35. Dirk en Mijnie Heistek, Perth (WA)

Dirk Heistek (60) en Mijnie Brakeboer (58) trouwden in 1969 in Uitgeest. Dirk werkte als loodgieter, Mijnie besteedde de eerste jaren van het huwelijk aan de kinderen. Toen de jongste van de drie naar school kon, besloot Mijnie aan een eigen carriŤre te gaan bouwen. Ze ging naar de moeder-havo met het plan om daarna voor lerares Engels te gaan studeren. Het kwam niet zo ver, maar zou van pas zijn gekomen, omdat het gezin in 1982 emigreerde naar AustraliŽ. Op initiatief van Dirk, want Mijnie voelde er niets voor.
"Ik weet nog dat hij op een dag zei dat er een voorlichtingsavond over emigreren naar AustraliŽ was en vroeg of ik mee ging. Ik zei dat ik er niet over piekerde. Hij ging, kwam thuis en zei: 'we gaan'. 'Ik dacht het niet', zei ik maar uiteindelijk gingen we. Met drie kinderen, Kees van 6, Maurice van 9 en Kirsten van 12." Het waren de jaren waarin AustraliŽ zat te springen om vakmensen. Ook loodgieters en daarom kregen de Heisteks een toelage voor wonen en eten.

Dirk: "We begonnen in een hostel in Perth. Daar zaten we van februari tot augustus waarna we een huisje huurden. Er was toch niet direct werk als loodgieter maar ik vond werk als tuinman en handyman op een stoeterij. Mijnie kon er ook aan de slag. We voelden ons er direct op ons gemak. In onze jeugd hadden we allebei wel eens bij een boer gewerkt, ik was zelfs nog wel eens met een paard naar de hoefsmid in Akersloot geweest."

Na twee jaar ging de stoeterij in andere handen over en vond Dirk werk als loodgieter. Ze kochten ook hun eerste huis. Het duurde niet lang of de oud-eigenaar van de stoeterij meldde zich met de mededeling dat hij een kippenfarm had gekocht en of de Heisteks die wilden gaan runnen. Ze wilden wel en beleefden er, aldus Dirk, zes van hun mooiste jaren. "Het was hard werken, zeven dagen per week maar we vonden het prachtig. Elke negen weken kwamen er 60.000 eendagskuikens, zes tot acht weken later gingen ze met een gewicht van tussen de anderhalf en tweeŽnhalve kilo de deur weer uit."
Toen er eind jaren 80 een economische dip optrad werd de kippenfarm verkocht. "Hij werd ons ook aangeboden en we hebben er wel over gedacht maar we moesten geld lenen tegen 19 procent. Dat durfden we niet aan."


Sjaak en Mijnie Heistek ©Willem de Niet

Na bijna dertig jaar nog geen rust gevonden


Het was zoon Maurice die Dirk weer in zijn oude vak terug bracht. "Hij was loodgieter, verdiende goed geld en zei dat ik dat ook moest gaan doen. Sindsdien ben ik weer loodgieter, eerst nog even voor een baas, maar nu ben ik al jaren ZZP'er."
Ook Mijnie zat al die jaren niet stil. Ze was hulp in de huishouding, werkte op kantoor bij een tassen- en kofferbedrijf, in een verfwinkel, op de steriliseerafdeling van een ziekenhuis en werd uiteindelijk makelaar. Ze kochten een paar huizen voor de verhuur en niets leek de onrustige periode aan te kondigen waar ze in 2005 in verzeilden en die nog steeds hun leven bepaalt.

In 2005 besloten de Heisteks een jaar naar Nederland te gaan. Omdat ze het zich konden permitteren, oude vrienden op te zoeken, de gezellige winter te beleven, te gaan wintersporten en veel te gaan fietsen. Tot zo ver was er niets aan de hand. Na terugkeer in AustraliŽ werd een prachtig bijna nieuw huis gekocht, het mooiste dat ze tot dan bezeten hadden, voorzien van een optimaal ingerichte home cinema, groot zwembad et cetera.
Ze genoten er niet lang van want al na korte tijd kondigde Mijnie aan naar Nederland terug te willen, voorgoed. Dirk zei aanvankelijk nee, maar ging mee.

Ze vonden een huurwoning boven het bedrijf van Dirks vroegere baas, Joop Witte in Uitgeest. Daar vandaan werd rondgekeken naar een koophuis. Dirk ging loodgieteren, Mijnie had tijdelijk werk bij een woningbouwvereniging.
Het duurde nog geen jaar, toen wilde Dirk terug. Mijnie uiteraard niet, maar ze ging mee, net zoals Dirk was meegegaan toen zij naar Nederland terug wilde.


Dirk Heistek ©Willem de Niet

Dirk Heistek heeft nog een paar jaar werken voor de boeg.
En daarna? Reizen door AustraliŽ of fietsen in Nederland?


Gelukkig hadden ze bij vertrek uit AustraliŽ niet alle schepen achter zich verbrand en een huis dat ze verhuurden, niet verkocht. De huurders werd gezegd dat ze moesten vertrekken en de Heisteks hadden weer onderdak.
Allereerst werd een zwembad aangelegd want de zomers in Perth kunnen erg warm zijn. Mijnie: "Dat was een van de redenen waarom ik terug wilde naar Nederland. De zomers. Je hebt een prachtig huis en blijft binnen vanwege de airco. Mensen gaan hier 's ochtends om zeven uur een uurtje sporten omdat het de rest van de dag te warm is. En 's winters koelt het zo ver af dat hele volksstammen gepensioneerden duizend kilometer ofzo naar het noorden gaan voor de warmte. Naar Exmouth, Coral Bay of Broome. Die zijn het liefst zomer en winter weg. Zomers naar het zuiden, 's winters het noorden. En weet je wat ik ook mis, vrienden waarmee je een verleden hebt. Waarmee je over vroeger kunt praten. Je ziet het zo veel om je heen, Nederlanders die op latere leeftijd veel vaker naar Nederland gaan. Ook omdat ze er kinderen hebben die op latere leeftijd zijn teruggegaan."
Op de vraag hoe de kinderen reageerden toen hun ouders wilden remigreren zegt ze: "Die hadden geen enkel bezwaar. Ze zagen het als een mooie vakantiebestemming en een kans voor hun kinderen om een keer een jaar in Europa rond te kijken, zoals veel Australische jongelui doen."

Het meest bizar op dit moment is het feit dat nu Dirk weer terug wil. Dezelfde Dirk die ruim een jaar geleden terug wilde naar AustraliŽ. Zelf kan hij er geen verklaring voor geven. Zegt binnen drie minuten op de vraag waar hij zich over vijf jaar ziet: "Hier in AustraliŽ, veel op reis met een auto met caravan" en even later "In Nederland denk ik, lekker weer lange fietstochten maken." Mijnie gaat voor de eerste optie. "Als Dirk stopt met werken gaan we veel reizen, we hebben nog zo weinig van AustraliŽ gezien." Ze voegt er aan toe: "En als we toch terug gaan naar Nederland, zorgen we dat we hier een huisje achterlaten. Zodat we zo weer terug kunnen. Al is het maar voor af en toe een half jaar".

Het laatste nieuws is dat de caravan is gekocht. Niets staat ze dus in de weg om nog jaren te genieten van dat grote land met alle ruimte en altijd wel ergens mooi weer dat maar slecht kan concurreren met het landje waar aan het weer niet valt te ontvluchten.