28. Nick en Cecilia Krispijn, Manjimup (WA)

Zo heel af en toe, als het toevallig zo uitkomt, melden we ons voor een zogeheten 'chapter meeting' van een van de regionale afdelingen van de CMCA, de Campervan and Motorhome Club of Australia. Meestal zijn die bijeenkomsten voor ons net in het verkeerde weekend op de verkeerde plek. Maar die van de South West Wanderers in Balingup in het eerste weekend van december paste aardig in ons schema. We hingen immers maar wat in de zuidwesthoek van West-AustraliŽ rond in afwachting van koeler weer in het noorden en ons bezoek aan de immigratiedienst in Perth voor de verlenging van ons visum.
Toen we ons telefonisch meldden voor de bijeenkomst-met-kerstdiner in The Magic Mushroom (what's in a name en nee, niet van die paddestoelen), meldde coŲrdinatrice Clare al dat we het wel heel leuk zouden vinden want dat de penningmeester ook van Nederlandse afkomst was. Die penningmeester was, want inmiddels is hij ambteloos lid van de South West Wanderers, Nick Krispijn, aannemer te Manjimup, geboren en getogen in Twente, iets wat ook na veertig jaar AustraliŽ, gelukkig nog te horen is.

Toen Nick en Cecilia in 1962, tien dagen nadat ze waren getrouwd naar AustraliŽ vertrokken, waren twee broers Krispijn hen al voorgegaan. ,,We zijn korte tijd na elkaar gegaan. Eerst oudste broer John (toen Jan), daarna Herman en daarna wij. We begonnen in Melbourne, hebben daarna op verschillende andere plekken gewoond totdat we in 1967 hier in Manjimup terechtkwamen.''



Nick Krispijn © Willem de Niet

Nick Krispijn


Cecilia Krispijn © Ageeth de Niet

Cecilia Krispijn

Wie zich afvraagt of vader en moeder Krispijn helemaal alleen in Nederland achterbleven kan gerust zijn, de vijf dochters bleven in Nederland.
Manjimup is een regionaal centrum midden in de bossen waardoor het zuid-westen van West-AustraliŽ zo bekend is. Daar ook werden de drie broers herenigd toen ze samen een stuk grond van zo'n dertig hectare kochten. Ze verdeelden het in drieŽn en bouwden er elk een huis op. En op dertig hectare kan dat zo, dat je bij elkaar in de buurt woont zonder bij elkaar op tafel te kijken.

Nick ging, zoals het gros van de Manjimupse mannen in die tijd, aan het werk op de houtzagerij. Maar de broers Krispijn waren jong en wilden best hard werken voor een toekomst in AustraliŽ en dus begonnen ze gedrieŽn een varkensfokkerij. ,,Dat betekende dus lange dagen maken. 's Ochtends vroeg, 's avonds na het werk bij de baas en in het weekend. Na tien jaar kon ik geen varken meer zien, besloot ik terug te gaan naar mijn oude vak en werd ik aannemer. John, die horlogemaker-juwelier was, deed hetzelfde, eerst in Australind bij Bunbury en later in Harvey, terwijl Herman in de wildflowers ging. Hij haalde ze uit het bos, wat met een speciale vergunning mag, en exporteerde ze. Inmiddels zijn ze allemaal ondernemer-in-ruste, iets wat ik binnenkort ook hoop te zijn. Ik ben het werk al een beetje aan het afbouwen maar het lijkt wel alsof je meer werk krijgt als je minder wil gaan doen.''


© Willem de Niet

Wij met Nick en Cecilia Krispijn achter het huis in Manjimup


Het had niet veel gescheeld of Nick en Cecilia hadden hun bijna tien hectare grote landgoed annex hobbyfarm verruild voor een huis in de dorpskern van Manjimup (ca. 3500 inwoners). 'We hadden daar een stuk grond gekocht waar ik een huis op heb gebouwd en een paar jaar geleden dachten we dat het een goed idee was om daar te gaan wonen. We verhuisden en zetten dit huis en de grond te koop. Toen de verkoop niet zo snel ging als we hoopten, gingen we steeds meer twijfelen of we deze mooie plek eigenlijk wel wilden verlaten. En uiteindelijk besloten we terug te gaan. Gelukkig maar, want we wonen hier toch prachtig.'

We zullen de laatsten zijn om dat te ontkennen. Een ruim huis met voldoende logeerruimte voor kinderen en kleinkinderen, Nick's werkplaats die vanaf volgende jaar hobbyruimte is, een groentetuin, een grote kippenren, een weiland waar de paarden lopen en een ander weiland waar wat koeien van een buurman in lopen.
Zoals gezegd, volgend jaar wordt de werkplaats hobbyruimte. Nick werkt nu nog een dag of twee, drie maar volgend jaar geeft hij de zaak er aan. 'Dan blijft er nog genoeg te doen. We gaan de tuin reconstrueren. In plaats van de kleine vijver komt er een grote waterpartij. Dat betekent bomen rooien en nieuwe aanplant rondom. Ook de waterhuishouding moet dan worden aangepast'. Nick heeft rond het hele huis een systeem van sproeiers aangelegd die op gezette tijden de planten en het gras nathouden. 'Het is even werk, maar dan ben je er ook af. Vorig jaar hebben we de groentetuin aangelegd en ook die kan volautomatisch gesproeid worden. Je kunt het hier in de zomer niet een paar dagen overslaan, dan is alles bruin.'
En als Nick en Cecilia het een keer helemaal niet meer zouden weten, zijn er altijd nog de vijf dochters, elf kleinkinderen en het eerste achterkleinkind (de stand per januari 2005) waaraan ze hun aandacht kunnen besteden.