4. Paul en Suzette Seabourne, Dover (Tas)

Op een zondagmorgen in februari staan we bij een toiletgebouw in Dover op TasmaniŽ. Effe water tanken, is de bedoeling. Maar waar is die verrekte koppeling die op de kraan moet? Vorige keer had ik hem nog. Er wordt flink in de grijze massa in de bovenkamer en in de gereedschapskist onderin DJ gespit. In de bovenkamer wordt het eerst wat gevonden. De koppeling zit nog op de kraan van een paar dagen geleden, bij de boatramp in Geeveston. Dagen later zou het hulpstuk er nog zitten. Zo gaat dat in AustraliŽ. Je laat alles achter zoals je het vindt. We hadden al een hele verzameling koppelingen kunnen hebben.
Maar ergens in de catacomben van DJ moet nog een reserve-exemplaar liggen. Dus verder spitten.

Er komt een man bij staan. 'Mooie motorhome. Swagman hŤ? Zo een wil ik ook '. Ja, denk ik, zo ken ik er nog wel een paar.
'Moet je water hebben', vervolgt de man. Ja, denk ik, waarom zou ik anders met een slang naast de wagen bij een kraan staan met de watertank open. Ga een ander domme vragen stellen. 'Je kan bij mij wel water tanken. Kan mijn vrouw de motorhome ook even zien. We wonen hier vlakbij. Kijk, ik heb een tijdje geleden mijn Winnebago verkocht. Die kwam van hetzelfde bedrijf als waar jullie je Swagman hebben gekocht. Ook zaken gedaan met Ron Warden. We zijn ook lid van de motorhomeclub. En nou willen we een Swagman kopen, maar hier op TasmaniŽ zie je ze bijna niet. En we komen niet vaak in de buurt van Swagman of Australian Motorhomes. Gaan jullie echt niet even mee? We zijn er zo.'

We zijn overtuigd, we gaan mee. Het is toch geen weer voor het strand. Op TasmaniŽ bijna nooit, trouwens. Te dicht bij de Zuidpool zeker.
Zoals zo vaak in AustraliŽ kan ik niet inschatten of de man bouwvakker of directeur van een bouwbedrijf is. Op tongs (teenslippers, het liefst de goedkoopste die er zijn), in short en shirt ziet iedereen er hetzelfde uit. Vandaar misschien dat iedereen iedereen ook 'mate' noemt. En een Holden Commodore, een Toyota Avalon (Avensis) of een Ford Falcon rijdt ook half AustraliŽ.
Dus we zijn benieuwd als we achter de man, die zich later zal voorstellen als Paul Seabourne, aanrijden naar zijn huis. Aan de wijken in dorpjes in AustraliŽ kun je ook al niets afmeten. Droomvilla's staan naast 'hardboardhutjes'. We blijven dus nog een poosje benieuwd.

Totdat we een oprit indraaien. Hij voorop in zijn Holden Commodore, wij er achteraan in DJ. Met de fietsen achterop zijn we bijna negen meter lang. Maar kunnen voor de deur een rondje draaien, op de sierbestrating om het bloemperk heen, tot voor de schuur, die later een buitenmodel garage blijkt, speciaal gebouwd voor de vorige motorhome. 'Hij moet een stukje langer worden gemaakt, want de Swagman is iets langer dan de Winnebago', zegt Paul als we samen DJ hebben opgemeten.
Paul is getrouwd met Suzette. Die is op zondagmorgen net bezig met een schilderklusje en loopt er dus bij als een amateur-schilder. Overal verf. Ze schrikt niet van het bezoek, excuseert zich niet dat ze er zo bij loopt, gaat niet gauw wat anders aantrekken. Waarom ook, wij gaan zo weer en dan gaat zij door met schilderen.
Dat 'zo weer gaan' zal een paar uurtjes duren. Want DJ moet uitgebreid bekeken worden, er moet koffie gedronken worden en daarna gaat Paul terug naar het dorp voor verse broodjes en dikke plakken ham. Want nu we er toch zijn moeten we ook maar meelunchen.

In huis vergapen we ons. Aan het uitzicht over de rivier, aan het binnenzwembad, aan de echt mooie dure spullen. En aan de fantastisch aangelegde en onderhouden (door Suzette zelf) tuin rondom het paleis. Een tuin waarvan je er in AustraliŽ weinig ziet. Dat Paul en Suzette (veertigers, schatten we) het goed voor elkaar hebben, mag duidelijk zijn. Maar het kwam ze niet aanwaaien. Daarom zijn ze denk ik ook echt zo gewoon gebleven. Paul verdiende veel geld met het duiken naar abalones, een heel exclusief soort zeebanket, een schaaldier waarvoor met name in Japan heel veel geld betaald wordt.

En Suzette was onderneemster Had een paar winkeltjes, werkte net zo hard als Paul. Maar het duiken eiste zijn tol. Een ooraandoening met doofheid aan ťťn oor als gevolg betekende dat Paul moest stoppen met werken. Een ander betaalt nu veel geld om op de vergunning van Paul te mogen duiken, de winkeltjes brachten ook het een en ander op, zodat binnen een paar jaar de grote reis in de nieuwe motorhome gemaakt kan worden. Paul doet nog net geen bod maar zegt dat als hij te lang moet wachten op een nieuwe Swagman (levertijd een maand of zes), hij die van ons overneemt. Soms zegt iemand zoiets zo overtuigend, dat je het voor waar aanneemt. We bellen ze in elk geval op, als we uitgereisd zijn downunder.