25. Frank en Linda Refchange, Goolwa (SA)

Soms zijn er twee ontmoetingen nodig om van een ontmoeting een ontmoeting voor de website te maken. Omdat je de eerste keer denkt het af te kunnen met een korte vermelding in een reisverslag. Maar als je elkaar dan voor de tweede of derde keer ontmoet is er meer 'stof tot schrijven', om het zo maar niet helemaal correct uit te drukken.
Zo'n ontmoeting is die met Frank en Linda Refchange in Goolwa, ten zuiden van Adelaide.

De eerste keer plukte Frank ons van de straat. (Zie reisverslag 18) Vrijwel letterlijk want toen we na te zijn neergestreken bij de Goolwa Yachtclub aan de Murray River even lopend de buurt gingen verkennen, kwam hij fluitend en roepend achter ons aan. Nodigde ons uit op de koffie en wilde alles van ons weten. En sinds die eerste ontmoeting, met een roos en een bosje lavendel als afscheidcadeaus, hielden we contact. En Frank en Linda profiteerden, als nieuwkomers op de weg, van onze ervaringen van toen anderhalf jaar op weg in AustraliŽ. We gaven ze tips voor hun eerste grote trip naar Darwin, mailden ze plekken waar wij hadden overnacht of een aantal dagen doorgebracht op het Eyre Peninsula en hun reacties waren hartverwarmend.


Wij met Frank en Linda Refchange © annonymus
Linda en Frank Refchange © Willem de Niet


Zo kwam het dat we vorig jaar Frank en Linda weer tegenkwamen in Mildura, toen daar onze wegen elkaar kruisten. Weer werd er honderduit gepraat. Over hoe fantastisch het leven 'on the road' toch is en hoe veel vriendschappen je er opdoet.
En dus konden we dit keer niet van Brisbane naar Adelaide rijden zonder toen we in de buurt waren, even te bellen. De eerste keer kregen we geen gehoor en dus veronderstelden we dat ze het koude weer ontvlucht waren. Maar de volgende dag, op de kruising van wegen, zuid naar Goolwa, noord naar Adelaide, probeerden we het nog een keer. En jawel, Linda nam op. Was blij te horen dat we zo dicht in de buurt waren en dat we zouden langskomen. Toen we voorreden was Reffie, hun motorhome, al van de oprit gehaald en op straat geparkeerd zodat wij naast het huis konden parkeren voor minstens ťťn nacht. Natuurlijk werden het twee nachten.

We genoten de eerste avond van de lekkerste vissoep die we ooit gegeten hebben. 'Nothing special', excuseerde Linda, want ze had natuurlijk weinig voorbereidingstijd gehad. Nou, very special wat ons betreft, vooral met het door Linda zelf versgebakken brood erbij.
's Avonds kwamen de wegenkaarten op tafel. Om te kijken waar zij en wij inmiddels weer geweest waren. Mooie plekken werden overgenomen, vervallen plekken geschrapt.
Frank en Linda prepareren zich goed voor hun trips. Lezen alles over de plaatsen waar ze denken langs te komen. Denken, want ook hun routes zijn, net als de onze, nog al eens aan plotsklapse wijzigingen onderhevig. Maar op voorhand maakt Linda databases van bezienswaardigheden, evenementen die in het tijdschema lijken te passen, kampeerplekken erbij. Dagelijks troffen we ze allebei voor een beeldscherm aan. Frank voor dat van de desktop, Linda voor dat van de laptop. All systems running, zogezegd. De volgende trip, net na de winter, is richting Melbourne langs de Great Ocean Road.

Als we op punt van vertrekken staan heeft Frank nog een vraag. Of we wat Nederlandse drop kunnen meebrengen als we terug komen in AustraliŽ. Want daar houdt hun Nederlandse schoonzoon zo van. En laten we nou nog een klein voorraadje aan boord hebben. Zodat we het ter plekke konden regelen. Daarna vertokken we. Uitgezwaaid tot we echt helemaal uit het zicht waren.