9. Siglinde Petersen, Dongara (WA)

Elke dag tussen tien en half elf arriveren ze op het 7 Mile Beach, even ten noorden van Dongara. Badhanddoek onder de arm, plastic zak in de hand, de hond sjokkend achter ze. Op het strand worden hond en handdoeken aan de voet van de duinen neergelegd en beginnen ze hun wandeling. Een Duitse vrouw van 65, een Australische man van 70. Tot een paar jaar geleden vormden ze een echtpaar. Maar na een scheidingsfeest zijn ze alleen nog goede vrienden. 'We kunnen niet samen leven. Wel elke dag wandelen, zwemmen en lunchen', zegt Siglinde Petersen. 'En dat doen we nu iedere dag. Doug haalt me op, we drinken eerst koffie en ons glaasje vitaminedrank en gaan dan naar het strand. Voor de vaste wandeling van vier kilometer en even zwemmen. Zomer en winter. Ach, echt koud wordt het hier niet.'

We waren ze een paar keer tegengekomen, Siglinde en Doug. De derde keer wilde ze weten waar we vandaan kwamen. En nodigde ze ons uit. 'Kom mal vorbei, Kaffee trinken.'
Omdat ze het nog twee keer herhaalde tijdens de korte ontmoeting op het strand, besloten we te gaan. Nog in de veronderstelling dat we niet alleen haar, maar ook hem zouden ontmoeten op de boerderij Woodside met het bord Bed and Breakfast voor aan de inrit.

'Ze zijn niet thuis of we zijn verkeerd', zeiden we tegen elkaar, omdat we de blauwgrijze stationcar niet zagen staan. En als een schijnbare bevestiging werden we begroet door een jonge AustraliŽr. 'Hello, how are you, what can I do for you'. We legden uit dat we op zoek waren naar een echtpaar waarvan zij oorspronkelijk uit Duitsland kwam en .... 'Yes, you are right, I'll call Siggy for you'. De man is Adam, de 'caretaker' als Siglinde eens een tijdje weg is. Hij heeft in een van de schuren een woonruimte ingericht.

En daar is ze, alleen, want Doug leeft 'in town'. En binnen de kortste keren legt ze het hele verhaal, tussen de Kaffee und Kuchen door, op tafel. Over hoe ze van jongs af aan gefascineerd was door dit enorme land. In Hamburg, waar ze opgroeide, soms drie baantjes had om maar weer snel een lange reis bij elkaar te sparen. 'En ik heb al eerder geprobeerd om te emigreren maar ik had niet de skills die ze hier vroegen. En ik sprak geen Engels. Dat had ik kunnen leren, maar eenmaal terug in Duitsland gunde ik me de tijd niet. Drie baantjes, weet je.'

Ze bleef terugkomen. Reisde heel AustraliŽ (soms hier en daar werkend) rond. Toen ze bijna 50 was ontmoette ze Doug. Het klikte, op dat moment, en ze trouwden. Maar de karakters van de zelfstandige geŽmancipeerde Duitse en de door en door Australische mannenmentaliteit van politieman Doug waren uiteindelijk toch te verschillend. Siglinde wilde van alles alles weten, wilde zaken plannen, op de hoogte zijn van het financieel reilen en zeilen. Terwijl Doug vond dat de man in huis al die verantwoordelijkheden op zijn schouders moest nemen en het dan ook zelf en helemaal alleen moest uitzoeken. Het begon te botsen. 'En op een gegeven moment waren we het er over eens dat het zo niet langer ging. Doug is ook meer een stadsmens. Was als politieman gewend om midden in de community te staan. En hier, out of town, spreek je soms niet zo veel mensen. Toen hebben we besloten dat we een scheidingsfeest zouden geven. Het werd een groot feest. Doug is blijven slapen, want hij kon niet meer rijden. Voor de scheiding sliep hij hier niet meer. Nu kon dat weer. Hij was gewoon een goede vriend.'

En nu bestiert Siglinde Woodside alleen. Ze heeft een paar units voor bed and breakfast. En een kleine camping waar gezelschappen backpackers een paar nachten in de week hun tenten opslaan. En als ze, tussen het tuinieren, koekjes en koeken bakken, en de vaste ochtend(zwem)wandeling door nog tijd over heeft, spint ze wol. En breit er vervolgens sokken, mutsen en sjaals van. 'Dat is heel ontspannend, dat spinnen. Je wordt er heel rustig van. Ik denk dat als ik nog eens lang met mijn kampeerauto ga reizen, ik een spinnewiel mee zou nemen. Dan heb je altijd wat te doen. De mutsen en sokken gaan trouwens over de hele wereld. Spanje, Amerika, Japan, Nieuw Zeeland. Nee, geen partijen, enkele stuks en paren. Op bestelling voor mensen die hier overnachten. Rijk word ik er niet van. Ik vraag tien dollar voor een muts. Daar moet ik eerst de wol voor spinnen en dan heb ik een halve dag werk aan het breien. Nee, mijn uurloon is niet hoog.'


 © Willem de Niet
Siglinde aan 'het werk'


Ze piekert niet over teruggaan naar Duitsland. 'Ik ben geŽmigreerd toen ik vijftig was. Mensen versleten me voor gek. Zeiden dat ik binnen de kortste keren terug zou zijn. Maar elke keer als ik weer een keer in Duitsland ben geweest ben ik blij weer terug te zijn. Ik hou van dit land.'

Nu we er toch zijn, moeten we maar een nacht blijven staan. De volgende dag kan de was ook mooi bij Siglinde aan de lijn. En als we weggaan krijgen we het nodige toegestopt. Een stuk cake van de lokale bakker, door Siglinde zelfgebakken koekjes, een paar witte bollen. En als we nog eens in de buurt zijn ...
Dan gaan we zeker langs. Voor Kaffee und Kuchen. En echte GemŁtlichkeit.