemaal niks hebben, dus een e-mail af en toe is er niet bij. Dan hoor ik soms weken niks. Totdat hij bij familie of bekenden is die even laten weten dat het goed met hem is.''

Dawn gaat nog wel mee naar de weekends van de regionale afdeling van de Australische kampeerautoclub. ,,Drie dagen is voor mij wel genoeg. Ik hoef geen weken meer onderweg te zijn. Thuis in mijn huis heb ik het ook naar mijn zin. Als Fred weg is, kan ik helemaal doen wat ik zelf wil. Dan is het voor mij toch ook een beetje vakantie. Al ben ik elke keer weer blij als hij heelhuids voor de deur staat.''


Fred en Dawn Birken ©Willem de Niet

Fred en Dawn Birken met hond Dash in hun prachtige tuin met zwembad, spa en uiteraard een ruime BBQ area

Een paar weken na ons eerste bezoek verrasten we Dawn en Fred. We hadden afgesproken ze op de terugreis vanuit het noorden weer op te zoeken maar toen we arriveerden waren ze niet thuis en stond de motorhome niet voor de deur. Via een buurvrouw vonden we uit dat ze naar een weekend van de kampeerautoclub waren en via het clubblad zagen we waar dat hoogstwaarschijnlijk gehouden zou worden. Dus reden we naar Flanagan's Reserve voor een happy hour bij het kampvuur en een avondje bij ons in de wagen. Als alles goed gaat zijn we volgend voorjaar weer in de buurt van Scarborough. Dus wie weet.

Dawn zat er ook een beetje over in dat we een eenzame kerst zouden beleven. ,,Wat doen jullie eigenlijk met kerst? Niks bijzonders? Kom dan maar naar ons toe. Gezellig.'' Maar als alles volgens plan gaat, zijn we rond de kerstdagen ergens ten zuiden van Perth. Dus dat zit er niet in. Als Fred en Dawn nou eens bij Fred's dochter in Perth op bezoek gaanÖ.