'Komt u over een maand maar eens terug'

Het lijkt zo mooi, het geeft zo'n gevoel van vrijheid, een vliegticket waarop alleen de vertrekdatum is ingevuld. Wij reizen al een paar jaar op zo'n open (jaar)ticket. Naar ergens in AustraliŽ en vanuit ergens anders in AustraliŽ terug.
Dit keer was in ons jaarticket ook het retourtje naar Nieuw Zeeland inbegrepen. Ongeveer een week voordat we er heen wilden vanaf Melbourne, belden we Cathay Pacific. Want dat was dit keer onze 'carrier'. Omdat ze een voordelig tarief hadden en omdat we proberen steeds ergens anders een tussenstop te maken. Zodoende onderbraken we onze reizen naar AustraliŽ al eens in Singapore (Qantas), Bali (Garuda Indonesia), Seoul (Korean Airlines) en dit keer Hong Kong. Malaysian Airlines, Royal Thai, The Emirates, ze staan allemaal nog op ons verlanglijstje.

Terug naar onze heenreis van het ene land Down Under naar het andere. Het was allemaal geen probleem. We konden kiezen en kozen een vlucht die vroeg in de avond vertrok.
Na zeven weken Nieuw Zeeland besloot ik te bellen of we ongeveer een week later terug konden. Dat was in het paasweekeind. De maandag voor dat weekend pleegde ik het eerste van wat later bleek een hele serie telefoontjes. De eerste aardige jongeman bij Cathay Pacific (hierna CP genoemd) hoorde mijn verzoek aan en zei dat hij het verzoek zou doorspelen naar Qantas. Want omdat CP niet op Nieuw Zeeland vliegt, hebben ze een samenwerking met Qantas, die de retourtjes naar Nieuw Zeeland voor haar rekening neemt.
Ik moest woensdag of donderdag maar eens terugbellen en het referentienummer doorgeven dat hij me gaf. Woensdagmorgen belde ik. Nu een aardige medewerkster van CP aan de lijn. Nee, ze wist nog niets maar als ik vanmiddag nog eens beldeÖ Zo gezegd, zo gedaan.
's Middags kreeg ik weer een andere, ook al aardige, medewerkster van CP aan de lijn. Die kon 'in de computer' kijken. En streepte de ene na de andere dag weg. Het hele paasweekeind inclusief derde paasdag. En de dagen erna, en die daarna. Waar het op neer kwam was: 'Komt u over een maand nog maar eens terug.'

Nou is Nieuw Zeeland heel mooi, daar niet van, maar de zomer is er kort en ons eigen bed in DJ lokte na acht weken wisselende motelbedden toch wel heel erg. En in AustraliŽ hadden we eind juni in Brisbane weer een andere plane to catch.
En dus gaf ik me niet zo maar gewonnen. Kon ook niet geloven dat het niet kon, twee stoelen vrijhouden op zo'n vluchtje over de Tasmanzee. Ze moest in de war zijn geweest.
Dus belde ik een paar uur later weer. Noemde ons referentienummer en vroeg wanneer we van Christchurch naar Melbourne konden. Een andere CP medewerker, hetzelfde verhaal: over een maand. En dat het aan Qantas lag en dat CP eigenlijk niets met ons (op deze vlucht dan) te maken had. En dat het rond Pasen en de aansluitende vakantie altijd heel druk was.
Daar wilde ik het mijne van weten en dus belde ik Qantas. Wat ze voor ons kon doen, vroeg de, jawel, hele aardige mevrouw. Ons naar Melbourne transporteren, was mijn verzoek, en het liefst komend weekend. Dat kon, geen enkel probleem. Vrijdag, zaterdag, zondag, maandag, we moesten het maar zeggen. Nou had ik nog niet verteld dat CP ons naar AustraliŽ had gebracht. En toen ik dat zei, was het sprookje voorbij. No way konden wij komend weekend naar Melbourne. Over een maand waren we aan de beurt. Dus, vroeg ik, jullie vliegen met lege stoelen naar Melbourne en wij mogen niet mee. Dat klopte. CP had recht op een aantal stoelen en die waren bezet. En no way konden we mee, tenzij we een enkeltje kochten. Op Goede Vrijdag kostte dat 300 euro p.p., zaterdag en zondag 180. Ik wist wel even genoeg en begon er goed genoeg van te krijgen.

Nu ik wist dat er nog stoelen waren, besloot ik CP weer te bellen. Dan moesten die maar twee enkeltjes kopen, misschien kregen ze wel korting. Nou, ik kon kletsen wat ik wilde, CP kon, dan wel wilde niets voor ons doen. We konden nog wel de volgende (donderdag)ochtend mee. Vertrek om half zes. Want dat was ook nog zoiets, CP had alleen stoelen op dagelijkse vluchten om half zes 's ochtends, sterker nog, we hadden de indruk dat er dagelijks een enkele vlucht van Christchurch naar Melbourne ging En o ja, als we naar Auckland gingen, waren er meer mogelijkheden. Duizend kilometer naar het noorden, weer met de pont, een paar overnachtingen, afijn het was allemaal duurder dan een enkeltje.
Nou is het communiceren met kalm en vriendelijk blijvende steeds wisselende medewerkers enorm frustrerend. Omdat ze anoniem, kalm en vriendelijk blijven. En je weet dat ze er waarschijnlijk ook niets aan kunnen doen. Omdat de computer niets anders aangeeft.

In een laatste wanhopige mission impossible besloten we de volgende dag in Christchurch naar het kantoor van Qantas te gaan. Misschien konden we er wel een sit-down staking houden, onszelf aan de deur vastketenen (aan de binnenkant) ofÖ nee, natuurlijk niets van dit alles. Maar gewoon tegen een mens praten in plaats van tegen een telefoonmicrofoon, wie weet. Maar we gaven onszelf eerlijk gezegd heel weinig kans, na alle conversatie met de vriendelijke medewerkers m/v van beide maatschappijen.

Een hele vriendelijke baliemedewerkster vroeg uiteraard eerst hoe het met ons was en in dezelfde ademstoot wat ze voor ons kon doen. Ons naar Melbourne helpen, was uiteraard de vraag. Wanneer, was de tegenvraag. Komend weekend was ons antwoord en onthulden direct de vreselijke waarheid van het CP ticket. Daar verblikte ze niet van. Ze keek in de computer. En tussen processor, harde schijf en moederbord vond ze ze, vrije stoelen voor mensen met een CP ticket. Op zaterdag, zondag, maandag, dinsdag en ga zo maar door. En of we de vroege vlucht wilden boeken of die net na de lunch want er waren twee vluchten per dag. En of we raamplaatsen wilden, want ze kon ons direct wel stoelen geven. Ik was even bang dat ik wakker zou worden, dat ik het gedroomd had. Maar even later hadden we de vluchtbevestiging in ons hand en wisten we niet hoe snel we buiten moesten komen. Stel dat ze zich vergist had.

Tot de dag van vandaag snappen we er nog steeds helemaal niets van. Hoe zo veel mensen kunnen zeggen dat iets niet kan dat dus uiteindelijk wel kan. Uiteraard heb ik geprobeerd uit te vinden hoe het allemaal kon gebeuren. Maar van de uitgebreide en vriendelijke antwoorden op uitgebreide mails kon ik geen chocola maken. Dus we zullen het nooit weten.